پس از آنکه حکم نقض قوانین مالی توسط منچسترسیتی تأیید شد، چهره‌ی این باشگاه ثروتمند در نگاه هواداران فوتبال انگلیس برای همیشه تغییر کرد. سیتیزن‌ها که روزگاری با غرور به موفقیت‌های بی‌سابقه‌ی خود می‌بالیدند، اکنون با برچسب شرورترین و متقلب‌ترین تیم تاریخ لیگ برتر مواجه‌اند؛ حکمی که ارزش مدال‌های لیورپول را دوچندان و دستاوردهای ورزشگاه اتحاد را در نظر دنیای فوتبال بی‌ارزش کرده است.
همه چیز از تمسخرهای بازیکنان سیتی آغاز شد. زمانی که ترنت الکساندر آرنولد اظهار داشت قهرمانی‌های لیورپول در دوران سلطه‌ی منچسترسیتی ارزشی بسیار بالاتر از جام‌های جمع‌آوری‌شده در اتحاد دارد، بازیکنانی مانند روبن دیاز و ارلینگ هالند با تمسخر به او پاسخ دادند. هالند با لحنی از سرِ غرور به اسکای اسپورتس گفته بود: «آن‌ها یا او می‌توانند هرچقدر می‌خواهند حرف بزنند... برای من مهم نیست، اما نمی‌دانم چرا این کار را می‌کند.» اما اگر هالند واقعاً متوجه منظور ترنت نمی‌شد، اکنون به‌خوبی آن را درک می‌کند. پس از محکومیت سیتی به بیش از ۱۰۰ فقره تخلف مالی و دستکاری درآمدها به مبلغی حدود ۸۳۰ میلیون پوند (یک میلیارد دلار) بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ از طریق قراردادهای صوری، مدال‌های لیورپول درخشان‌تر از همیشه شده‌اند، در حالی که افتخارات هالند و هم‌تیمی‌هایش در نگاه بسیاری از اهالی فوتبال، کاملا بی‌ارزش و تهی از اعتبار شده است.
آن‌ها این حقیقت تلخ را در اولین بازی خود پس از صدور این حکم، یعنی دیدار حساس برابر لیورپول در آنفیلد، به رخ خواهند کشید. گری نویل، مدافع سابق منچستریونایتد، در این باره هشدار داده است: «اگر می‌خواهید بدانید فوتبال انگلیس چقدر خشمگین است، آنفیلد به شما نشان خواهد داد؛ چیزی که باورکردنی نیست. احتمالاً بنرهایی نصب خواهد شد و شعارهایی سرداده می‌شود. استقبالی از آن‌ها خواهد شد که هرگز ندیده‌اید. روزی بی‌رحمانه در انتظارشان خواهد بود.» و به حق که چنین است.
روی کین، کاپیتان سابق یونایتد، نیز بی پرده دستاوردهای سیتی را به دلیل تقلب، بی‌ارزش خوانده و با کنایه‌ای تلخ گفته است: «اگر من بازیکن منچسترسیتی بودم، با اطمینان صددرصد آن مدال‌ها را در سطل زباله می‌انداختم.» اگرچه منچسترسیتی به این حکم اعتراض کرده است، اما آسیب واردشده به اعتبار این باشگاه به‌احتمال زیاد جبران‌ناپذیر است. حتی اگر هنوز مشخص نباشد که آیا عناوین قهرمانی از آن‌ها پس گرفته می‌شود یا خیر، این عناوین همین حالا هم تمام معنای خود را از دست داده‌اند؛ چرا که هیچ‌یک از موفقیت‌های بعدی آن‌ها بدون زیربنایی که از طریق نقض مکرر قوانین ساخته شده بود، امکان‌پذیر نبود.
احساس غارت‌شدگی در میان رقبای سیتی موج می‌زند. یورگن کلوپ، سرمربی سابق لیورپول، روزی گفته بود اگر ثابت شود سیتی قوانین را نقض کرده، در باغ خانه‌اش برای بازیکنانی که دو بار تنها با یک امتیاز اختلاف نایب‌قهرمان آن تیمِ دوپینگ‌زده‌ی مالی شدند، جشن می‌گیرد. اما حالا حتی او هم دیگر احساسی نسبت به جشن گرفتن ندارد. جیمی کرگر این حسرت را به‌خوبی توصیف می‌کند: «من خوش‌شانس بودم که چند مدال برنده شدم. سال‌ها بعد به آن مدال‌ها نگاه نمی‌کنم، اما ذهنم به یک لحظه بازمی‌گردد و احساسی در دلم ایجاد می‌شود؛ لحظه‌ای که داور سوت پایان یک بازی بزرگ را می‌زند. بازیکنانی که پشت سر سیتی دوم شدند، هرگز آن احساس خالص را تجربه نخواهند کرد و این احساس توسط منچسترسیتی از آن‌ها دزدیده شد.»
اقدامی که لیگ برتر در قبال این موضوع انجام خواهد داد، هنوز مشخص است و حتی اخراج از لیگ با توجه به ماهیت چندش‌آور این فریب و انکارِ پس از آن، دور از ذهن نیست. اما همان‌طور که بسیاری از مفسران و بازیکنان سابق اشاره کرده‌اند، هیچ اقدام بازدارنده‌ی نمی‌تواند آنچه را که از نظر احساسی از باشگاه‌های دیگر گرفته شده، بازگرداند. لکه‌ی ننگ تقلب، برای همیشه بر پیشانی دوران طلایی منچسترسیتی باقی خواهد ماند.
