طرفداری | لئوناردو ناسیمنتو دی آرائوخو (Leonardo Nascimento de Araújo) یا به اختصار، لئوناردو، زاده پنج سپتامبر 1969 در شهر نیتروی برزیل است. او در پستهای هافبک هجومی و وینگر بازی میکرد. پدر لئو، اصالتی اسپانیایی و مادرش، اصالتی پرتغالی داشتند. لئو که از کودکی در خیابانهای شهر نیتروی، مشغول به بازی فوتبال بود، در یکی از فرصتهای استعدادیابی فلامینگو، مورد قبول واقع شد تا مسیرش به سمت فوتبال حرفهای برسد. پیش از این فرصت، او تجربه حضور در تیمهای پایه واسکودوگاما و جدایی از این باشگاه را داشت. او در سال 1987 به تیم بزرگسالان فلامینگو رسید و در تیمی که بزرگانی چون زیکو را در ترکیبش داشت، به میدان رفت. لئوناردو که در 17 سالگی به بالاترین سطح فوتبال برزیل رسیده بود، تا پایان فصل در 18 بازی به میدان رفت.
پس از تجربه قهرمانی لیگ برزیل در نخستین گام، لئوناردو به آمارهای 43 بازی در فصل 1988، 45 بازی و یک گل در فصل 1989 و 25 بازی و سه گل در فصل 1990 رسید. در میانه فصل 1990، این بازیکن راهی سائوپائولو شد تا یکی از اعضای «جوخه سهرنگ»، به رهبری تله سانتانا باشد. او در سائوپائولو به آمارهای 22 بازی و دو پاس گل در فصل 1990 و 22 بازی، یک گل و پنج پاس گل در فصل 1991 و افتخاراتی چون قهرمانی ریکوپا سودامریکانا و لیگ برتر برزیل (سریآ)، دست یافت. عملکرد موفق این بازیکن در برزیل باعث شد تا شاخکهای استعدادیابهای اروپایی فعال شده و او را به باشگاههای مطرح این کشور معرفی کنند. در نتیجه، لئوناردو در سال 1991، با مبلغی معادل سه میلیون یورو راهی والنسیا شد.
نخستین بازی لئو برای والنسیا، دیدار هفته سوم لالیگا برابر رئال بورگوس بود. او تا پایان فصل در 44 بازی به میدان رفت و دروازه مایورکا، رئال اوویدو، کادیز و لوگرونس را باز کرد. او در فصل بعدی همکاری با خفاشها، حضور در 40 بازی و ثبت سه گل و یک پاس گل را تجربه کرد. پس از دو فصل همکاری با والنسیا، لئوناردو با قراردادی قرضی به سائوپائولو بازگشت تا با 16 بازی، پنج گل و سه پاس گل، نقشی ویژه در افتخارات فصل 1993 باشگاهش همانند قهرمانی جام میانقارهای، ریکوپا و سوپرکوپا سودامریکانا، داشته باشد. در سال 1994، کاشیما آنتلرز که در مارکت برزیلی جستجوی زیکوی دیگری میکرد، لئوناردو را که همبازی این اسطوره برزیلی بود را برگزید. لئو با شش میلیون دلار راهی ژاپن شد و به آمارهای 9 بازی و هفت گل در فصل 1994، 28 بازی و 17 گل در فصل 1995 و 32 بازی و 11 گل در فصل 1996، به همراه قهرمانی در جی لیگ ژاپن رسید.
در سال 1996، این هافبک برزیلی، مجدداً به فوتبال اروپا بازگشت و این بار پیراهن پاری سن ژرمن را برتن کرد. لئو در نخستین بازی برای پاریس در هفته نخست لیگ فرانسه، تکگل پیروزیبخش تیمش را برابر استراسبورگ به ثمر رساند. او در ادامه لیگ فرانسه، بریس برابر لانس و گلزنی برابر مون پولیه، گنگام، لوهاور و متز و در ادامه فصل، راهیابی به فینال جام برندگان اروپا را با گلزنی برابر وادوز، گالاتاسارای و لیورپول، تجربه کرد. لئو از بهترینهای پاری سن ژرمن در رقابتهای اروپایی بود و در مجموع فصل، آمار کلی 43 بازی، 10 گل و هفت پاس گل را ثبت کرد. درخشش این هافبک برزیلی در رقابتهای اروپایی باعث شد تا میلان در سال 1997، او را با 17 میلیارد لیر خریداری کند.
