طرفداری | منچسترسیتی در حالی قهرمان فصل 2022/23 لقب گرفت که در پشت صحنه اتفاقات دردناک و البته خطرناکی برای طرفداران شکل گرفته است.

به گزارش ایندیپندنت؛ یوفا برای برگزاری رویدادهای بزرگ فوتبال با فشار بیشتری روبه‌رو شده است. یک فینال دیگر با هرج و مرجی «خطرناک» همراه بود و طرفداران از به خطر افتادن امنیت خودشان ناراضی هستند. بخشی از مسائل جدی در استانبول که طرفداران با آن مواجه شدند:

طرفداران از برگزاری فینال استانبول به عنوان یک «آشفتگی خطرناک» یاد کردند و از این که فینال در ورزشگاهی برگزار می‌شود که با مرکز شهر 20 کیلومتر فاصله دارد، حیرت زده بودند. یکی از مشکلاتی که به وضوح در مورد ورزشگاه آتاتورک وجود داشت، بحث راه‌های دسترسی به آن بود که از طرف داخل شهر تنها از دو طریق می‌شد به آن رسید. یک جاده باریک و متروی تازه ساخته شده که ساعت‌ها قبل از فینال به دلیل شلوغی جمعیت مسدود شده بودند. در مسیر چندی از افراد به دلیل نبود آب و دسترسی نداشتن به سرویس بهداشتی از استرس به گریه افتاده یا دچار استفراغ شده بودند در طول بازی، سوال‌ها در مورد این که استانبول چرا و چگونه به عنوان میزبان انتخاب شده، بالا گرفت. فینالی که رجب طیب اردوعان از مدت‌ها قبل به دنبال برگزاری آن بود. یکی از چهره‌های مشهور فوتبال به ایندیپندنت گفته است: «به هیچ‌وجه این ورزشگاه نمی‌تواند میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا باشد». 

با برخی از ارگان‌های اروپایی برای پاسخ‌گویی تماس گرفته شد اما منابع داخل یوفا اذعان دارند که وضعیت فینال در دست بررسی است. یوفا پس از فینال پاریس، میزبانی استانبول را بررسی کرد و برخی از منابع داخل ادعا دارند پس از بازدید از ورزشگاه آتاتورک، وضعیت آن «خوب به نظر می‌رسید»، دیدگاهی که طرفداران را بابت مسائل سفرشان شگفت‌زده کرده است.  ایندیپندنت متوجه شده از همان سال 2018 که استانبول به عنوان میزبان انتخاب شد (در سال 2020 و 2021 میزبانی ترکیه به خاطر همه‌گیری کرونا به تعویق افتاده بود) شک و تردیدهایی در مورد آمادگی ورزشگاه آتاتورک وجود داشت. یکی از منابع گفته است از نظر برخی‌ها فینال آتاتورک برای برگزاری فینال 2005 مناسب نبود و برای زمان حال نیز مناسب نخواهد بود.

یکی از طرفدارانی که به استانبول سفر کرده بود در مورد تجربه خود می‌گوید:

پدر 77 ساله‌ام عمل جراحی لگن انجام داده بود. به محض ورود به محل اقامت طرفداران، قصد داشتیم تا از سرویس بهداشتی استفاده کنیم اما متوجه شدیم برای 20 هزار نفر، تنها 10-15 توالت وجود دارد. زن‌ها برای یک دستشویی ساده یک ساعت در صف بودند. یکی از آن‌ها به من گفت که از ناامیدی گریه کرده است. پس از بازرسی بدنی و بررسی‌های لازم به پدرم گفتم که بنشیند تا برای او آب پیدا کنم، با این حال پس از گذشت 3 ساعت نه آبی وجود داشت و نه غذایی. برای خرید آب از غرفه‌ای که تنها 6 خدمتکار برای 20 هزار نفر داشت و یکی از دستگاه‌های پرداخت پول آن خراب بود، 1 ساعت و 45 دقیقه در صف بودم. برای خرید آب، یک بطری پپسی و کمی گوشت ارزان قیمت، 50 یورو پرداخت کردم. خود بازی برایمان تجربه خوبی بود و پدرم پس از سوت پایان بازی اشک می‌ریخیت. هر چند خروج از ورزشگاه و برگشتن نیز به اندازه خود خطرناک بود.