تو محیط دانشگاه دوس دارم برم با دخترا حرف بزنم ولی هرکاری میکنم نمیتونم خود خانوادم بهم میگن خاک تو سرت نمیتونی با کسی دوست بشی هی میگن ببین چه دخترای خوشگلی برو باهاشون دوست شو منم سعی میکنم به این چیزا فکر نکنم و همون نقطه چین رو ببینم

اصلا ذهن من (دست خودم هم نیست و ذاتیه کاریشم نمیتونم کنم) همیشه بدترین حالت ممکن رو در نظر میگیره مثلا محاسبات ذهن من اینه الان برم به طرف ی سلام هم بدم بدش میاد و از من متنفرن

برای همین با خودم فکر میکنم بهتره که همیشه تنها باشم و کسی علاقه ای به من نداره