طرفداری- آخ مجتبی بد کردی با خودت، حالا هر کس تو را ببیند فکر می کند عمری در فساد و تباهی غرق شده ای، خودت هم که صاف و ساده هر کسی از راه می رسد صاف می گذاری کف دستشان که "آره من خیلی اشتباه کردم. جوانی کردم هرچه فکرش را بکنید انجام داده ام". همه فراموشت کردند و هنگام دربی ها قلم به دستانی که حتی یادشان نیست کی بودی و چه کردی گوشیت را به رگبار می بندند که «آقای محرمی از اون دربی جنجالی و مشتی که زدی بگو»، مجتبی تو فقط شده ای راوی جنجال ها و حاشیه ها، تو را می نشانند پشت تریبون و سوال پیچت می کنند که همه اش بر همین منوال می گذرد که بگویی چه خلاف هایی می کردی و تو همچون یک محکوم مجبوری ابراز پشیمانی کنی. چه کسی از تو یاد می کند که راستی چه گوهر گرانبهائی بودی در زمین فوتبال و چگونه بود که با همه این جنجال ها تا 35 سالگی هم به تیم ملی دعوت شدی؟
تو یاغی بودی، به قول خودت هرخلافی که فکر کنیم کردی، دعوا گرفتی، زدی، خوردی، شوخی کردی، قلدری کردی، اما هرکه بودی ، هرچه کردی خودت بودی. چوب رفاقت و مرام و معرفت و یاغی گری جنوب شهریت را خوردی. تو هیچ وقت زیرچلکی در مهلکه دعوا فرار نکردی یا مثل نامردان فحش ندادی که بعد بگویی کاری نکردم تا هیچ کس محرومت نکند . نه دلالی کردی و نه دزدی ونه کسی را اجیر کردی که دراستادیوم ها ضد دشمنانت شعار بدهند. می گویند وقتی آن شعارهای معروف را برای خودت می شنوی وحشت زده و ناراحت می شوی. آخ مجتبی اگر می دانستی با در پنهان کاریهاست که می توان به نان و نوایی رسید این قدر خودت را رو نشان نمی دادی. حالا مربی بودی و با پورشه به اینجا و آنجا سفر می کردی و حالا شاید به عنوان نماد «مربی ایرانی» در مقابل «اجنبی ها» تفسیر می شدی و گاهگاهی از صادق هدایت و محمد مصدق هم مثالی می زدی و گاهی نقبی هم می توانستی بزنی بر چنبره سیاستمداران بر فوتبال و نقش علامه دهر و در ملاء عام نقش خیرخواهان را ایفاء کنی.
حالا خودت را ببین مرد، شده ای نماد عصیان و گند زدن به همه چیز و همه کس که پیام صادقیان باید در نقش لقمان حکیم تو را الگو قرار بدهد ، هرکس از راه می رسد دستی به سر و رویت می کشد و «بیچاره» ای نثارت می کند و ادای آدم های دلسوز را برایت در می آورند که حیف شد با آن همه استعداد. تو اشتباه کردی گناه که نکردی، گناهکاران چه می شوند مجتبی؟ تو را که رها کردند و نگذاشتند در کلاس های مربیگری شرکت کنی و تیمی به دست بیاوری، فقط تو اضافه این فوتبال بودی که راحت تو را از بازی کنار گذاشتند و راحت محوت کردند که غرق بشوی همچون دیگر مردمان در چنبره گرداب مشکلات و مصائب زندگی و خودشان بنشینند وبادی به غبغب بیندازند که حیف روزی روزگاری مجتبی محرمی بود، حیف که قدر خودش را ندانست.