طرفداری | قسمت ۲۲۹ پادکست The Menace که در بخشی از آن به آخرین وضعیت ویزای بهروز تابانی پرداخته شد، اینبار میزبان گفتوگویی بیپرده دربارهی جنبهی تاریک بدنسازی حرفهای بود. در این قسمت، دنیس جیمز در کنار میلوس سارسف، کریس کورمیر و مایک موریس، از تجربهی تلخ و آموزندهی موریس دربارهی مصرف داروهای مُسکن و مواد نیروزا صحبت کردند؛ روایتی هشداردهنده برای نسل جدید بدنسازان.
مایک موریس که در دهه ۹۰ میلادی یکی از چهرههای مطرح بدنسازی حرفهای آمریکا بود، در این گفتوگو اعتراف کرد مسیر حرفهایاش زمانی منحرف شد که با توصیهی دیگران به سراغ مصرف مُسکنها برای تحمل درد تمرین رفت. او گفت:
وقتی دیدم بعضیها برای رد شدن از درد و زدن چند تکرار اضافه، از مسکن استفاده میکنن، برای اولین بار به این فکر افتادم. از اونجا بود که مسیر اشتباه شروع شد.
میلوس سارسف در تأیید حرفهای موریس، گفت که حتی داروهای بیحسی در باشگاههای بزرگ رد و بدل میشد. دنیس جیمز نیز تجربهی شخصی خود را به اشتراک گذاشت و گفت:
یهبار توی مهمونی بعد از یه نمایش مهم توی هاوایی، نوبِین بهم پیشنهاد شد. یه دارویی که معمولاً بعد از جراحی استفاده میکنن. اما نخوردم. راستش یه جورایی ترسیده بودم.
کریس کورمیر هم به رواج GHB در آن دوران اشاره کرد، مادهای که در آن زمان قانونی بود و بیشتر برای بهبود خواب و ریکاوری استفاده میشد. موریس گفت اولین بطری GHB را از فروشگاه معروف GNC خریده بود. اما به تدریج، وابستگی به این مواد زندگیاش را دچار بحران کرد:
روزهایی بود که ۱۵ بار در روز سراغش میرفتم. مثل سیگار بود. وقتی از خواب پا میشی، بعد از غذا، بعد از هر چیزی... همیشه احساس میکردم بهش نیاز دارم.
به گفتهی کورمیر، استفاده از داروها، آینده درخشان و انرژی مایک موریس را از بین برد؛ کسی که زمانی «هیولای باشگاه» بود. در نهایت، مصرف مداوم باعث آسیب به کلیه، فشار خون، و قلب موریس شد و او را از ورزش حرفهای کنار زد.
پایان اعتیاد، آغاز نظم در بدنسازی
مایک موریس میگوید ترک اعتیادش حدود پانزده سال طول کشید. شروع آن از زمانی بود که بدنساز حرفهای شد و پایانش زمانی که توانست سبک زندگیاش را کاملاً تغییر دهد:
الان زندگیام مثل رژیم بدنسازیه؛ همهچیز باید منظم باشه. سه وعده غذای سالم، خواب کافی، آب فراوون، بدون قند و نوشابه. اینجوری تونستم دوباره به مسیر درست برگردم.
او حالا مربی گروهی کوچکی از ورزشکاران است و با نگاهی واقعبینانه به گذشته، سعی میکند دیگران را از افتادن در همان مسیر تاریک دور نگه دارد. مایک موریس امروز، دیگر آن قهرمانِ پوسترهای باشگاه نیست؛ اما حالا شاید بیش از همیشه، قهرمان واقعی خودش باشد.
