✍️ محمود فخرالحاج تساوی در تبریز در اصل هیچ کدام از دو تیم آبی و قرمز را راضی نکرد و بیشتر می توان گفت که مجبور به تساوی شدند. استقلالی ها که در نیمه اول یک سر و گردن بالاتر و بهتر از تراکتور میزبان بازی کرد و حداقل با اینکه بیشتر صاحب توپ و میدان نبود، اما در ایجاد موقعیت خطرناک برتر از تراکتوری ها بود به گل اول بازی رسید و یکی دو موقعیت دیگر را هم از دست داد. اما نیمه دوم کاملا قافیه برگشت و تیمی که هم صاحب توپ بود و هم میدان و هم در ایجاد موقعیت بهتر و خطرناک تر از حریفش بود تراکتور میزبان بود، آنقدر خطرناک بازی کرد که به گل تساوی خود رسید اما با دستور داور گل اول و تساوی شان مردود اعلام شد، استقلالی ها خوشحال از مردود شدن گل بودند که گل دوم و در اصل گل تساوی بازی را دریافت کردند. استقلال نیمه دوم بسیار آشفته بود، آن تیمی که در نیمه اول روی دست یاسر آسانی می چرخید و او هم بازیگردان بازی بود، هم ایجاد موقعیت می کرد و هم خطرناک ترین بازیکن برای گلزنی بود، از ابتدای نیمه دوم تعویض شد تا جای خالی این بازیکن در نیمه دوم به پاشنه آشیل استقلالی ها تبدیل شود. تا همگان متوجه حضور پر تاثیر و مهم شماره 7 استقلالی ها باشند، و این یک نقطه ضعف بسیار قوی برای استقلال شد، نقطه ضعفی که تراکتوری ها به خوبی توانستند از آن نهایت استفاده را ببرند و راحت تر توپ و میدان را در دست بگیرند و تعداد موقعیت های خطرناک خود روی دروازه استقلال را دقیقه به دقیقه افزایش دهند. استقلالی ها که خوشحال نیمه اول را با برد از زمین بیرون رفتند، شاید اصلا فکر این را نمی کردند که در نیمه دوم اینطور اسیر حملات پر تعداد و خطرناک و پر فشار تراکتور میزبان باشند که برای پایان بازی و ثانیه به ثانیه اش لحظه شماری کنند.