طرفداری | در رتبه‌بندی پلنت فوتبال از ۱۰ هافبک مرکزی برتر فوتبال جهان در فصل ۲۷-۲۰۲۶، رودری در صدر قرار گرفته و دکلان رایس ششم شده است. این فهرست بازیکنان شماره ۶ و ۸ را در نظر می‌گیرد؛ هافبک‌های هجومی و شماره ۱۰ها، از جمله جود بلینگام، در آن جایی ندارند. ارزیابی بازیکنان هم عملکرد ماه‌های ابتدایی فصل را در کنار تصویر کلی‌تر توانایی‌هایشان می‌سنجد.
فدریکو والورده، مارتین زوبیمندی، ساندرو تونالی، برونو گیمارش، الیوت اندرسون، انزو فرناندز و برناردو سیلوا از گزینه‌های شایسته‌ای هستند که در جمع ۱۰ نفر نهایی قرار نگرفته‌اند. درباره بیشتر آن‌ها هنوز پرسش‌هایی باقی است؛ والورده هم به‌شکلی عجیب دو مدافع راست اصلی رئال مادرید را از ترکیب کنار زده است.
۱۰. اورلین شوامنی
شوامنی بیش از بسیاری از بازیکنان رئال مادرید از بحران هویتی این تیم پس از جدایی تونی کروس و لوکا مودریچ آسیب دیده است. او طی یکی‌دو سال گذشته در خط میانی‌ای که درست کار نمی‌کرد، گم به نظر می‌رسید و حتی برای پوشاندن فضاهای خالی به خط دفاع می‌رفت.
ژوزه مورینیو ظاهراً در حال سر و سامان دادن به قطعات این خط میانی است؛ جود بلینگام جلوتر بازی می‌کند و سیلوا در کنارش قرار می‌گیرد. شاید رئال بالاخره به خط میانی‌ای برسد که از نظر ساختاری منسجم باشد، نه صرفاً مجموعه‌ای از بازیکنان درخشان. این تحول می‌تواند رقبا را در اروپا به فکر بیندازد.
۹. مویسس کایسدو
کیفیت کایسدو را می‌توان از این دانست که با وجود بازی در چلسیِ دوره بلوکو، به‌طور گسترده یکی از بهترین هافبک‌های لیگ برتر به شمار می‌رود. شروع نه‌چندان مطمئن چلسی زیر نظر ژابی آلونسو تا حدی با غیبت مصدومانه او توضیح داده شد؛ همان‌طور که منچسترسیتی بدون ارلینگ هالند تیم متفاوتی است، چلسی هم بدون مهم‌ترین بازیکنش سردرگم به نظر می‌رسد.
بازگشت کایسدو بلافاصله به بهبود تیم انجامید، هرچند او پس از آن همیشه قانع‌کننده نبوده است. چلسی برابر تاتنهام کاملاً از جریان بازی خارج شد و منچستریونایتد هم در نیمه نخستِ آشفته، نبرد خط میانی را بهتر پیش برد. کایسدو به‌تنهایی نمی‌تواند همه مشکلات استمفوردبریج را حل کند، اما آلونسو برای به راه انداختن این پروژه به بهترین نسخه او نیاز دارد.
۸. الکساندار پاولوویچ
از زمان حضور وینسنت کمپانی در بایرن، کمتر هافبکی در اروپا به‌اندازه الکساندار پاولوویچ با چنین سرعتی پیشرفت کرده است. این بازیکن ۲۲ ساله در مسیر بایرن تا نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان فصل گذشته، خودش را در بزرگ‌ترین صحنه‌ها مطرح کرد. شکست عجیب ۵-۴ برابر پاری‌سن‌ژرمن هم درس ارزشمندی درباره رقابت با بهترین‌ها بود. پاولوویچ هنوز بازیکنی کامل نیست، اما مسیر پیشرفتش امیدوارکننده است و هر فصل بهتر می‌شود.
