الگوی نوین تولید موبایل در ایران
الگوی نوین تولید موبایل در ایران
مقدمه : با سلام ، قبلش خودم شخصا یک توضیحاتی رو بگم ، من فقط روی دو قلم دست گذاشتم اولی تایر و لاستیک خودروها بود و دومین مورد هم موبایل و گوشی بود ، اما همونجور که اطلاع دارید در بازار ایران اقلام بسیاری هستند از کولر گازی و کامپیوتر و مواد غذایی تا خیلی از چیزهای دیگر ، اما من فقط روی این دو موضوع تاکید کردم ، و در اینده قرار نیست در مورد ان ها نظری بدهم و چیزی بگویم. فقط همین دو موضوع که بسیار برای شخص خود من مهم هستند در موردشون صحبت میکنم.
____________________________________________________________________________________________________________
شروع اصل متن ؛
در میان انبوهِ نیازهای کشور، تمرکز این طرح صرفاً و منحصراً بر **صنعت تولید موبایل** است. هدفِ این مانیفست، نه رقابتِ کورکورانه برای مدل‌سازیِ صرف، بلکه ایجاد یک جریان اقتصادیِ مبتنی بر «سرمایه‌داریِ طولانی‌مدت» و کاهشِ وابستگی ارزیِ کشور برای این کالای استراتژیک است.
**[۱. فلسفه جدید: پایانِ عصرِ «یک‌بار مصرف»]**
ما باید از مدل غالبِ دنیا که موبایل را به کالایی یک‌بار مصرف تبدیل کرده فاصله بگیریم. نگاهِ ما به موبایل، نگاه به یک «ابزارِ قابل اتکا» است؛ همان‌طور که ابزارهای فلزیِ مانند قاشق و چنگال باکیفیت دهه‌ها کار می‌کنند، گوشی موبایل هم باید به عنوان یک داراییِ بادوام ساخته شود.
* **هدف:** تولید موبایل و دستگاه‌هایی با طول عمر ۵ تا ۱۰سال.
* **استراتژی:** جایگزینی «وابستگی سالانه به گوشیِ کامل» با «وارداتِ قطعاتِ استراتژیکِ باکیفیت» در بازه‌های ۵ ساله. با این روش، به جای دور ریختنِ سرمایه، گوشی‌هایی می‌سازیم که تا سال‌ها نیازِ کاربر را به بهترین نحو برطرف کند.
**[۲. استراتژی عملیاتی: مونتاژ هوشمند و باکیفیت]**
ما از مدل مونتاژ با قطعاتِ ممتازِ جهانی استفاده می‌کنیم، اما با یک تفاوت بنیادین: **مهندسی برای دوام.** تولیدکننده ایرانی باید بداند که خروجیِ کار باید آزمونِ زمان را پس دهد. هدف، تولید کالای «باکیفیت و افتخارآمیز» است. گوشی ایرانی باید بتواند جایگاه خود را به عنوان ابزاری «قابل اعتماد» در دست مردم تثبیت کند و از تله‌ی «مدل‌گراییِ صرف» عبور کند. مانند کیفیت مدل های جدید و با کیفیت ایفون و سامسونگ و‌نظیر ان‌باشد.
**[۳. شرطِ حیاتی: نظارتِ سخت‌گیرانه و سازمان ملی استاندارد]**
اجرای این طرح تنها تحت یک شرطِ حیاتی امکان‌پذیر است: **همکاریِ تنگاتنگ و بی‌تعارف با «سازمان ملی استاندارد ایران»**.
* **کیفیت‌سنجی:** تمام قطعات وارداتی و همچنین تک‌تکِ نمونه‌های تولید نهایی باید از فیلتر سخت‌گیرانه‌ی سازمان استاندارد عبور کنند.
* **تضمین اعتماد:** اگر محصول نهایی به هر دلیلی نتواند استانداردهای کیفی (در سطح استانداردهای جهانی) را کسب کند، این طرح باید فوراً «خط بخورد» و متوقف شود. ما به دنبالِ تولیدِ کالایِ بی‌کیفیت نیستیم؛ اگر محصول مورد تأیید نهادهای نظارتی نبود، بهتر است اصلاً وارد بازار نشود.
**[۴. فرجامِ اقتصادی: تغییرِ مدلِ پرداخت]**
واقعیتِ اعداد روشن است: در مدلِ فعلیِ کشور، ما در طول ۴۰ سال، ۴۰ بار مجبوریم ۳ میلیارد دلار ارز برای وارداتِ گوشیِ کامل خارج کنیم (یعنی ۱۲۰ میلیارد دلار خروجِ مستمر ارز). اما با این طرح، ما از «مدلِ مصرفی» به «مدلِ سرمایه‌ای» کوچ می‌کنیم.
**ما در طول ۴۰ سال، به جای ۴۰ نوبت پرداختِ سنگین و تمام‌بها، تنها شاید با ۶ مرحله وارداتِ هوشمندانه (وارداتِ قطعات به جای کالایِ نهایی)، کلِ نیازِ کشور را پوشش می‌دهیم.** این تفاوتِ بینِ «فرسایشِ تدریجیِ ثروت» و «سرمایه‌گذاریِ هوشمندانه» است. این طرح یک جراحیِ اقتصادی برای کنترلِ تورم و حفظِ ذخایرِ ارزیِ کشور است.
