طرفداری | مربی نخست لامین یامال، سال‌های آغازین مسیر او به بارسلونا را با تمرکز بر فشارهایی روایت کرده که تصمیم فوتبالی پسرش بر خانواده تحمیل کرد. این روایت را روزنامه اسپورت منتشر کرده است.
یامال پنج‌ساله بود که به لا تورِتا پیوست و آنجا با اینوچنتِ دیِز، مربی نخستش که به کوبالا معروف است، آشنا شد. دیِز از دشواری‌هایی گفته که خانواده یامال در سال‌های ابتدایی مسیر فوتبالی او پشت سر گذاشتند.
شیلا، مادر یامال، در مرکز این ماجرا بود. تصمیم درباره انتقال دائمی پسرش به سیستم بارسلونا، به معنای دورشدن او از بخشی از زندگی روزمره و آغاز فصلی تازه دور از خانه بود. دیِز سختی آن تصمیم را این‌طور توصیف کرد:
برای شیلا بسیار سخت بود که لامین به بارسلونا برود.
به روایت کوبالا، یامال تا ۱۲سالگی نزدیک خانه ماند و در مدرسه محلی درس خواند. او پس از پایان کلاس ششم دبستان، به‌طور دائمی راهی آکادمی لاماسیا شد. خانواده باید تمرین‌ها، رفت‌وآمدها و کار را با هم هماهنگ می‌کردند؛ کاری که آسان نبود.
دیِز درباره رفت‌وآمد یامال و شرایط کاری مادرش گفت:
چه پسر با تاکسی می‌رفت و چه پیاده، برای مادرش سخت بود؛ چون باید سر کار می‌رفت.
کوبالا تصمیم شیلا را چنین به یاد آورد:
او تصمیمش را گرفت و گفت: این همان چیزی است که او می‌خواهد.
کوبالا همچنین معتقد است والدین باید در چنین لحظه‌هایی کنار فرزندشان بمانند و پیامدهای برداشتن چنین قدم بزرگی را برای او توضیح دهند. دیِز هم به فشار روانی دورشدن کودک از محیط آشنا، دوستان و خانواده‌اش اشاره کرد. او این جدایی را چنین شرح داد:
پدرش اینجا می‌ماند و دیگر دوستانش را نمی‌بیند؛ درحالی‌که خودش برای تمرین به آنجا می‌رود.
دیِز دشواری این جدایی را برای کودکی کم‌سن‌وسال این‌طور بیان کرد:
این برای یک کودک هفت‌ساله بسیار سخت است.
این اشاره به کودکی هفت‌ساله در کنار روایت قبلی از ماندن یامال نزدیک خانه تا ۱۲سالگی آمده و متن رابطه زمانی این دو را روشن نمی‌کند. دیِز در پایان از همراهی شیلا با پسرش تمجید کرد و گفت:
وقتی بچه‌ها تا این اندازه خاص هستند، مهم است کسی همراهشان باشد و در این مورد، شیلا نمره ده از ده می‌گیرد.
روایت مربی نخست یامال، توجه را به خانواده‌ای جلب می‌کند که پشت مسیر او به بارسلونا قرار داشت. در این مسیر، شیلا با تصمیم‌های دشواری روبه‌رو شد تا پسرش بتواند رؤیای فوتبالی‌اش را دنبال کند.
دیدگاه‌ها