بسم الله رحمان رحیم
______________________________________________
بررسی کلی
Inside یه بازی پلتفرمر دوبعدیه که از همون اول معلومه با بقیه فرق داره. نه خبری از دیالوگه، نه راهنما، نه داستان واضح. فقط یه پسر بچهست که داره تو یه دنیای عجیب و تاریک حرکت میکنه. همهچی مرموز و بیصداست، ولی همین سکوت، پر از حرف و حسه.
بازی رو که شروع میکنی، انگار افتادی وسط یه فیلم هنری. نه میدونی کجایی، نه چرا باید فرار کنی. فقط میری جلو و کمکم میفهمی که این دنیا، یه چیزایی رو پنهون کرده که باید کشفشون کنی.
______________________________________________
فضای بازی
فضای Inside یه ترکیب خاصه از تاریکی، سکوت و اضطراب. رنگها محدودن، بیشتر خاکستری و سیاه. نور کم، موسیقی کم، ولی همهچی حسابشدهست. هر صحنه یه حس خاص داره؛ یه جور دلنگرونی که نمیدونی از کجا میاد.
محیطها هم تنوع دارن: جنگل، آزمایشگاه، زیر آب، کارخانه. ولی هیچکدومشون حس زندگی ندارن. آدمایی که میبینی یا بیحرکتن یا انگار کنترل میشن. همهچی یه جور حس کنترل و بیهویتی رو منتقل میکنه. انگار همه دارن یه کاری میکنن، ولی خودشون نمیدونن چرا.
______________________________________________
گیم پلی
کنترل بازی خیلی سادهست. فقط راه رفتن، پریدن، هل دادن، کشیدن. ولی همین سادگی باعث میشه تمرکزت بره روی فضا و پازلها. پازلها کمکم پیچیدهتر میشن و باید با دقت و فکر حلشون کنی.
بعضی جاها باید از دست نگهبانا فرار کنی، بعضی جاها باید آدمای بیحرکت رو با دستگاه کنترل کنی. یه جاهایی هم باید با زمانبندی دقیق، درها رو باز کنی یا از موانع رد شی. همه اینا یه حس کشف و تجربه میدن، بدون اینکه بازی چیزی بهت بگه.
______________________________________________
داستان
Inside داستان داره، ولی نه اونجوری که معمولاً تو بازیها میبینی. هیچ دیالوگی نیست، هیچ نوشتهای هم نیست. فقط اتفاقاتن که باید ازشون برداشت کنی. پسرک داره از یه سیستم فرار میکنه؛ سیستمی که آدمارو کنترل میکنه، آزمایش میکنه، و هویتشون رو میگیره.
آخر بازی یه پیچش عجیب داره. یه موجود بزرگ و بیشکل ظاهر میشه که همهچی به اون ختم میشه. بعضیا میگن اون موجود نماد آزادیه، بعضیا میگن نماد تسلیم یا حتی خودآگاهی. بازی هیچوقت جواب نمیده، فقط سوال میذاره جلوت. و اینجاست که هر کسی برداشت خودش رو داره.
______________________________________________
ارزش بازی داره ؟
Inside یه بازیه که بیشتر از اینکه سرگرمکننده باشه، تأثیرگذاره. یه تجربهست که با تصویر و سکوت، حرف میزنه. اگه دنبال یه چیزی متفاوتی، که فقط دکمه زدن نباشه، بلکه حس و فکر هم درگیرت کنه، این بازی یه انتخاب عالیه.
نه فقط بازی میکنی، بلکه توی یه دنیای عجیب غرق میشی. دنیایی که سوال میپرسه، جواب نمیده، ولی وادارت میکنه فکر کنی. Inside یه جور سفره؛ سفری بیکلام، ولی پر از معنا.
______________________________________________
پایان
