طرفداری | دیگر بس است. ضربات کرنر در فوتبال به یک نمایش مضحک تبدیل شده که کنترل آن عملاً غیرممکن است و به زیبایی بازی لطمه میزند. باید فکری اساسی کرد.
من برای راه حل، از هاکی الهام میگیرم: تیمها مجبور شوند تعداد مشخصی از بازیکنانشان را در نیمه دیگر زمین نگه دارند. لازم نیست زیاد باشد، اما فضا ایجاد میکند.
یک راه حل رادیکالتر این است که تا لحظهای که کرنر زده میشود، از محوطه شش قدم برای جدا نگه داشتن بازیکنان استفاده شود. در واقع مدافعان داخل شش قدم شروع کنند و مهاجمان بیرون از آن.
اولویت پیش فصل کمیته داوران باید پایان دادن به این همه کشتی گرفتن، بغل کردن و نگه داشتن در ضربات ایستگاهی باشد. همانطور که قابل پیشبینی بود، بعد از موج اولیه سه پنالتی در ماه آگوست، از آن زمان فقط چهار پنالتی اعلام شده است. به نظر میرسد این مشکل حل شدنی نیست.
انگار داوران به محافظهکاری رو آوردهاند؛ هیچ پنالتی نگیرند و بگذارند VAR بعداً جمع و جورش کند. خودم این مسیر را رفتهام، چون تشخیص مرز خطا و بازی جوانمردانه در لحظه و درون زمین، با این همه ازدحام درون محوطه جریمه، تقریباً ناممکن است.
همه تیمها مربیان تخصصی دارند که روشهای خلاقانهای برای مسدود کردن مسیر یار حریف و کشیدن پیراهن طراحی میکنند؛ روشهایی که مرز قوانین فوتبال را به چالش میکشد، درون زمین بهسختی دیده میشود و در عین حال به آستانه لازم برای دخالت VAR هم نمیرسد.
آن تمرینهای صبح جمعه که در آن بازیکنان این حرکات موذیانه را یاد میگیرند، احتمالاً از خود مسابقه هم جذابتر است. باید برایش بلیت فروخت.
در یک دوئل معمولی، هر دو بازیکن تا حدی مقصرند؛ هرچه میگذرد مهاجمان هم در اینکه مدافع را به سمت خودشان بکشند تا صحنه خطا به نظر برسد، ماهرتر میشوند.
دفعه بعد که یکی از این کشتیها را دیدید، بازپخش آن را دو بار ببینید. بار اول فقط روی مدافع تمرکز کنید، بار دوم فقط روی مهاجم. باور کنید بهندرت قانع میشوید که در آن صحنه باید پنالتی اعلام شود.
مگر اینکه نگاه داور قبل از شروع درگیریها دقیقاً روی هر دو بازیکن قفل شده باشد و تا زمانی که هر دو نقش زمین میشوند همانجا بماند؛ وگرنه سوت زدن و اشاره به نقطه پنالتی بیشتر از شجاعت، حماقت میخواهد.
در جریان چنین درگیریهایی، تقریباً غیرممکن است با قطعیت بفهمید چه کسی اول هل دادن یا پیراهن کشیدن را شروع کرده. همه داوران اشتباه پنالتی گرفتن برای صحنهای را که در نگاه اول فاحش به نظر میرسید، اما در بازبینی مشخص شد مهاجم ابتدا از نقطه کور داور مدافع حریف را کشیده است، تجربه کردهاند.
اگر قوانین فوتبال را کلمه به کلمه بخوانیم، انگار یک بازی بدون برخورد است. خطای نگه داشتن یار حریف زمانی رخ میدهد که «تماس بازیکن با بدن یا تجهیزات حریف، حرکت او را مختل کند». مختل کردن یعنی «به تأخیر انداختن، مسدود کردن یا جلوگیری از عمل یا حرکت حریف».
اما اگر به حرف مربیان، بازیکنان و کارشناسان (کسانی که فوتبال را میشناسند) گوش بدهید، ادبیات اینقدر شفاف نیست. پنالتیهای ناشی از نگه داشتن بازیکن مهاجم اغلب «سختگیرانه» توصیف میشوند و مفسران هنگام پخش صحنه آهسته میگویند یک پیراهن کشیدن کوچک که اثر کمی دارد «کافی نیست».
داوران مجبورند روی مرز باریکی راه بروند و بین انصاف و خطا، تعادل برقرار کنند.
در لیگ برتر از داوران خواسته میشود خطاهای نگه داشتن حریف را بر اساس دو عامل بسنجند: شدت عمل و تأثیر آن بر بازی.
بنابراین یک کشیدن شدید و واضح پیراهن ممکن است جریمه نشود اگر توپ حتی تا ۲۰ متری آن صحنه هم نرسد. در مقابل، یک هل دادن ظریف که درست در لحظه ضربه زدن مهاجم تعادل او را به هم بزند و مستقیماً باعث از دست رفتن موقعیت شود، باید خطا اعلام شود.
اینها موارد نسبتاً سیاه و سفیدند، اما بین آنها بیش از پنجاه سایه خاکستری وجود دارد.
کشیدن پیراهن اگر ممتد باشد، بیش از حالتی که در یک لحظه اتفاق میافتد، احتمال جریمه شدن دارد و همین خودش یک مرز باریک دیگر میسازد. اینکه مدافع پشت به توپ باشد و فقط روی حریفش تمرکز کند به خودیِ خود خطا نیست، اما هر نوع نگه داشتن یار حریف در این حالت، به احتمال زیاد با اعلام خطا همراه خواهد شد.
میشنوم که گله میکنید، «پس VAR چه؟» باز کردن گره تمام رویدادهای احتمالی در هر کرنر (که بعضی از این درگیریها حتی قبل از ارسال توپ شروع میشوند) کار سادهای نیست. بعید میدانم کسی از تأخیرهای طولانی که هر خطای احتمالی را مورد بررسی قرار دهد، استقبال کند.
به قلم گراهام اسکات، داور بازنشسته لیگ برتر، برای وبسایت تلگراف