طرفداری | علیاکبر غریبشاهی، ملیپوش پاراوزنهبرداری، درباره مصدومیتش در بازیهای پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا و کسب مدال نقره صحبت کرد.
غریبشاهی که در بازیهای پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا موفق به کسب مدال نقره شد، درباره مصدومیتش در این بازیها گفت:
باید طلایی میشدم؛ چون در بالاترین سطح آمادگی قرار داشتم و حتی از پارالمپیک پاریس هم آمادهتر بودم. متأسفانه یک هفته قبل از مسابقهام و در زمان جابهجایی بین تختخواب و ویلچر، دچار آسیبدیدگی از ناحیه آرنج دست چپ شدم. درد زیادی داشتم و تا پیش از حضور در مسابقه، به درمان پرداختم و استراحت کردم تا کمی بهتر شود.
وی ادامه داد:
قرار بود اولین وزنه اعلامی، ۲۵۲ کیلوگرم باشد، چون واقعاً آماده بودم، اما کادر فنی گفت با توجه به مصدومیت و دردی که دارم، ریسک نمیکند و کار را با وزنه ۲۴۵ کیلوگرمی شروع کنم. تصورم این بود که کار را در حرکت دوم تمام میکنم و بدون زدن وزنه سوم به طلا میرسم، اما زمانی که زیر وزنه دوم رفتم، به یکباره دستم از آرنج به سمت پشت بازو رفت و تیر کشید؛ آنقدر که غیرقابل تحمل بود و وزنه زدن دیگر امکان نداشت. واقعاً ناراحت شدم که نتوانستم همچون سالهای گذشته باز هم به قهرمانی برسم و مدال طلا را به ارمغان بیاورم.
دارنده مدال طلای پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس عنوان کرد:
امآرآی انجام میدهم تا ببینم وضعیت مصدومیتم چگونه است. امیدوارم مشکل خاصی نباشد و بتوانم خیلی زود به میادین بازگردم و باز هم برای کشورم افتخارآفرینی کنم.
غریبشاهی درباره واکنشها به این مدال و مصدومیت گفت:
فکر نمیکردم مردم اینقدر به من لطف داشته باشند و مورد توجه قرار بدهند. امیدوارم لیاقت این را داشته باشم که این لطف را جبران کنم. برای بازگشت لحظهشماری میکنم. خیلی دوست داشتم که طلا بگیرم و آن را به مردم و مادران ایران تقدیم کنم، اما آنقدر ناراحت بودم که رویم نشد که مدال نقره را تقدیمشان کنم و واقعاً شرمنده شدم.
غریبشاهی درباره حمایتهای محسن بختیار، دیگر مدالآور پاراوزنهبرداری ایران از او پس از مصدومیتش که بازتاب خوبی در فضای مجازی داشت، گفت:
بختیار یک ورزشکار بزرگ است. او قبل از آنکه از مدال خودش صحبت کند، به مدال نقره و مصدومیت من در صفحه شخصیاش پرداخت، در حالی که میتوانست این کار را نکند. او روح بزرگی دارد و امیدوارم در یک رویداد بزرگ بتوانیم در کنار هم مدال بگیریم و آن را تقدیم مردم کنیم.

دیدگاهها