1 - هیچ گاه روز 16ماه آگوست سال 2003 را فراموش نمی کنم. روزی که نمایش جذاب کریستیانو رونالدو در الدترافورد برای اولین بار رخ نمایی کرد. رسانه های پرتغالی مطالب زیادی در وصف  جوان بد قیافه آن روزها نوشته  بودند و به همین علت بسیار کنجکاو بودم تا اولین نمایش دستپخت جدید استعداد یاب های یونایتد را در زمین ببینم. در مصاف مقابل بولتون البته کریستیانو در ترکیب ابتدایی حضور نداشت اما مورد تاریخی در دقیقه 61 به وقوع پیوست. سر آلکس نیکی بات را بیرون کشید تا جوان بد قیافه را وارد میدان کند. استایل بازی اش بر خلاف چهره اش بسیار دلربا به نظر می رسید تا اینکه اولین «لمس توپ» اتفاق افتاد و کریستیانو در محوطه جریمه بولتون شروع به آن «پا عوض کردن های» معروفش کرد. تکنیکش بسیار قابل توجه به نظر می رسید هر چند خامی زیادی در آن نهفته بود. سرعت پا عوض کردن هایش شاید از رونالدو برزیلی بیشتر بود اما «دقتش» در مقایسه با او کم می آورد. با این حال اولین رخ نمایی کریس در الدترافورد جذاب بود و نوید رشد بازیکنی را می داد که می توانست رویاهای زیادی را در تئاتر رویاها به حقیقت برساند. 2 - منتقدان همواره برچسب «ضعف در بازی های بزرگ» را به کریستیانو می زدند. به خصوص پس از آن پنالتی که در نوکمپ مقابل بارسا خراب کرد. فینال لوژنیکی برای رونالدو طعم ویژه ای داشت. جایی که او می توانست با گلزنی هم پاسخ منتقدانش را بدهد و هم به نوعی توپ طلا را برای خودش گارانتی کند. کریس پرش های معروف زیادی در طول دوران ورزشی اش داشته اما شروع این پرش های تاریخی شاید در لوژنیکی بوده باشد. جایی که او توانست با پرشی خیره کننده که برندش به طور انحصاری متعلق به خودش است، دروازه پیتر چک و چلسی را باز کند. گلی که فراتر از یک گل معمولی برای کریس به نظر می رسید. البته اوضاع در شب تاریخی لوژنیکی دراماتیک تر نیز پیش رفت چرا که رونالدو نتوانست در ضربات پنالتی ضربه خود را به گل تبدیل کند. بعید است طرفدار یونایتد باشید و چهره رونالدو پس از آن ضربه و علی الخصوص خوشحالی دراماتیکش را پس از گرفتن پنالتی آخر توسط فن در سار، به یاد نیاورید. فینال لوژنیکی رابطه احساسی میان یونایتد و رونالدو را قوی تر از گذشته کرد. 3 - بازگشت به الدترافورد در لباس رئال مادرید شب فوق العاده خاصی برای رونالدو و هواداران یونایتد بود. بنرهای احساسی هواداران یونایتد در نقاط مختلف تئاتر رویاها به چشم می خورد و چشمان کریس رونالدو نیز در حین وارد شدن به الدترافورد بسیار «رویایی» شده بود. کمتر هوادار یونایتدی وجود داشت که از رفتن کریس رونالدو «دلخور» شده باشد و این مساله  به خوبی از بنرهای موجود در استادیوم مشخص بود. نه هواداران یونایتد تلاش های خالصانه رونالدو را فراموش کرده بودند و نه کریس محبت هواداران را. این مساله به خوبی پس از گل تاریخی رونالدو  در الدترافورد هویدا  بود. جایی که کریس دست هایش را به نشانه احترام بالا آورد و هواداران نیز پس از بازی به خوبی پاسخ این «عشق» را دادند. وقتی صحبت از بازی مقابل تیم سابق می شود انسان ناخودآگاه باتیستوتا را مقابل فیورنتینا تصور می کند اما پس از آن شب، کریس رنالدو و یونایتد نیز توانستند به تصورات فوتبال دوستان در این مورد راه پیدا کنند. 4 - در طول ماه گذشته رابطه احساسی هواداران یونایتد و کریس رونالدو بار دیگر شعله ور شد. از آن بنر معروف هواداران در بازی رئال گرفته تا مصاحبه های گوناگون و عاشقانه کریس رونالدو در رابطه با یونایتد و هوادارانش. البته به نظر می رسد این رابطه در حد همان «دوری و دوستی« باقی بماند. بازگشت رونالدو به الدترافورد مسئله ای است که بیشتر حالتی فانتزی دارد و بعید است به نفع طرفین معامله و حتی شخص کریس رونالدو باشد. شاید بهترین جمله را در رابطه با این موضوع  کریس بر زبان آورده باشد: "  من در الدترافورد خانواده ای دارم اما دوران فوتبالی من اینجا در مادرید ادامه خواهد داشت." البته برای وصف رابطه احساسی میان یونایتد و رونالدو نیازی به بازگشت مجدد به الدترافورد نیست چرا که این رابطه احساسی از همین فاصله زیاد نیز کاملا مشهود است. کریستیانو رونالدو و منچستر یونایتد هیچ گاه یکدیگر را فراموش نخواهند کرد...