نخستین بازی لئو برای میلان، دیدار هفته دوم سریآ برابر لاتزیو بود. او در طول فصل دروازه برشا (بریس) و ناپولی در سریآ و سمپدوریا در جام حذفی ایتالیا را باز کرد و به آمار کلی 32 بازی، چهار گل و چهار پاس گل دست یافت. بهترین فرم لئوناردو در میلان، دومین فصلش در این باشگاه یعنی 99-1998 بود که او با آمار 29 بازی، 12 گل و دو پاس گل، قهرمانی سریآ را به افتخاراتش افزود. لئو در این فصل، بریس در دیدار برابر اینتر (دربی دلامادونینا) و گلزنی برابر پایتختنشینان یعنی رم و لاتزیو را تجربه کرد. این بازیکن، دو فصل دیگر در میلان حضور داشت و به آمارهای 26 بازی، شش گل و شش پاس گل در فصل 00-1999 و 32 بازی، شش گل و یک پاس گل در فصل 01-2000 رسید. او در لیگ قهرمانان اروپا، موفق شد تا دروازه تیم سابقش یعنی پاری سن ژرمن را باز کند. پس از این فصول موفق، لئوناردو در اوج محبوبیت، میلان را به مقصد برزیل ترک کرد تا در تیمهای سابقش یعنی سائوپائولو و فلامینگو حضور یابد. او در فلامینگو بازی نکرد و تنها در 13 بازی برای سائوپائولو به میدان رفت. در سال 2002، با تشویق کارلو آنچلوتی، لئو به میلان بازگشت تا پس از دو گل برابر آنکونا در پنج بازی کل فصل، با جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، از دنیای فوتبال خداحافظی کند.
نخستین بازی ملی لئو برای تیم ملی برزیل، دیدار سال 1990 این کشور برابر شیلی بود. پس از یک وقفه قابل توجه از سال 1991 تا 1993، لئو پیش از جام جهانی 1994 به تیم ملی برزیل برگشت و توانست تا خودش را به لیست نهایی کشورش برای این دوره جام جهانی برساند. پس از سه بازی کامل در مرحله گروهی جام، لئوناردو در جدال مرحله یکهشتم نهایی برابر آمریکا، در دقیقه 43 از زمین بازی اخراج شد تا سه بازی پایانی تورنمنت که به قهرمانی برزیل ختم شد را از دست دهد. دلیل این محرومیت، ضربه آرنج لئو به تب راموس، هافبک تیم ملی آمریکا بود که او را به سه جلسه محرومیت رساند. او سپس به کوپا آمریکای 1995 اعزام شد و در دو بازی خود، دروازه کلمبیا را باز کرد. در راه قهرمانی برزیل در کوپا آمریکای دوره بعدی یعنی 1997، یک گل در مرحله گروهی برابر مکزیک و بریس برابر پرو در نیمه نهایی، حاصل کار لئوناردو بود. او پس از سه بازی در جام کنفدراسیونهای 1997، مسافر جام جهانی 1998 شد و در هر هفت بازی برزیل، از جمله دیدار فینال برابر فرانسه، بازی کرد و به نایب قهرمانی رسید. پس از جام جهانی، حضور لئو در بازیهای ملی به حداقل ممکن رسید تا او پس از دیدار سال 2001 برزیل برابر پاراگوئه، دیگر در رده ملی دیده نشود. 56 بازی، هفت گل و هشت پاس گل در کارنامه ملی لئو به ثبت رسیده است. لئوناردو پس از پایان فوتبال به عنوان مدیرفنی میلان مشغول به کار شد تا با خرید و کشف بازیکنان مستعدی همچون کاکا و پایهگذاری نسلی قدرتمند، یکی از افراد خبره مدیریت ورزشی ایتالیا شود. او سپس به سرمربیگری میلان رسید و پایش به تیم رقیب یعنی اینتر و آنتالیا اسپور ترکیه نیز به عنوان سرمربی باز شد.
