طرفداری| مانچینی توانست شکست قبلی مقابل بلژیک را خیلی سریع پشت سر بگذارد و تیمی با شخصیت، استحکام و هویت مشخص به میدان بفرستد. ایتالیا در برابر تیم پرستاره زیدان مدت زیادی فرانسه را از محوطه خود دور نگه داشت، با وجود فشار شدید حریف از نظر مالکیت توپ، و در نهایت حتی فرصت داشت بازی را با پیروزی به پایان برساند.
تساوی ایتالیا برابر فرانسه همچنین باعث شد آتزوری همچنان در موقعیتی باشد که با پیروزی مقابل ترکیه، برای دو بازی پایانی گروه در ماه نوامبر شانس ادامه رقابت داشته باشد.
ایتالیا چگونه فشار فرانسه را تحمل کرد؟
گاتزتا دلو اسپورت در تحلیل خود از دیدار فرانسه و ایتالیا، بیش از هر چیز روی عملکرد روبرتو مانچینی و تغییر چهره تیم ملی ایتالیا تمرکز کرده است. یکی از نکات اصلی تحلیل، توانایی ایتالیا در تحمل فشار فرانسه است. تیم زیدان در نیم‌ساعت نخست با پرس بسیار بالا و بازپس‌گیری سریع توپ، ایتالیا را تا نزدیکی محوطه خودش عقب برد، اما مشکل اصلی فرانسه این بود که این فشار به اندازه کافی به حضور مؤثر در محوطه جریمه تبدیل نمی‌شد.
مایکل اولیسه تقریباً مسیر اصلی حملات فرانسه بود، اما ارتباط کافی با هم‌تیمی‌هایش شکل نگرفت و در نتیجه خط دفاع ایتالیا توانست شرایط را کنترل کند. ترکیب 3-۳-4 مانچینی نیز در عمل بیشتر به 1-4-5 فشرده تبدیل می‌شد؛ فاصله خطوط کمتر بود، فضاهای میان هافبک‌ها و مدافعان که مقابل بلژیک دردسرساز شده بود بسته شد و بازیکنان بعد از از دست دادن توپ سریعاً به ساختار دفاعی بازمی‌گشتند.
دفاع ایتالیا و نقش درخشان دوناروما
ایتالیا در این مسابقه صرفاً تیمی دفاعی نبود. مانچینی با انتخاب سه مهاجم واقعی، یعنی سباستیانو اسپوزیتو، پیو اسپوزیتو و مویزه کین، نشان داد که قصد ندارد فقط برای حفظ نتیجه بازی کند. ایتالیا هر زمان موفق می‌شد توپ را پس از فشار فرانسه به فضای پشت خط دفاعی برساند، خطر ایجاد می‌کرد و یکی از مهم‌ترین نمونه‌ها در نیمه نخست با پاس داویده فراتزی و همکاری سباستیانو اسپوزیتو و کایوده شکل گرفت؛ موقعیتی که کین نتوانست آن را به گل تبدیل کند. در سوی دیگر، جانلوییجی دوناروما بار دیگر در لحظات دشوار تعیین‌کننده بود و چند واکنش مهم داشت؛ به‌خصوص زمانی که اولیسه با شوت از بیرون محوطه دروازه ایتالیا را تهدید کرد.
گل اول فرانسه و واکنش سریع ایتالیا
شروع نیمه دوم برای ایتالیا بسیار دشوار بود. فرانسه با تمرکز بیشتری برگشت و فشار خود را افزایش داد و در نهایت اولیسه با ضربه‌ای از بیرون محوطه توانست دروازه دوناروما را باز کند. با این حال، تفاوت مهم ایتالیا با مسابقات قبلی این بود که این بار تیم مانچینی پس از دریافت گل از نظر ذهنی فرو نریخت.
ایتالیا فشار فرانسه را مدیریت کرد، با تعویض‌ها انرژی تازه‌ای وارد زمین شد و در یکی از حملات خود توانست با استفاده از اشتباه دا کونها توپ را پس بگیرد. توپ به الساندرو باستونی رسید و مدافع ایتالیا با پیشروی خود گل تساوی را به ثمر رساند؛ دومین گل او پس از گل مقابل بورسا و پاسخی مهم به تردیدهایی که درباره توانایی او برای بازی در خط دفاعی چهار نفره مطرح شده بود.
مانچینی حتی بعد از اخراج اوپامکانو دنبال برد بود
در دقایق پایانی، شرایط برای ایتالیا حتی بهتر شد؛ دومنیک اوپامکانو پس از دریافت کارت زرد دوم به دلیل متوقف کردن مویزه کین، از زمین اخراج شد و فرانسه ۱۰ نفره شد. مانچینی در این لحظه به جای عقب‌نشینی، برای پیروزی تلاش کرد و با ورود جانلوکا اسکاماکا، سیستم 2-۴-4 با دو مهاجم را امتحان کرد.
ایتالیا در ادامه یک موقعیت خوب دیگر با ضربه سر کین داشت و سپس نیکولو بارلا نیز می‌توانست گل دوم را بزند، اما توپ او از بالای دروازه عبور کرد. پیام تغییر رویکرد مانچینی روشن بود: ایتالیا مقابل فرانسه نه فقط برای مساوی گرفتن، بلکه برای بردن بازی تلاش کرد.
ایتالیا حالا چه می‌خواهد؟
این تساوی برای ایتالیا اهمیت زیادی دارد؛ تیم ملی این کشور پس از شکست ۲-۰ برابر بلژیک، با پیروزی ۴-۱ مقابل ترکیه و سپس تساوی ۱-۱ برابر فرانسه، نشانه‌هایی از بازگشت اعتمادبه‌نفس و سازمان تیمی را نشان داده است. در حال حاضر ایتالیا با ۳ امتیاز در رده سوم گروه ۱ لیگ A قرار دارد و پس از فرانسه و بلژیک ایستاده است.
اکنون مسابقه با ترکیه اهمیت ویژه‌ای دارد؛ پیروزی در این بازی می‌تواند ایتالیا را در شرایطی قرار دهد که دو مسابقه پایانی مقابل فرانسه و بلژیک در ماه نوامبر همچنان برای سرنوشت تیم اهمیت داشته باشد. در نهایت آتزوری حالا تصویر تیمی را ارائه می‌کند که بعد از یک شروع نگران‌کننده، دوباره نشانه‌هایی از شخصیت، انسجام و توانایی رقابت در بالاترین سطح نشان داده است.
