مسی بدون جام جهانی هم از نظر اکثریت کارشناسان در سطح پله و مارادونا بود ولی شاید تکه پازل گمشده او جام جهانی بود که در نهایت هم به ان رسید تا شاید از انها نیز گذر کند!
جایی که هیچوقت لئو را با روحیه دیگو ندیده بودیم!
مسی در این جام به هیچ عنوان ان ادم خجالتی و درون گرای قدیم نبود و انگار روح دیگو در او حلول کرده بود...
او تمام پنالتی های حساس تیمش در این جام را به عنوان مرد اول تیم بدل به گل کرد و با حرکتی انتقامی تمام قد مقابل نیمکت هلند و فن خال بزرگ ایستاد و نماد سکوت به انها نشان داد!
حتی کامبک های هلند و امباپه هم او را در هم نشکست و باز هم بلند شد و جنگید ..
در مراحل حذفی گلزنی کرد و در فینال با دو گل کار را تمام کرد..
چیزی که فقط در دیگو پیدا میشد را حالا در لئو دیدیم یعنی جنگندگی و تسلیم نشدن تا اخرین نفس ...
قهرمانی جهان برای ارژانتین بعد از گذشت بیش از سه دهه روح دیگو و جسم مسی را میخواست انها یکی شدن و این مهم بالاخره به دست امد...... ♥
