? اعترافات تکان‌ دهنده: اینیستا 'لذت‌ بخش‌ ترین قسمت روزم، وقتی بود که قرصم را می‌خوردم!'/ از آزار جنسی کودکان تا باج‌ خواهی در فوتبال ایران

رونالدو نازاریو، ستاره برزیلی، تو یه مصاحبه گفت که دو سال و نیم با افسردگی شدید دست و پنجه نرم می‌کرده و تحت درمان بوده. اون می‌گفت تو نسل ما اصلاً کسی در مورد سلامت روان حرف نمی‌زد و هیچ‌کس آماده مقابله با این فشارها نبود. این اعتراف نشون میده که چقدر دیدگاه‌ها نسبت به سلامت روان تغییر کرده و نسل جدید چقدر شانس بیشتری برای کمک گرفتن داره.  

یکی از تأثیرگذارترین اعتراف‌ها از آندرس اینیستا بود. اینیستا، اسطوره اسپانیایی، بعد از مرگ دوستش دنی خارکه تو سال ۲۰۰۹، دچار افسردگی شد. اون تو کتابش نوشت که به یه جایی رسیده بود که «لذت‌بخش‌ترین قسمت روزم، وقتی بود که قرصم را می‌خوردم و شب به خواب می‌رفتم.» و می‌گفت حتی بغل کردن همسرش هم حس بغل کردن یه بالش رو بهش می‌داده. اینیستا با این حرف‌ها نشون داد که حتی موفق‌ترین آدم‌ها هم نیاز به کمک متخصص دارن و شجاعت واقعی اینه که به ضعف خودت اعتراف کنی.

دله الی، بازیکن انگلیسی، هم از اعتیادش به قرص‌های خواب و مشکلات روانی صحبت کرد. اون این مشکلات رو به آزار و اذیت‌هایی که تو بچگی تجربه کرده بود، ربط داد. پل پوگبا هم گفت که وقتی ژوزه مورینیو مربی منچستریونایتد بود، دچار افسردگی شده بود. این نشون میده که حتی محیط کاری سمی هم می‌تونه سلامت روان بازیکن‌ها رو به خطر بندازه.

دیگو مارادونا معروف‌ترین نمونه این ماجراست. اعتیاد به مواد مخدر و الکل یه زخم قدیمی تو فوتبال محسوب میشه. دیگو مارادونا معروف‌ترین نمونه این ماجراست. اعتیاد به کوکائین باعث شد سال ۱۹۹۱ به مدت ۱۵ ماه از فوتبال محروم بشه و تو جام جهانی ۱۹۹۴ هم به خاطر تست دوپینگ مثبت، اخراج شد. داستان مارادونا یه درس تلخه که نشون میده چطور اعتیاد می‌تونه زندگی یه نابغه رو نابود کنه. 

پل گاسکوئین هم به خاطر اعتیاد شدید به الکل، سال ۱۹۹۸ از تیم ملی انگلیس کنار گذاشته شد و دوران اوجش تموم شد.

تو فوتبال خودمون هم ناصر عباسی، بازیکن سابق استقلال، تو تلویزیون اعتراف کرد که تو دوران بازیگریش با بهترین بازیکن تیم، تا صبح تریاک می‌کشیده. این اعترافات، باعث شدن مردم بیشتر به مشکلات سلامت روان و اعتیاد تو ورزش توجه کنن و نهادها مجبور بشن برای حمایت از بازیکن‌ها، روانشناس به تیم‌ها اضافه کنن.

سال ۲۰۱۶، اندی وودوارد، بازیکن سابق، سکوتش رو درباره سوءاستفاده جنسی که توسط مربی‌اش، باری بنل، تو دهه ۸۰ ازش شده بود، شکست. حرف‌های اون باعث شد یه موج افشاگری بزرگ تو فوتبال انگلیس راه بیفته و ده‌ها نفر دیگه هم جرئت پیدا کنن و صحبت کنن.

استیو والترز و پل استوارت هم از جمله این قربانی‌ها بودن. والترز گفت که از ترس اینکه مبادا حرفه‌اش نابود بشه، سال‌ها سکوت کرده بود. پل استوارت هم با اینکه به موفقیت‌های بزرگی رسیده بود، اعتراف کرد که به خاطر بار روانی اون آزارها، «روحی تهی» داشته و هرگز از موفقیت‌هاش لذت نبرده. این اعتراف‌ها نشون میدن که ترومای دوران کودکی یه چیز زودگذر نیست، بلکه یه زخم عمیقه که تا مدت‌ها روی روح و جسم آدم می‌مونه.

