بعضیا میگن چرا نوستالژی‌پسندید و اونقدر که با امثال رونالدو نازاریو و زیدان و کاکا حال میکنید حتی با مسی و رونالدو حال نمی‌کنید! ( چه برسه به امباپه و هالند و نسل فعلی )
شاید یکی از دلایلش این باشه که تو دوران اوج ستاره‌هایی مثل نستا و مالدینی و کاناوارو به چالش کشیده نشدن.
واقعا سخته که تو دورانی که مالدینی و نستا و کاستاکورتا هستن بتونی خودت رو نشون بدی، کاناوارو با شایستگی توپ طلا گرفت ولی مالدینی و نستا هم این حق رو داشتن مخصوصا مالدینی که خیلی زیاد کاندید شده بود.
واقعا دوران قشنگی بود فوتبال اون زمان، دفاع کردن‌ها به اندازه‌ی حمله کردن‌ها جذابیت داشت.
فوتبال الان شده فقط مهارت‌های تاکتیکی و تنگ کردن فضا به ندرت اون دوئل‌های ۱ به ۱ افسانه‌ای یا حتی ۲ به ۱ پیش میاد، خیلی خسته‌کننده شده خیلی وقته فقط نتایج رو دنبال میکنم چون وقتی به پای بازیکنا و حرکت توپ نگاه میکنم جادویی نمی‌بینم و اون مهارت مهاجمین هم دلگرمم نمیکنه چون میدونم قرار نیست جلوی امثال نستا و کاناوارو و مالدینی به چالش کشیده بشن.
اگه دفاع وسطای الان یک به یک جلوی مهاجمین شاخص دوران خودشون قرار بگیرن هیچی براشون نمیمونه مگه اینکه مثل راموس با خطا و کارت گرفتن بتونن یکم خودشون رو بهتر از بقیه نشون بدن.
کیلینی و بنوچی و تا حدودی دوران اوج هوملز آخرین مدافعینی بودن که از دیدن بازیشون میشد لذت برد، هر چند بنوچی خیلی سینوسی بود.
دیدگاه‌ها