۷. یوشوا کیمیش
جام جهانی فاجعه‌بار آلمان و تصمیم یولیان ناگلزمان برای انتقال کیمیش به دفاع راست نباید بیش از حد به حساب او گذاشته شود؛ یورگن کلوپ احتمالاً همان اشتباه را تکرار نمی‌کند. کیمیش شاید به‌اندازه شایستگی‌اش مورد توجه قرار نگیرد، شاید چون درخشش هفتگی‌اش برای بایرن مونیخ به‌سادگی بدیهی فرض می‌شود. ونسان کمپانی ارزش او را می‌داند؛ کیمیش همچنان قلب تپنده بایرن است. نمایش استادانه‌اش در برد ۶-۱ برابر لایپزیگ نمونه‌ای از این نقش بود. غیبت او برابر آرسنال هم به چشم آمد؛ او پس از درگذشت پدرش، به‌درستی مرخصی گرفت.
۶. دکلان رایس
ارزیابی گریم سونس از دکلان رایس، مبنی بر اینکه او «فوتبالِ کافی در وجودش ندارد»، تابستان در شبکه‌های اجتماعی اختلاف‌نظر به راه انداخت. سونس همچنین در ستونی با اطلاق عنوان «بازیکن در کلاس جهانی» به ستاره آرسنال مخالفت کرد. اما جیمی کرگر پس از نمایش درخشان رایس برابر لیورپول، نظر دیگری داشت و گفت:
او با فاصله بهترین هافبک لیگ برتر است. حتی جای بحث هم ندارد.
رایس در آنفیلد سازنده گل پیروزی آرسنال بود و جریان بازی را در دست گرفت؛ این نخستین برد توپچی‌ها در زمین لیورپول از سال ۲۰۱۲ بود. ارزیابی فهرست هم با نظر کرگر هم‌سو است و رایس را با فاصله بهترین هافبک لیگ برتری این جمع می‌داند.
رایس شاید آن مکث و آرامش در بازی را که برخی تاکتیک‌دوستان در شبکه‌های اجتماعی «پائوزا» می‌نامند، نداشته باشد؛ در عوض، قدرت بدنی، انرژی پایان‌ناپذیر و کیفیتش در ضربات ایستگاهی را ارائه می‌کند. این ویژگی‌ها در قهرمانی آرسنال نقش اساسی داشتند و او همین حالا با پنج پاس گل از آمار فصل گذشته‌اش عبور کرده است. با این حال، هنوز نمی‌توان او را هم‌ردیف پنج استاد بالاتر از خودش، که قهرمانی لیگ قهرمانان و جام جهانی را دارند، قرار داد؛ در بازی‌های بزرگ پیوسته به آن اوج نرسیده و در جام جهانی خسته به نظر می‌رسید. فعلاً رتبه ششم منصفانه است، هرچند فاصله در حال کم‌شدن است.
۵. ژوائو نوس
پرتغال در جام جهانی بهترین نسخه ژوائو نوس را ندید، اما او در پاری‌سن‌ژرمن همان مسیری را ادامه داده که پیش از آن داشت و همچنان برای تیمِ تحت هدایت لوئیس انریکه کاملاً ضروری است. نوس هافبکی ریزنقش و پرتلاش است؛ در این سبک، او را می‌توان نمونه‌ای درخشان دانست و بازیکنی که هر آنچه گاوی آرزویش را دارد، در خود جمع کرده است.
۴. پدری
تماشای هر بازی بارسلونا در لالیگا می‌تواند این تصور را ایجاد کند که پدری بهترین تکنسین فوتبال جهان است. او فصل ۲۷-۲۰۲۶ را درخشان آغاز کرده و نقشی اساسی در کنترل تقریباً بی‌دردسر بازی‌های بارسلونا زیر نظر هانسی فلیک داشته است؛ تیمی که بیشتر حریفانش را با اقتدار کنار زده است.
با این حال، پدری گاهی در بازی‌هایی که بیشترین توجه را به خود جلب می‌کنند، کم‌رنگ می‌شود. او هنوز لیگ قهرمانان را نبرده و در شکست اخیر برابر رئال مادرید نتوانست اثرگذار باشد؛ هرچند برابر پاری‌سن‌ژرمن خوب بازی کرد. اسپانیا پس از مصدومیت او در یورو ۲۰۲۴ شاید بهتر شد و پدری در ادامه مراحل حذفی جام جهانی جایگاهش را در ترکیب اصلیِ مدنظر لوئیس دلافوئنته از دست داد.
