شعری از بنده

به نام خدا 

.

این قلب من از آن او ، خندان و شاد از روی او

مست از چه باشد دل کنون ؟ از عطر و از خوش بوی او

.

در هر کجا دارم سکون ، در هر کجا باشد نهان 

دل تنگ یار خود شوم ، من باز گردم سوی او

.

در نزد خالق منزلت ، دارد ملک چون اولیاء

از من نشان خواهی ز او ؟ جنّت بباشد کوی او

.

زیباتر از ماه فلک ، زیباتر از موج بحار 

این چهره‌ی تابان او ، وان زلف و موج موی او

.

در چشم وی صد ها سخن ، از عشق و از مهر و وفا 

در عین بی حرفی سخن ، گفتن بشد جادوی او

.

مردم بدیدم من بسی ، از قشر و از صد ها گروه

لیکن ندیدم در جهان ، من نیک تر از خوی او