طرفداری | روزی که مرحوم پرویز دهداری برای تیم ملی فوتبال کشورمان از حضور احمدرضا عابدزاده، جواد زرینچه، مجید نامجومطلق، صمد مرفاوی، مجتبی محرمی، مهدی فنونی زاده و... استفاده کرد. تیم ملی بازیکنان بسیاری داشت که بین 28 تا 35 سال سن داشتند اما دهداری از بازیکنان بین 20 تا 23 سال در تیم ملی استفاده کرد.
در آن دوران مردان بسیار نامداری در فوتبال ایران بودند. درون دروازه ناصر حجازی و بهروز سلطانی را داشتیم اما عابدزاده ترجیح داده شد. در دفاع راست با وجود حضور حسن نظری و شاهین بیانی و محمدرضا شکورزاده از جواد زرینچه 20 ساله بهره بردیم. در خط حمله هم با حضور ناصر محمدخانی، چنگیز، علیدوستی و فتح آبادی به صمد مرفاوی تکیه کردیم.
راه دهداری برای تغییر در تیم ملی یک راه شجاعانه بود. او در صورت بهره مندی یک جوان از کیفیت فنی 40 درصد در مقایسه با بازیکن با تجربه 30 ساله، بازیکن جوان را انتخاب می کرد. شجاعت او آینده ای طولانی را برای فوتبال ما ضمانت کرد. همان طور که در مقطعی از زمان هم محمد مایلی کهن با شجاعت کامل در تیم ملی از جوانانی مثل مهدوی کیا، داریوش یزدانی، فرهاد مجیدی، علی موسوی، نیما نکیسا و مهرداد میناوند بهره برد. او شجاعت داشت شاهرودی را خط بزند و از میناوند بهره ببرد.
تیم ملی ایران امروز هم نیازمند چنین شجاعتی است. نیازمند شجاعتی که باعث شود آریا یوسفی، محمدجواد حسین نژاد و امین حزباوی همزمان در ترکیب تیم ملی برابر رقبایی مثل کره شمالی و قرقیزستانی درجه دوم و سومی آسیا بازی کنند.
دهداری ها و محمد مایلی کهن ها این جوانگرایی را برابر رقبای پرقدرت دوران خود در آسیا انجام دادند. رقبایی مثل کویت قدرتمند 1988 و کره جنوبی توانمند 1996 اما امروز نه با چنان قدرت های بزرگی بلکه با تیم هایی مثل قرقیزستان بازی داریم و برابر این تیم ها می خواهیم با ترکیبی به میدان برویم که میانگین سنی این ترکیب به شکلی ناهنجار بالای 30 سال است. ما قرار است با مسن ترین تیم آسیا به مصاف حریفان خود برویم. حریفان متوسطی که قرار است با پیرمرد های با تجربه و البته آماده ایران بازی کنند. مسن هایی که رفته رفته در صورت عدم تغییر عاجل تبدیل به مردانی کهنسال خواهند شد.