در اینجا دو پیشنهاد برای ارائه این مدل اقتصادی به زبان ساده آورده شده است:
**پیشنهاد اول (با تمرکز بر تأثیر مستقیم بر قیمتها):**
تصور کنید اگر به جای خرید ۹۰۰ میلیون دلار لاستیک و تایر های خودروها و موتور سکلت ها و کامیون ها از خارج، این مقدار را در کارخانههای خودمان تولید کنیم، دو اتفاق بزرگ میافتد. اول، چون دیگر نیازی به خرید دلار نداریم، قیمت دلار در بازار آرام میگیرد و تورم کاهش مییابد. دوم، این پول ذخیره شده میتواند جای خالی بودجه دولت را پر کند تا مجبور به چاپ پول نباشد. در واقع، تولید خودمان هم باعث ارزان شدن لاستیک میشود و هم به ثبات قیمتهای دیگر در بازار کمک میکند. این یک چرخه برد-برد برای اقتصاد است.
**پیشنهاد دوم (با تمرکز بر خودکفایی و ثبات):**
اگر بتوانیم نیاز کشور به تایر و لاستیک را طی سه سال به تولید داخلی منتقل کنیم، ۹۰۰ میلیون دلار ارز به جای خروج از کشور، در خزانه ملی میماند. این مقدار ارز میتواند مستقیماً از فشار بر بودجه دولت بکاهد و نیاز به استقراضهای سنگین را کم کند. با این روش، هم قدرت خرید مردم با کاهش تورم حفظ میشود و هم کشور با تکیه بر تولید خودش، کمتر در برابر نوسانات ارز آسیبپذیر خواهد بود. این مدل، مسیر حرکت اقتصاد را مانند یک تایر سالم، هموار و بدون لرزش میکند.
نتیجهگیری ؛ در سال های اینده که اقتصاد ایران وضعیت خوبی گرفت ، و در شرایط ایده عالی قرار داشتیم ،مثلا بعد از ۲۹ سال اینده ، میتوانیم دوباره مثل قبل وادرات تایر و لاستیک های خودرو را انجام بدهیم .ارزهای را به وادرات کنندگان دوباره اختصاص بدهیم.
فقط کافیست حدود ۳۰ سال تا جای که میشود ارزهای وادرات را کاهش بدهیم ، اقتصاد که خوب شد و تورم به کم ترین حالت خود رسید ! دوباره میتوان مانند گذشته وادرات را اغاز کنیم و کالاها و اجناس خارجی را وارد کشور ایران کنیم.