طرفداری | لامین یامال در صدر رتبه‌بندی ۱۰ وینگر برتر فوتبال جهان از نگاه پلنت فوتبال قرار گرفته است؛ فهرستی که ستاره‌های بارسلونا، پاری‌سن‌ژرمن و بایرن مونیخ را کنار هم می‌گذارد. این رسانه می‌گوید انتخاب تنها ۱۰ بازیکن از میان مهاجمان کناری مطرح فوتبال اروپا آسان نبوده و جام جهانی نیز اعتبار بعضی ستاره‌ها را افزایش داده است.
۱۰. جرمی دوکو
حضور کم‌رنگ بازیکنان لیگ برتر انگلیس در این فهرست، به‌گفته نویسنده، احتمالاً چیزی درباره وضعیت وینگرها در این لیگ می‌گوید؛ روزهایی که محمد صلاح و سادیو مانه در آن می‌درخشیدند، گذشته است. شاید ساختارهای فشرده دفاعی و فشار بدنی این رقابت‌ها، فرصت کمتری برای فوتبال خلاقانه و نبردهای تک‌به‌تک فراهم کند.
بوکایو ساکا گزینه‌ای آشکار بود، اما مصدومیت‌ها و افت نگران‌کننده در خروجی‌اش، انتخاب او را دشوار می‌کرد. در نتیجه دوکو در فهرست قرار گرفت. این بازیکن بلژیکی از دریبل‌زن‌های تماشایی فوتبال جهان است، هرچند هنوز نتوانسته به همان اندازه گلزن و بازی‌سازی مؤثر باشد.
۹. آنتونی گوردون
گوردون شروع بسیار خوبی در بارسلونا داشت، اما شور و هیجان اولیه در هفته‌های اخیر تا حدی فروکش کرده است. بازیکن ۲۵ ساله با دوندگی و ازخودگذشتگی‌اش با سبک پرفشار هانسی فلیک جور درمی‌آید؛ توان پرس از خط جلو و برگشت به دفاع را دارد و از انجام کارهای کم‌زرق‌وبرق هم ابایی ندارد.
۸. وینیسیوس جونیور
به‌نظر نویسنده، دلایل قابل‌توجهی برای کنار گذاشتن وینیسیوس جونیور از این رتبه‌بندی وجود دارد. روزهایی که ستاره برزیلی مدعی جدی توپ طلا بود، حالا دور به‌نظر می‌رسند؛ فرم او افت کرده و آمارش چشمگیر نبوده است. رئال مادرید حتی در دوران محرومیت او در لالیگا منسجم‌تر به‌نظر می‌رسید؛ غیبتی که به سود ژوزه مورینیو تمام شد.
با این حال، وینیسیوس هنوز می‌تواند لحظه‌های جادویی خلق کند؛ همان‌طور که در جام جهانی بارها تلاش کرد تیم نه‌چندان قدرتمند برزیل را جلو بکشد. او در سال ۲۰۲۶ هم برای باشگاه و تیم ملی گل‌های زیادی زده است؛ آماری قابل‌توجه برای بازیکنی که انگار به کف فرم خود رسیده بود.
دستمزد بسیار بالا و قرارداد بلندمدت وینیسیوس، اگر افت او موقتی نباشد، ممکن است برای رئال مادرید دردسرساز شود. بازگشت او به قله فوتبال هم مسیری طولانی به‌نظر می‌رسد.
۷. لوئیس دیاز
جدایی دیاز از لیورپول را اتفاقی کم‌دردسر می‌دانستند، اما بایرن مونیخ بهره زیادی از او برده است. پرس، شدت بازی و حرکت مستقیم این بازیکن کلمبیایی بُعد تازه‌ای به حمله تیم ونسان کمپانی داده و آمارش هم به‌شکل محسوسی بهتر شده است. او حتی در یک فصل برای بایرن بیشتر از آریین روبن یا فرانک ریبری گل زده است.
با این حال، جایگاه دیاز در فصل گذشته بالاتر بود. او حالا در خط حمله قدرتمند بایرن بیشتر نقش مکمل را دارد و هری کین و مایکل اولیسه سهم بیشتری از توجه‌ها را به خود اختصاص داده‌اند.
