من قدم زنان زیر بارون میرم و به برگ های خیس تو خیابون خیره میشم، به یاد روزایی هستم که پیشمی، به یاد روزایی که دنیا رو میشه مثل نقش چشمای تو برای هم تعریف کنیم، که هر خوشحالی تو خوشحالی منه و هر غم تو غم من، غم هاتو بده به من و خوشحالی رو از من بگیر، که میدونم تو همونی هستی که باید باشی، تو این روز بارونی، میشه بمونی پیشم؟