مقدمه
تا حالا فکر کردی چی میشد اگه آرسنال ستارههای شاخصش، یعنی سسک فابرگاس، روبین فنپرسی، الکسیس سانچز و مسوت اوزیل رو تو اوجشون نگه میداشت؟ اینکه اگه این بازیکنا نمیرفتن، آرسنال دوباره قهرمان لیگ برتر میشد یا نه، یه نگاه عمیقتر میخواد به دنیای فوتبال مدرن، وضعیت اون موقع آرسنال و رقابتهای نفسگیر لیگ. جواب این سوال فقط به اینکه اون بازیکنا چقدر خوب بودن ربط نداره، بلکه به خیلی چیزهای دیگه مثل مدیریت، پول و حتی تاکتیکهای مربی هم بستگی داره.
یه نگاه به ستارههایی که رفتن
برای اینکه بفهمیم اگه اینا میموندن چی میشد، اول یه خلاصه از هر کدومشون و اینکه چرا رفتن رو مرور میکنیم:
-
سسک فابرگاس (رفت: ۲۰۱۱): سسک کاپیتان جوون و مغز متفکر خط هافبک آرسنال بود. تو اوج خلاقیت و پاسهای بینظیرش، موتور تیم بود و ریتم بازی رو تعیین میکرد. تابستون ۲۰۱۱، به خاطر اینکه جام ببره و به عشق بچگیش، بارسلونا، برگرده، از آرسنال رفت. رفتن سسک یه ضربه بزرگ به خلاقیت تیم زد و آرسنال سالها طول کشید تا یه جانشین خوب براش پیدا کنه.
-
روبین فنپرسی (رفت: ۲۰۱۲): بعد از رفتن سسک، روبین کاپیتان شد و فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲ یکی از بهترین بازیهاش رو نشون داد. ۳۰ گل زد و آقای گل لیگ شد و عملاً به تنهایی آرسنال رو تو کورس سهمیه لیگ قهرمانان نگه داشت. تابستون ۲۰۱۲ علنی گفت که آرزوهاش با آرزوهای باشگاه یکی نیست و رفت منچستریونایتد. فصل بعدش هم با یونایتد قهرمان لیگ برتر شد و ثابت کرد که دنبال جام بوده و تصمیمش سرنوشتساز بوده.
-
الکسیس سانچز (رفت: ۲۰۱۸): سانچز تو مدتی که تو آرسنال بود (۲۰۱۴-۲۰۱۸)، با انرژی زیاد، دریبلهای عالی و گلزنی، یکی از محبوبترین بازیکنها بود. فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۷ با ۲۴ گل تو لیگ، بهترین فصلش بود. اما وقتی قراردادش رو به پایان بود و سر دستمزد جدید به توافق نرسید و از جام نبردن ناامید بود، ژانویه ۲۰۱۸ رفت منچستریونایتد.
-
مسوت اوزیل (اوج: ۲۰۱۵-۲۰۱۶، رفت: ۲۰۲۱): اوزیل سال ۲۰۱۳ با یه مبلغ رکوردشکن به آرسنال اومد و تو سالهای اولش، مخصوصاً فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۶ که ۱۹ تا پاس گل داد، بهترین بازیساز لیگ بود. تو پاسهای کلیدی و موقعیتسازی بینظیر بود. البته اوزیل تا سال ۲۰۲۱ تو باشگاه موند، ولی اوجش تا حدود سال ۲۰۱۸ بود و بعدش به دلایل مختلفی مثل مسائل تاکتیکی و حواشی، افت کرد.
شانسی روی یک استیکر آتیشی بزن ببین چی برات میاد
? __ ? __ ? __ ? __ ? __ ? __ ?
اگه میموندن، قهرمان میشدن؟
اگه آرسنال میتونست این چهار نفر رو تو اوجشون نگه داره، احتمال قهرمانیشون خیلی بیشتر میشد، ولی فقط این کافی نبود. چند تا عامل دیگه هم خیلی مهم بودن:
۱. خط حمله فوقالعاده و هماهنگ
فکر کن سسک با اون خلاقیتش، اوزیل با اون بازیسازی عالیش، سانچز با گلزنی و دوندگیش و فنپرسی با شم گلزنیش، یه خط حمله نابودگر برای آرسنال میساختن. سسک از عمق زمین توپ رو میرسوند به اوزیل، اوزیل هم با دید استثنائیش سانچز رو تو فضای پشت مدافعا و فنپرسی رو تو محوطه جریمه صاحب توپ میکرد. این ترکیب پتانسیل زدن کلی گل رو داشت و تیم رو از نظر هجومی تو سطح جهانی قرار میداد.
۲. ثبات و رهبری تو تیم
یکی از بزرگترین مشکلات آرسنال بعد از دوران "شکستناپذیران"، این بود که نمیتونست ستارههاش رو نگه داره و تبدیل شده بود به یه "باشگاه فروشنده". رفتن پشت سر هم بازیکنهای کلیدی هم تیم رو ضعیف میکرد، هم روحیه و جاهطلبیشون رو از بین میبرد. نگه داشتن این بازیکنا باعث میشد تیم باثبات بشه و به بقیه بازیکنا هم این پیام رو میداد که آرسنال جاییه که میشه به آرزوها رسید. حضور کاپیتانهایی مثل سسک و روبین و بازیکنایی مثل سانچز، به تیم هویت و رهبری بیشتری میداد.
۳. مشکلات مالی آرسنال
یکی از دلایل اصلی رفتن این ستارهها، مشکلات مالی آرسنال تو دوران بازپرداخت بدهیهای ورزشگاه بود. به این سیاست میگفتن "مدل خودکفایی" که یعنی آرسنال نمیتونست دستمزدای بالایی مثل سیتی، چلسی یا حتی یونایتد بده.
