ایوان تونی پس از نزدیک شدن به روز بازگشت از محرومیت ۸ ماهه‌اش، انگیزه زیادی دارد. مهاجم ۲۷ ساله برنتفورد که هدف خود را راهیابی به ترکیب تیم ملی انگلیس جهت حضور در مسابقات جام ملت‌های اروپای پیش رو عنوان کرده است، آماده است تا نشان بدهد دوران حرفه‌ای او هنوز ادامه دارد. 

طرفداری | تونی که به دلیل فعالیت‌های مرتبط با شرط‌بندی، با جریمه سنگینی از سوی اتحادیه فوتبال انگلیس مواجه شد، در مصاحبه‌ای مفصل با اسکای پیرامون مسائل مختلفی صحبت کرده است که در ادامه بخش‌های مهم آن را می‌خوانید:

من (نسبت به قبل) عطش بیشتری خواهم داشت و حالا فرم بدنی بهتری دارم. مدتی از مسابقات دور بودم ولی چیزی که به من انگیزه می‌دهد، این گفته مردم است که: «او دیگر آن بازیکن سابق نخواهد شد». پس بنشینید و ببینید که چه خواهد شد. این ذهنیت آن‌هاست؛ ذهنیت من این است که «چیزی نمی‌تواند مرا اذیت کند». من مدت زیادی غایب بودم ولی می‌دانم که قادر هستم دوباره آتش‌بازی را شروع کنم. هر کسی نظر خودش را دارد ولی زندگی این گونه است که نظرات همه، مبتنی بر واقعیت نیست. 

تونی می‌گوید در ابتدای دوران محرومیتش، فوتبال دیدن را محدود کرد و حتی بازی‌های برنتفورد را در حد خلاصه بازی دنبال می‌کرد. او در این مدت علاقه‌اش نسبت به فوتبال را از دست داد و حتی شاهد اضافه شدن وزنش بود؛ اما حمایت نزدیکان و خانواده‌اش باعث شد تا با همراهی یک مربی شخصی، دوباره برای بازگشت به مستطیل سبز مصمم شود. 

دوران سختی بود. وقتی نوبت تمرین می‌رسید، به خودت می‌گفتی که می‌توانم امروز تمرین نکنم و از فردا شروع کنم. فردا که می‌شد، آن را به پس فردا تعویق می‌انداختی. اما قبل از این که به خودت بیایی، متوجه می‌شوی که وزنت بالا رفته است. آنجاست که می‌بینی کارت درست نبوده و عادت‌های بدی پیدا کرده‌ای. طی یکی-دو هفته اول، افکارم این‌طور بود که: «بیخیال، خوش‌گذرانی می‌کنم و وقتی که برگشتم، آماده خواهم بود». ولی نزدیکانم کاری کردند که این‌طور نشود. احساسم این است که حالا شرایط جسمانی بهتری نسبت به آغاز دوران محرومیتم دارم. حالا وزنم پایین‌تر است و هر روز به سالن بدنسازی می‌روم.

دوران پر فراز و نشیبی بود. ولی من کسی هستم که شخصیتی قوی دارد و نکات مثبت زندگی را می‌بیند. همیشه به این فکر می‌کنم کسی هست که شرایطش از من بدتر باشد. شرایط من این بود که صرفا نمی‌توانستم فوتبال بازی کنم. من می‌دانم که عده دیگری در این زندگی، برای زنده ماندن می‌جنگند. نمی‌توان هیچ چیزی (نعمتی) را قطعی پنداشت. هر اتفاقی یک دلیلی دارد. 

برای من هم جای تعجب داشت (که چرا او می‌تواند با تیمش تمرین کند و من نه) ولی دیگر اتفاقی است که افتاده. نمی‌توانم داستان را کش بدهم و بگویم که منصفانه نیست چون زندگی اساسا منصفانه نیست. همه ما این را می‌دانیم. در زندگی باید با اوضاع و احوال وفق پیدا کرد. هر چه بیشتر روی مسائل حساس شوید، بیشتر آسیب می‌بینید. مخصوصا وقتی نتوانید چیزی را عوض کنید، این کار بیهوده است. چیزی که تغییر کردنی نباشد، قرار نیست بی دلیل با منطق‌تان همخوانی داشته باشد. حالا که می‌بینم، احتمالا چنین رفتاری منصفانه نبود ولی دیگر برای چه کسی اهمیت دارد؟

باشگاه از همان روز اول پشتیبان من بود. هواداران هم حامی من بودند که این ارزش بسیار زیادی داشت. حتی در شرایطی که من در بازی‌ها حضور نداشتم، آن‌ها نام مرا فریاد می‌زدند... همه می‌دانند که برنتفورد یک باشگاه خانوادگی است و آن‌ها چیزی جز خوبی در حق من انجام نداده‌اند. من نمی‌توانم به اندازه کافی از آن‌ها، به ویژه از هواداران تشکر کنم. آن‌ها از همان دقیقه اول حامی من بودند. بنابراین انگار چیزهای زیادی برای جبران کردن دارم. 

بیشتر بخوانید: