طرفداری| جیمی گریوز، ری ویلکینز، دیوید بکام، پل گاسکوئین و کایل واکر، با وجود تفاوت‌های بزرگ در نسل و سبک بازی، یک ویژگی مشترک دارند: همه آنها بیش از ۵۰ بازی ملی برای انگلیس انجام داده‌اند و سابقه بازی در فوتبال ایتالیا را نیز در کارنامه دارند. با این حال، نخستین انگلیسی‌ای که راهی یک باشگاه ایتالیایی شد، نامی بسیار کمتر شناخته‌شده داشت. چارلز اَدکاک، سرباز سابق ارتش بریتانیا، پس از آنکه در جریان بازی برای ارتش بریتانیا دیده شد، کمی بعد از جنگ جهانی دوم راهی پادووا شد. نکته عجیب درباره مسیر حرفه‌ای او این بود که هیچ‌گاه در فوتبال لیگ انگلیس بازی نکرد و پس از چند سال حضور در ایتالیا، در سال ۱۹۵۳ به کشورش بازگشت و برای پیترزبورو یونایتد، که آن زمان تیمی غیرلیگی بود، به میدان رفت.
در ۸۰ سال پس از انتقال اَدکاک، بیش از ۵۰ بازیکن انگلیسی در سری‌آ بازی کرده‌اند و اکنون تعداد بازیکنان بریتانیایی حاضر در فوتبال ایتالیا به بیشترین میزان خود رسیده است. از میان ۲۱ بازیکن بریتانیایی حاضر در باشگاه‌های ایتالیایی، اکثریت را انگلیسی‌ها تشکیل می‌دهند و بازیکنانی مانند جان استونز و دجد اسپنس که پس از جام جهانی راهی اینتر شدند، در صدر این فهرست قرار دارند. البته این نخستین بار نیست که فوتبال ایتالیا برای انگلیسی‌ها جذاب می‌شود. در دهه ۱۹۸۰ موجی از بازیکنان سرشناس انگلیسی وارد سری‌آ شد؛ ترور فرانسیس در سال ۱۹۸۲ به سمپدوریا پیوست و مارک هی‌تی و ری ویلکینز نیز در میلان حضور داشتند و هر دو سه فصل برای این باشگاه بازی کردند. در دهه ۱۹۹۰ نیز پل گاسکوئین مهم‌ترین ستاره انگلیسی فوتبال ایتالیا بود و در کنار بازیکنانی مانند فرانتس کار و دنی دیچیو قرار گرفت، هرچند در آن دوران معمولاً فقط تعداد محدودی انگلیسی در سری‌آ حضور داشتند و نه ۱۵ بازیکنی که اکنون در باشگاه‌های ایتالیایی بازی می‌کنند.
این موج جدید، به اعتقاد آدام سامرتون، مفسر فوتبال سری‌آ در شبکه TNT، دلایل متعددی دارد. او معتقد است مسیر با بازیکنانی آغاز شد که زودتر از دیگران راه فوتبال ایتالیا را در پیش گرفتند؛ از جمله لیام هندرسون که از سال ۲۰۱۸ در ایتالیا حضور دارد و کریس اسمالینگ که در سال ۲۰۱۹ راهی رم شد. اسمالینگ پنج سال برای رم بازی کرد و در فینال نخستین دوره لیگ کنفرانس اروپا در سال ۲۰۲۲، زمانی که تیم ژوزه مورینیو قهرمان شد، به عنوان بهترین بازیکن مسابقه انتخاب شد. سامرتون همچنین می‌گوید مدیران ورزشی ایتالیایی به‌خصوص نگاه مثبتی به بازیکنان اسکاتلندی پیدا کرده‌اند و سختکوشی، حرفه‌ای‌گری، جنگندگی و رفتار مناسب آنها در رختکن را ارزشمند می‌دانند؛ ویژگی‌هایی که برای مدیرانی که قصد ساختن یک تیم رقابتی را دارند، اهمیت زیادی دارد.
به باور سامرتون، نگرش خود بازیکنان بریتانیایی نیز تغییر کرده است. نسل جدید بیش از گذشته برای تجربه زندگی در یک کشور دیگر آماده است و تفاوت‌های فرهنگی را الزاماً مانع نمی‌بیند، بلکه آن را فرصتی برای رشد
می‌داند. بازیکنانی که راهی ایتالیا می‌شوند، درباره تأثیر زندگی در محیطی متفاوت بر بلوغ شخصی و فوتبالی خود صحبت می‌کنند و بسیاری از آنها تلاش می‌کنند زبان، فرهنگ و حتی غذاهای کشور جدیدشان را بشناسند. اسکات مک‌تومینای نیز به علاقه‌اش به گوجه‌فرنگی‌های ناپلی معروف شده و همین تجربه‌های مثبت می‌تواند بازیکنان دیگری را ترغیب کند که مسیر مشابهی را امتحان کنند. وقتی یک بازیکن بریتانیایی در ایتالیا تجربه موفقی دارد، طبیعی است که تصور قبلی درباره دشواری بازی خارج از کشور نیز تغییر کند.
