شعری از بنده (جدایی)

به نام خدا 

.

قالب:غزل

وزن: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف 

‌.

هنگامِ جدایی شده از مونسِ جانم

بعد از تو دگر من چه کنم ؟ هیچ ندانم

.

از یادِ تو رفتم چو گل از یادِ چمنزار 

امّا منِ دلتنگ همانم که همانم

.

از مرگ هراسان شده بودم ز وجودت 

ای کاش پس از تو نفسم زنده نمانم !

.

در دفترِ من عشقِ تو صد بیت رقم زد

با دوریِ تو لال شود شعر و بیانم

.

چون سرو اگر خم بِشَوی باز بمانی

چون برگِ خزان پر غم و بی تاب و توانم

.

من با غزلم عشقِ تو را مرز نهادم 

بر خاکِ رهت آرشِ بی تیر و کمانم 

.

با واژه و حرفم نزنم لافِ محبّت 

در چشم پدیدار شَوَد سرِّ نهانم 

.

با رفتنِ تو غصّه‌ی بی رحم چنان کرد

که حال دگر پیر ترین فردِ جوانم !

.