۶. یان دیومانده
رئال مادرید با حضور دیومانده متعادل‌تر به‌نظر می‌رسد؛ واقعیتی که برای وینیسیوس جونیور خوشایند نیست. این نوجوان ساحل‌عاجی انضباط دفاعی بیشتری دارد و در عین حال، دریبل‌های انفجاری و بازی مستقیم مورد نیاز مادرید در جناح چپ را حفظ می‌کند. حضور او همچنین مارک کوکوریا را کمتر در معرض فشار قرار می‌دهد.
دیومانده کم‌کم گل‌های تماشایی و لحظه‌های سرنوشت‌ساز هم خلق می‌کند تا استعدادش را به نتیجه برساند. هزینه سنگین انتقالش در ابتدا ریسک به‌نظر می‌رسید، اما حالا پولی است که خوب خرج شده است.
۵. دزیره دوئه
دزیره دوئه، ملی‌پوش ۲۱ ساله فرانسه، از عنوان پسر طلایی فراتر رفته و به بازیکنی خطرناک‌تر تبدیل شده است. او در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۵ دو گل زد و از آن زمان یک گام بزرگ دیگر رو به جلو برداشته است. با مصدومیت خویچا کواراتسخیلیا، دوئه بخشی از بار حمله پاری‌سن‌ژرمن را به دوش کشیده است.
تمایل پاری‌سن‌ژرمن به فروش بارکولا، از نگاه نویسنده نشانه‌ای از پیشرفت دوئه است؛ بازیکنی که تیم می‌تواند روی اثرگذاری‌اش حساب کند. ضربه‌های دقیق او به توپ، دوئه را به یکی از تمام‌کننده‌های مرگبار این فهرست تبدیل کرده و هنوز هم جای پیشرفت دارد.
۴. لیونل مسی
مسی ۳۹ ساله است و در سه سال گذشته در ام‌ال‌اس بازی کرده؛ با این حال، نویسنده با اشاره به تماشای بازی او در جام جهانی، تردیدی ندارد که هنوز از بهترین فوتبالیست‌های دنیاست. او در پایان با حسرت می‌نویسد: چه چیزی می‌دادیم تا مسی یک دوره قرضی دیگر را در اروپا بگذراند.
۳. خویچا کواراتسخیلیا
آمار کواراتسخیلیا در فصل گذشته لیگ یک فرانسه، شامل ۸ گل و ۴ پاس گل، چندان خوب نبود؛ اما نویسنده می‌پرسد چه اهمیتی دارد اگر او هر هفته تیم‌های این لیگ را در هم نکوبد، وقتی می‌تواند مقابل چلسی و بایرن چنین نمایشی داشته باشد؟
این بازیکن گرجستانی در فوتبالی که روزبه‌روز بیشتر تابع سیستم‌ها می‌شود، استثنایی دلنشین است. وقتی توپ زیر پای اوست، یاد رونالدینیو، گیورگی کینکلادزه و ریکاردو کوارشما می‌افتیم. مصدومیت رباط صلیبی باعث می‌شود دیگر او را در این فصل نبینیم؛ اتفاقی تلخ برای فوتبال، اما جایگاهش میان بهترین‌های جهان فراموش‌شدنی نیست.
۲. مایکل اولیسه
توجه بیشتر به هری کین و نگاهی که عملکرد بازیکنان بوندس‌لیگا را کم‌ارزش می‌شمارد، ممکن است باعث شود اولیسه نادیده گرفته شود؛ اما نویسنده چنین کاری را اشتباه می‌داند. رتبه نهم او در رأی‌گیری توپ طلا ناعادلانه به‌نظر می‌رسد و اولیسه از مدعیان جدی کسب این جایزه در سال ۲۰۲۷ است.
۱. لامین یامال
یامال، پراستعدادترین محصول لاماسیا از زمان لیونل مسی، حالا قهرمان جام جهانی است. سه سال از نخستین بازی او می‌گذرد و این بازیکن بیش از ۱۵۰ بار برای باشگاه و تیم ملی به میدان رفته است؛ آماری که ممکن است باعث شود به عملکرد خارق‌العاده‌اش در نوجوانی عادت کنیم.
مسی و کریستیانو رونالدو در همان سن به چنین کارهایی نزدیک هم نشده بودند. گل، پاس گل، خلق موقعیت و دریبل را معیار بگیرید؛ یامال در همه این زمینه‌ها به‌شکل ترسناکی خوب است و آمار فقط چیزی را تأیید می‌کند که چشم‌ها می‌بینند: او بهترین و خطرناک‌ترین مهاجم کناری فوتبال جهان است.
دیدگاهها