«بلا چاو» (خداحافظ ای زیبا) را در اصل کارگران فصلی مزارع گندم و زنان دهقان شالیزارهای ایتالیا از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم با متنهای مختلفی زمزمه میکردند. مضمون این ترانه، جوانی زودگذر و سختی کار در مزارع بود. «بلا چاو» بار دیگر توسط پارتیزانها و جنبش ضدفاشیسم ایتالیا در دهه ۱۹۴۰ احیا شد؛ این بار با مضمون مقاومت و ترانهای دربارهٔ شورش، خشونت و مرگ. این آهنگ که به نماد مبارزاتِ آزادیخواهانه تبدیل شده است، به زبانهای بسیاری ترجمه شده و توسط خوانندگان مختلف اجرا شده است. شالوده این ترانه و موسیقیاش بر پایه آوازی فولکلور است که آن را شالیکاران آبگیر رودخانه «پو» ایتالیا زمزمه میکردند. متن این ترانه بعدها با دخل و تصرف به سرودی برای جنبش مقاومت ضد فاشیست ایتالیا تبدیل شد و شاعرش در روزگار ایتالیای موسولینی حاضر به معرفی خودش نشد تا نام و نشانش برای همیشه پنهان بماند ترانهای که با گذشت بیش از یک قرن و با دهها اجرای متفاوت سرودی شده برای همه آزادیخواهان دنیا .. منبع: چمتا