پنالتی پاننکای زینالدین زیدان در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ مقابل ایتالیا و در برابر جانلوئیجی بوفون، یکی از لحظات جسورانه و درخشان تاریخ فوتبال است؛ لحظهای که اوج اعتمادبهنفس را به نمایش گذاشت، آن هم در حساسترین صحنهی ممکن؛ فینال جام جهانی. این صحنه زمانی خاصتر میشود که بدانیم زیدان پیشتر اعلام کرده بود از فوتبال خداحافظی میکند و این مسابقه آخرین بازی حرفهای او بود.
این پنالتی که پس از برخورد به تیر افقی، از خط دروازه عبور کرد، نه تنها فرانسه را در شروع بازی به گل رساند، بلکه بخشی از میراث زیدان را بهعنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ تثبیت کرد؛ هرچند که اخراج جنجالیاش بهخاطر ضربهٔ سر به مارکو ماتراتزی و ترک زمین، یکی از بحثبرانگیزترین لحظات تاریخ فوتبال را رقم زد و در نهایت به باخت فرانسه در ضربات پنالتی انجامید.
این لحظه، بخش مهمی از داستان حرفهای زیدان است؛ مسیری که با مهارت بینظیر، نبوغ کمنظیر و گاهی هم عصبانیت همراه بود. زیدان در دو فینال جام جهانی گل زده است، کاری که تنها تعداد کمی از بازیکنان در تاریخ موفق به انجام آن شدهاند. اتفاقات آن فینال و رفتارهای زیدان همچنان موضوع بحث هواداران و کارشناسان درباره تأثیرش بر نتیجه و میراث جاودانهٔ او در فوتبال است.