چه صحرای خوشی، صحرای بستان ای دوست
که از خون جوانان شد گلستان ای یار
بهاری شو بهاری جاویدانه ای دوست
نبینی تا ابد رنگ زردستان ای یار
نگارینا بیار اسب و تفنگم ای دوست
کمربند و قطار پرفشنگم ای یار
دلم را پس بده تا پیش دشمن ای دوست
سپر سازم اگر آید به جنگم ای یار
کنون با دشمن دون در ستیزم ای دوست
همی خواهم که خونش را بریزم ای یار
نخواهم داد میدان را به دستش ای دوست
مگر افتم که از پا برنخیزم ای یار
ای یار و ای یار و ای یار و ای یار و ای یار
مگر افتم که از پا برنخیزم ای یار