تو فوتبال زنان ونزوئلا هم یه اتفاق مشابه افتاد. سال ۲۰۲۱، ۲۴ بازیکن تیم ملی زنان ونزوئلا تو یه بیانیه، به صورت گروهی مربی سابقشون، کنت زرمتا، رو به آزار جنسی و روانی متهم کردن.

این اقدام جمعی، یه نمونه قدرتمند از اتحاد برای مقابله با سوءاستفاده بود و باعث شد نهادهای فوتبالی برای قربانی‌ها خط تلفن اضطراری و راه‌هایی برای گزارش‌دهی امن ایجاد کنن.

ماجرای بیلی مردیث، بازیکن منچسترسیتی، یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های افشای فساده. سال ۱۹۰۵، وقتی مردیث رو به خاطر تلاش برای رشوه دادن به یه بازیکن حریف محروم کردن، اون سکوتش رو شکست و اعتراف کرد که باشگاه به بازیکن‌ها بیشتر از حد مجاز حقوق می‌داده و مدیران هم تو این فساد دست داشتن. مردیث وقتی دید باشگاهش ازش حمایت نکرده، تصمیم گرفت همه چیز رو لو بده و گفت: «چرا فقط من؟ در حالی که دیگران هم به همون اندازه مقصر بودن.» این افشاگری، با اینکه از روی عصبانیت شخصی بود، اما عواقب بزرگی داشت و باعث شد تو فوتبال انگلیس تغییرات زیادی به وجود بیاد.

تو فوتبال ایران هم ایمان موسوی تو یه مصاحبه، صراحتاً از باج‌خواهی یکی از نزدیکان مربی (امیر قلعه‌نویی) حرف زد. اون می‌گفت چون پولش رو پس خواسته، کلی توهین و فشار تحمل کرده و آخرش هم از تیم کنار گذاشته شده. این داستان نشون میده که افشاگری تو فوتبال داخلی چقدر می‌تونه پرهزینه باشه. در مورد کریم بنزما هم که متهم به اخاذی از والبوئنا شده بود، داستان فرق داشت. اون سکوتش رو شکست تا از خودش دفاع کنه و بگه که فقط قصد کمک داشته. این اعتراف، دفاع از شرافت فردی در برابر اتهامات بود.

در مورد کریم بنزما هم که متهم به اخاذی از والبوئنا شده بود، داستان فرق داشت. اون سکوتش رو شکست تا از خودش دفاع کنه و بگه که فقط قصد کمک داشته. این اعتراف، دفاع از شرافت فردی در برابر اتهامات بود.

بنزما تو مصاحبه‌های مختلف گفت که اتهامات وارد شده بهش نادرست بوده و همیشه سعی کرده به دوستش کمک کنه. این اعتراف نشون داد که گاهی اوقات شکستن سکوت می‌تونه برای دفاع از اعتبار شخصی هم انجام بشه.

اریک آبیدال، مدافع بارسلونا، سال ۲۰۱۱ به سرطان کبد مبتلا شد. اون بعد از عمل پیوند کبد به فوتبال برگشت و بالا بردن جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با بازوبند کاپیتانی، تبدیل به نمادی از امید و مبارزه شد.

آرین روبن، ستاره هلندی، هم تو ۲۰ سالگی با سرطان مبارزه کرد و پیروز شد. این بازیکن‌ها با شجاعت خودشون، به الگویی مثبت از تاب‌آوری تبدیل شدن.

ادگار داویدز هم به بیماری گلوکوم یا آب سیاه مبتلا بود. اون برای محافظت از چشم‌هاش مجبور بود تو بازی‌ها عینک مخصوص بزنه. داویدز نه تنها به بیماریش اعتراف کرد، بلکه نشون داد که میشه با مدیریت بیماری، تو بالاترین سطح فوتبال هم بازی کرد و عینک اون تبدیل به نمادی از اراده‌اش شد.

این اعترافات با بقیه فرق دارن. این بازیکن‌ها با حرف زدن از بیماریشون، فقط می‌خواستن به بقیه امید بدن و نشون بدن که میشه با مشکلات جنگید و پیروز شد. این نشون میده که «اعتراف» تو ورزش می‌تونه اهداف مختلفی داشته باشه؛ از انتقام‌گیری گرفته تا تبدیل شدن به نماد امید و مبارزه.