در این میان، موفقیت بازیکنان اسکاتلندی نقش مهمی در تغییر نگاه فوتبال ایتالیا داشته است. لوئیس فرگوسن که در سال ۲۰۲۲ به بولونیا پیوست، در فصل ۲۰۲۳-۲۴ به عنوان هافبک فصل سری‌آ انتخاب شد و در سال گذشته نیز به عنوان کاپیتان بولونیا، این تیم را در فینال کوپا ایتالیا مقابل میلان به قهرمانی رساند. پس از این موفقیت، اسکات مک‌تومینای راهی ناپولی شد و نه‌تنها عملکرد موفقی در این تیم داشت، بلکه جایزه بهترین بازیکن فصل سری‌آ را نیز به دست آورد؛ فصلی که ناپولی توانست قهرمان لیگ ایتالیا شود. چنین نمونه‌هایی به بازیکنان بریتانیایی نشان داده‌اند که حضور در ایتالیا الزاماً به معنای عقب‌گرد در مسیر حرفه‌ای نیست و یک بازیکن می‌تواند در سری‌آ به یکی از مهم‌ترین چهره‌های فوتبال کشور تبدیل شود.
عامل مهم دیگر، علاقه نسل جدید به سنت و هویت فوتبال ایتالیاست. سامرتون درباره فیکایو توموری می‌گوید این مدافع درباره نگاه‌کردن هر روز به نشان میلان روی لباس تمرینی و احساس افتخار از بازی برای چنین باشگاه بزرگی صحبت کرده است. توموری پس از پیوستن به میلان در سال ۲۰۲۰ تلاش جدی برای یادگیری زبان ایتالیایی داشت و خیلی زود توانست در مصاحبه‌های خود به این زبان صحبت کند. این رفتار با تصور قدیمی درباره بازیکنان بریتانیایی که تمایل چندانی به سازگارشدن با محیط جدید ندارند، تفاوت زیادی دارد و نشان می‌دهد بازیکنان امروزی بیش از گذشته برای ادغام در زندگی و فوتبال کشور مقصد آماده‌اند.
پیشرفت آکادمی‌های فوتبال لیگ برتر نیز یکی دیگر از دلایل این اتفاق است. به گفته سامرتون، آموزش در آکادمی‌های انگلیسی به سطحی رسیده که بازیکنان از نظر فنی توانایی بیشتری برای سازگارشدن با فوتبال سری‌آ دارند. اوماری هاچینسون یکی از نمونه‌های این نسل است؛ بازیکنی که محصول آکادمی چلسی محسوب می‌شود و از ناتینگهام فارست به صورت قرضی راهی میلان شده است. در کنار مسائل فنی، یک دلیل اقتصادی نیز وجود دارد. فاصله مالی میان لیگ برتر و بسیاری از لیگ‌های اروپایی باعث شده بازیکنانی که شاید در یک تیم لیگ برتری تنها بازیکنی حاشیه‌ای باشند، در ایتالیا بتوانند نقش مهم‌تری در یک باشگاه بزرگ و یک لیگ معتبر داشته باشند. به همین دلیل، انتقال به سری‌آ برای برخی از بازیکنان نه یک عقب‌نشینی، بلکه فرصتی برای تبدیل‌شدن به بازیکنی مهم‌تر است.
این تغییر را شاید بیش از هر باشگاه دیگری بتوان در اینتر مشاهده کرد. این باشگاه در تابستان امسال کورتیس جونز را از لیورپول به خدمت گرفت تا او در کنار دجد اسپنس و جان استونز قرار بگیرد. پیش از ورود این سه بازیکن، اینتر در تمام تاریخ خود تنها سه بازیکن انگلیسی به خدمت گرفته بود: جری هیچنز در سال ۱۹۶۱، پل اینس در سال ۱۹۹۵ و اشلی یانگ در سال ۲۰۲۰. استونز نیز در تابستان منچستر را به مقصد میلان ترک کرد و درباره انتقال به این باشگاه بزرگ ایتالیایی گفت: «احساسات زیادی دارم؛ خیلی خوشحال، مفتخر و هیجان‌زده‌ام. نمی‌توانستم جای بهتری برای این کار تصور کنم.» سامرتون نیز معتقد است نشانه‌های اولیه درباره کورتیس جونز مثبت بوده و سبک بازی او دقیقاً با پروفایلی که کریستین کیوو، سرمربی اینتر، به دنبال آن بوده مطابقت دارد. عملکرد جونز مقابل اینتر در لیگ قهرمانان فصل گذشته نیز ظاهراً در شکل‌گیری این انتقال نقش داشته است.
در کنار جونز، سامرتون از حضور تروو چالوبا در کومو نیز با هیجان صحبت می‌کند. این مدافع وارد پروژه‌ای شده که از نگاه او یکی از جذاب‌ترین پروژه‌های فوتبال جهان در حال حاضر است؛ پروژه‌ای که تحت هدایت سسک فابرگاس در کومو شکل گرفته و تیم ایتالیایی فصل را نیز از نظر دفاعی بسیار خوب آغاز کرده است. چالوبا پیش‌تر در چلسی با فابرگاس تمرین کرده و شناخت خوبی از مربی اسپانیایی دارد. او درباره دوران کار با فابرگاس گفته است: «یادم هست که با بازیکنان جوان چقدر سختگیر بود. او را خیلی خوب می‌شناسم.» حضور در کنار یک ستاره سابق فوتبال در باشگاهی جاه‌طلب، برای چالوبا جذابیت زیادی دارد؛ ضمن اینکه او همزمان می‌تواند در کنار دریاچه کومو زندگی کند و در لیگ قهرمانان اروپا نیز بازی کند. مجموعه این عوامل نشان می‌دهد موج تازه حضور بریتانیایی‌ها در سری‌آ صرفاً یک اتفاق مقطعی نیست و ترکیبی از موفقیت نسل قبلی، تغییر نگاه بازیکنان، پیشرفت آموزش در انگلیس و جذابیت پروژه‌های ایتالیایی، فوتبال این کشور را دوباره به مقصدی جدی برای بریتانیایی‌ها تبدیل کرده است.
