شعری از بنده (ایران ما)

به نام خدا

.

ایران ما ایران ما اندوه تو اندوه ما

مظلوم بودن های تو از دل نمی‌گردد جدا 

.

خورشید پیدا گشته امّا شب نمی‌یابم تمام

ایران ما ایران ما درگیر صد جور و جفا

.

از اشک اطفالت کنون سیلی جهان را در گرفت

تا شاد باشی باز هم با شوق می‌گردم فدا

.

ویرانه هایت را ز نو با عشق آبادی کنم

ایران ما ایران ما ای خانه‌ام ای دل‌ربا

.

وقتی که من دیدم تو را در آتشی از ظالمین 

با گریه همدم گشتم و در یاد آمد کربلا

.

اکنون زمان انتقامی آمده بنیان شکن 

تا مرگ دشمن را نبینم من نمی‌یفتم ز پا

.

از خاک می‌روید کنون گل ها به یاد هر شهید 

پیغام دارد عطر گل ، این خاک می‌خواند مرا

.

در هر کجا ، در هر زمان ، با هر صدا ، با هر فغان

ایران من ، می‌خواهمت ، می‌خوانمت ، ای آشنا