طرفداری | لوییس سوارز، مهاجم سرشناس اروگوئهای، در ادامه مصاحبه مفصل خود با نشریه اسپورت، جزئیات تازه و احساسی از دوران کودکی و ریشههای روحیه مبارزهجویانهاش را بازگو کرد. سخنان او تصویری روشن از شرایطی ارائه میدهد که او را به یکی از نمادهای سرسختی در دنیای فوتبال تبدیل کرده است.
کودکی بسیار سخت؛ تلاش برای تأمین نان شب
سوارز در ابتدا از شرایط دشوار زندگیاش در سالهای کودکی گفت:
کودکی من بسیار سخت و فاجعه بود. ما شش فرزند بودیم، عملاً پول نداشتیم و تهیه غذا برای همه خیلی سخت بود. پدرم، مادرم را ترک کرده بود و مادرم بهتنهایی در یک مرکز خرید کار میکرد. من باید پول ناچیزی را که او به دست میآورد میگرفتم و برای خرید غذا میرفتم؛ آن هم در حالی که فقط ۹ یا ۱۰ سال داشتم، برای این همه آدم!
او توضیح داد که در همان سنین پایین برای کمک به خانواده مجبور بود هر کاری انجام دهد:
ماشین میشستم تا پولی به خانه بیاورم. آن زمان مردم کارتهای تلفنی مصرفشدهشان را در خیابان میانداختند. مردی بود که این کارتها را میخرید. من خیابانها را زیر و رو میکردم، کارتها را جمع میکردم و به او میفروختم. در کودکی فداکاریهای زیادی کردم. هیچوقت از انجام آن کارها پشیمان نیستم؛ چون باید سختکوش میبودم تا بتوانیم زندگی کنیم. ارزش آن تلاشها را خوب میدانم.
او افزود:
هیچچیز در زندگی من آسان نبوده. از کودکی برای یک لقمه نان جان کندم و همین سختیها شخصیت مرا ساخت. هر دقیقهای که وارد زمین میشوم برایم مثل زندگی است. تا آخرین ثانیه میجنگم، چون با این روحیه بزرگ شدهام.
