6 سال پیش وقتی در یکی از خیابان های معروف شهر ساری به رضا یزدانی تاکید کردم که او متفاوت ترین کشتی گیر نسل خودش محسوب می شود، با موجی از عدم خودباوری در چهره اش رو به رو شدم. همین عدم خودباوری بدون شک مهم ترین دلیلی است که باعث شده رضا یزدانی به حق واقعی خودش در کشتی نرسیده باشد. یزدانی از لحاظ تکنیکی، قوای جسمانی و حتی ارائه کشتی «غیرتی» بدون شک بهترین کشتی گیر نسل خودش محسوب می شود اما متاسفانه همین عدم خودباوری و همچنین مسائل روحی و روانی مانع ازرسیدن به موفقیت های بیشتر شده است. باور کنید یزدانی با این پتانسیل لیاقتی خیلی بیشتر از کسب 3 عنوان قهرمانی پیاپی در بازی های آسیایی  را دارد. او با این پتانسیل فنی می توانست سال ها و سال ها قهرمان بدون رقیب دنیا و المپیک باشد اما حیف و صد حیف که روحیه شکننده اش مانع از تحقق یافتن این امر شد. شاید اگر در همان اوایل از این استعداد ناب و خالص نگه داری می شد و با استخدام روانشناسان حرفه ای وضعیت او زیر نظر قرار می گرفت، اکنون ما یک حمید سوریان دیگر این بار در کشتی آزاد در اختیار می داشتیم. جدا از ضعف های روحی و روانی البته نباید از بد شانسی های گاه و بی گاه یزدانی نیز عبور کنیم مانند آن بد شانسی مطلقی که طلای المپیک را از رضا دور کرد. با این حال نمایش خیره کننده در مسابقه فینال اینچئون و آن «فت پایی« که فیلا می تواند در تاریخ خودش بنویسد، حقیقت فنی رضا یزدانی است. رضا می تواند هر حریفی را در کره خاکی این چنین از آسمان به زمین بکوبد. سومین قهرمانی پیاپی بازی های آسیایی کمترین عنوانی است که رضا می توانست در کشتی دنیا به آن دست پیدا کند. طلای اینچئون ارزش فوق العاده زیادی دارد اما این دست طلاها روی سینه یزدانی بدون شک احساس شرمساری می کنند چرا که پلنگ جویبار لیاقت خیلی بیشتر از این حرف ها را داشته، دارد و حتی خواهد داشت.