-
سسک و فنپرسی: هر دو دنبال موفقیت و جام بودن و آرسنال اون موقع نمیتونست این رو بهشون تضمین کنه. پیشنهاد مالی بارسا و یونایتد هم براشون جذابتر بود.
-
سانچز و اوزیل: حتی تو دوره این دو، هرچند بدهیهای ورزشگاه کمتر شده بود، آرسنال هنوز تو پرداخت دستمزدای بالا مشکل داشت، مخصوصاً برای سانچز که به خاطر همین رفت یونایتد.
۴. رقابت وحشتناک لیگ برتر
تو دورهای که این بازیکنا تو اوج بودن، لیگ برتر به یکی از رقابتیترین لیگهای دنیا تبدیل شده بود. ظهور منچسترسیتی با پولهای نفتی، دوباره اوج گرفتن منچستریونایتد زیر نظر فرگوسن و حضور چلسی با پولهای آبراموویچ، رقابت رو به اوج خودش رسونده بود. حتی با وجود این چهار ستاره، رقابت با این قدرتها نیاز به یه تیم کامل و یکدست تو همه پستها داشت.
۵. ضعفهای تاکتیکی و ساختاری آرسنال
حتی با بهترین خط حمله، آرسنال اون موقع ضعفهای مشخصی داشت که فقط با این چهار بازیکن حل نمیشد:
-
خط دفاع و دروازهبان: خیلیها معتقد بودن آرسنال تو دفاع و دروازهبانی ضعیفه. تیم خیلی راحت گل میخورد و تو ضدحملهها آسیبپذیر بود. حتی بهترین خط حمله هم نمیتونه این ضعفهای دفاعی رو کاملاً بپوشونه.
-
نیمکت ضعیف: برای رقابت تو یه فصل طولانی تو لیگ و جامهای دیگه، یه نیمکت قوی لازمه. آرسنال تو این زمینه کمبود داشت و مصدومیت بازیکنای اصلی، خیلی رو عملکرد تیم تاثیر میگذاشت.
-
تاکتیکهای آرسن ونگر: ونگر به فوتبال هجومی و زیبا اعتقاد داشت. ولی تو سالهای آخرش، ازش انتقاد میشد که تو تاکتیکهاش انعطافپذیر نیست و نمیتونه بین حمله و دفاع تعادل برقرار کنه. حتی با این ستارهها، ونگر باید راهکارهای تاکتیکی برای پوشوندن ضعفهای دفاعی ارائه میداد.
۶. جاهطلبی و فرهنگ باشگاه
اون موقع به نظر میرسید آرسنال به یه "باشگاه رده چهارمی" تبدیل شده؛ یعنی هدف اصلیش این بود که سهمیه لیگ قهرمانان رو بگیره، نه اینکه قهرمان لیگ بشه. این طرز فکر ممکن بود رو بازیکنا هم تاثیر بذاره. نگه داشتن ستارهها نیاز به یه تغییر اساسی تو جاهطلبیهای باشگاه و سرمایهگذاری تو همه بخشها داشت.
برای تحلیلهای بیشتر کلیک کن ?
جمعبندی نهایی
اگه آرسنال میتونست سسک فابرگاس، روبین فنپرسی، الکسیس سانچز و مسوت اوزیل رو تو اوجشون نگه داره، شانس قهرمانیشون تو لیگ برتر خیلی بیشتر میشد. این بازیکنا، مخصوصاً تو خط حمله، یه ترکیب فوقالعاده از خلاقیت، گلزنی و انرژی رو به تیم میدادن که میتونست آرسنال رو به یکی از قویترین تیمهای اروپا تبدیل کنه.
اما فقط نگه داشتن این ستارهها قهرمانی رو تضمین نمیکرد. برای اینکه تو لیگ برتر هر سال رقابتیتر بشه، آرسنال نیاز به یه پروژه جامعتر و پایدارتر داشت:
-
تقویت اساسی خط دفاع و دروازهبانی: این نقطه ضعف اصلی تیم بود و باید با جذب بازیکنهای سطح بالا حل میشد.
-
افزایش کیفیت و عمق نیمکت: برای مقابله با مصدومیتها، نیاز به بازیکنهای ذخیره قابل اعتماد بود.
-
استراتژی مالی قویتر: برای نگه داشتن بهترینها و جذب استعدادهای جدید، آرسنال باید میتونست دستمزدها و هزینههای رقابتی بپردازه.
-
تکامل تاکتیکی و مدیریتی: نیاز به یه رویکرد تاکتیکی متعادلتر بود که ضمن حفظ جذابیت هجومی، استحکام دفاعی رو هم تضمین کنه.
در کل، میتونیم بگیم نگه داشتن این ستارهها یه قدم حیاتی و خیلی مثبت برای بازگشت آرسنال به اوج بود. این کار میتونست به "دوران بدون جام" پایان بده و احتمالاً چند تا جام داخلی و حتی رقابت جدیتر تو لیگ قهرمانان رو برای آرسنال به ارمغان بیاره. ولی برای قهرمانی تو لیگ برتر، یه انقلاب کامل تو تمام سطوح باشگاه لازم بود که فراتر از نگه داشتن فقط چهار بازیکن کلیدی بود. این سناریو به ما نشون میده که فوتبال مدرن، یه ورزش تیمی و چندوجهیه که موفقیت توش نیاز به هماهنگی کامل بین استعدادهای فردی، استراتژی باشگاهی و مدیریت تاکتیکی داره.