لیورپول تایم؛ بریتانیای کبیر؟ نه، ما لیورپولی هستیم

باشگاه لیورپول، به‌عنوان یکی از نمادهای شهر لیورپول، همواره روابط پیچیده‌ای با حکومت مرکزی بریتانیا و به‌ویژه خانواده سلطنتی داشته است. این تنش‌ها ریشه در مسائل تاریخی، اجتماعی و سیاسی دارد. یکی از اصلی‌ترین دلایل نفرت هواداران لیورپول از نهادهای حکومتی بریتانیا، نحوه برخورد رسانه‌ها، پلیس و دولت محافظه‌کار وقت با فاجعه هیلزبورو است. در این حادثه، ۹۶ هوادار لیورپول به‌دلیل بی‌کفایتی پلیس و مدیریت نادرست استادیوم جان باختند.  

رسانه‌هایی مانند «سان» که کم و بیش وابسته به حکومت هستند، با انتشار دروغ‌هایی مانند اتهام دزدی و ادرار هواداران بر اجساد قربانیان، چهره‌سازی منفی کردند.  

دولت تاچر ( نخست وزیر وقت بریتانیا) از پلیس حمایت کرد و سال‌ها به خانواده‌های قربانیان بی‌اعتنایی شد.  خانواده سلطنتی نیز هیچ واکنش همدردانه‌ای نشان نداد، درحالی‌که در حوادث مشابه (مثل فاجعه برادفورد) سریعاً ابراز همدردی کردند.   لیورپول شهری با پیشینه کارگری و چپ‌گراست و سیاست‌های اقتصادی مارگارت تاچر، (نخست‌وزیر محافظه‌کار) باعث رکود اقتصادی و بیکاری گسترده در این شهر شد. بسیاری از هواداران لیورپول، دولت بریتانیا و نهاد سلطنتی را حامی سرمایه‌دارانی می‌دانند که به شهرهای صنعتی مثل لیورپول خیانت کردند.   در ضمن، پرنس ویلیام، که رسماً هوادار استون ویلا است، بارها با شوخی‌های تحریک‌آمیز علیه لیورپول واکنش هواداران را برانگیخته. 

  در سال ۲۰۲۲، وقتی لیورپول به فینال جام حذفی رسید، ملکه الیزابت دوم برای رقیب آنها (چلسی) پیام حمایتی فرستاد، اما برای لیورپول هیچ پیامی ارسال نکرد.    هواداران لیورپول در مسابقات ملی معمولاً از تیم ملی انگلیس حمایت نمی‌کنند و شعار "من انگلیسی نیستم، من لیورپولیام" (I'm not English, I'm Scouse) سر می‌دهند.   هواداران لیورپول به‌جای سرود ملی بریتانیا God Save the King، سرود You'll Never Walk Alone را با غرور می‌خوانند. 

  در دیدارهای جام حذفی، بسیاری از هواداران هنگام پخش سرود سلطنتی سکوت می‌کنند یا هو می‌کشند.   لیورپول به‌دلایل تاریخی (هیلزبورو)، سیاسی (مخالفت با محافظه‌کاران) و اجتماعی (هویت مستقل اسکوسی) رابطه‌ی تیره‌ای با حکومت بریتانیا و خانواده سلطنتی دارد. این تنفر در رفتار هواداران، شعارها و حتی برخورد رسانه‌های انگلیسی با این باشگاه مشهود است.