شب در سکوت می‌ گرید

می‌ چکد بر شانه‌ های خسته‌ ای من

ماه در آینه‌ ای شکسته‌ ای خیابان خمیده است

و سایه‌ ها راز های گمشده را نجوا می‌ کنند

من در هجوم نور فرو می‌ پاشم

چشم‌ هایم حقیقت را می‌ دزدند

و در روز ، دروغ‌ ها

چون سپیدی دندان‌ ها می‌ درخشند