مَبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند
به هوش باش که هنگام بادِ استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بِجهند
غلام همّتِ دُردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که اَزرَق لباس و دل سیهند
قدم منِه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند
جنابِ عشق بلند است همّتی حافظ
که عاشقان، رهِ بیهمتان به خود ندهند
حضرت حافظ شیرازی

دیدگاهها