اما او پس از ورود به زمین در دقیقه ۶۰ فینال، نمایشی درخشان داشت. اگر در بازی‌هایی که میراث بازیکنان را می‌سازند چنین نمایش‌هایی را بیشتر تکرار کند، در سال‌های آینده می‌تواند برای رتبه نخست رقابت کند.
۳. فابیان رویز
فابیان رویز، هافبکی که همیشه کمتر از شایستگی‌اش مورد توجه قرار گرفته، پس از فصل درخشان ۲۶-۲۰۲۵ درباره دستاوردهایش گفت:
چه کسی دوست ندارد توپ طلا را ببرد؟ من لیگ قهرمانان و جام جهانی را برده‌ام. نمی‌توانستم فصل بهتری را تصور کنم.
او واقع‌بینانه شانسی برای بردن توپ طلا نداشت، اما قرار گرفتنش در جمع ۱۰ نفر برتر و بالاتر از همه هافبک‌های مرکزی به‌جز رودری، منطقی به نظر می‌رسد. این بازیکن ۳۰ ساله اکنون ۵۰ بازی ملی پیاپی را بدون شکست پشت سر گذاشته؛ روندی که در کنار قهرمانی اروپا و جام جهانی، دو قهرمانی پیاپی لیگ قهرمانان با پاری‌سن‌ژرمن را هم به افتخاراتش اضافه کرده است.
رویز شاید پرزرق‌وبرق‌ترین هافبک نباشد و آمار چشمگیری هم تولید نکند؛ او بازیکنی نیست که برای تماشای کلیپ‌های انفرادی‌اش جست‌وجو کنید. اما بی‌رحمانه مؤثر، از نظر تاکتیکی عالی و به‌شکلی چشمگیر قابل‌اتکاست. او در بهترین تیم‌های باشگاهی و ملی جهان چیزی بیش از یک همراه ساده است.
۲. ویتینیا
رودری نزدیک به دو فصل را یا روی تخت درمان گذراند یا به‌تدریج برای بازگشت به آمادگی تلاش کرد. شاید تصادفی نباشد که منچسترسیتی پس از چهار قهرمانی پیاپی، در آن دوره نتوانست عنوان لیگ را به دست بیاورد. در همین مدت، ویتینیا به ستاره بی‌رقیب خط میانی فوتبال جهان تبدیل شد.
او بارها در شب‌های بزرگ اروپایی برای پاری‌سن‌ژرمن درخشیده، جریان بازی را در دست گرفته و ریتم مسابقه را برابر حریفان بزرگ تعیین کرده است. ویتینیا همین مسیر را در فصل جاری هم ادامه داده و در پیروزی‌های مهم برابر منچسترسیتی و بارسلونا گل زده است. نقطه‌ضعف کارنامه‌اش این است که نتوانست همین میزان اثرگذاری را برای پرتغال در جام جهانی تکرار کند و در آن رقابت تا حدی از جریان بازی خارج شد.
۱. رودری
رودری گل پیروزی منچسترسیتی را در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۳ به ثمر رساند، در قهرمانی اسپانیا در یورو ۲۰۲۴ بهترین بازیکن تورنمنت شد و هنگام قهرمانی اسپانیا در جام جهانی، کاپیتان تیم و برنده توپ طلای رقابت‌ها بود. او تنها برنده توپ طلا در این فهرست است و با قرار گرفتن در رتبه چهارم رأی‌گیری همان سال، جایگاهش را تثبیت کرد.
مقاله در ادامه، بارسلونا را مقصدی ایده‌آل برای رودری می‌داند و از عملکرد بسیار خوب او در لالیگا می‌گوید؛ جایی که قهرمان اسپانیا ماه‌های آغازین فصل را با اقتدار پشت سر گذاشته است. البته رودری به‌اندازه رایس زمین را پوشش نمی‌دهد، در شکست ال‌کلاسیکو بهترین نمایش خود را نداشت و ورودش به جای پدری در دقیقه ۶۰ بازی برابر پاری‌سن‌ژرمن هم نتوانست به پایان آشفته مسابقه نظم بدهد. درباره هماهنگی این دو در زوج خط میانی اسپانیا نیز پرسش‌هایی وجود دارد.
این ملاحظات در تصویر کلی کوچک‌اند؛ دست‌کم فعلاً، پادشاه تاجش را حفظ می‌کند.
دیدگاهها