طرفداری- دنیا به تو می خندد. دنیا به تو می خندد اگر تو به روی آن ها بخندی. با ویدئوی گل های کنی دالگلیش روبرو شوید و ببینید که او پس از هر 172 گل خود برای لیورپول دست هایش را باز کرد و با لبخندی بزرگ به سمتی دوید. آنقدر محبوب که به او لقب پادشاه داده شد. ایان راش 346 بار این کار را انجام داد. راجرز هانت، ایان سنت جان، رابی فاولر، استیون جرارد،...
خوشحالی پس از گل تا حدود زیادی رفتاری غریزی است. مهاجم ها عاشق گلزنی هستند. آن ها خود را رها می کنند و تمام شعف خود را آن طور نشان می دهند. آن ها درک می کنند کاری که لحظاتی پیش انجام دادند چه مفهومی برای صدها، هزاران، میلیون ها انسان روی کره خاکی دارد. افرادی نشناخته که عکس آن ها را بر دیوار اتاق خود یا در قلبشان دارند.
این برای آن ها مهم است. این برای فرد فرد از افرادی که هر هفته برای دیدن بازی های لیورپول به آنفیلد می آیند و کلاسی از کیفیت حمایت در هر شرایطی را به دنیا نشان می دهند، این گل برای تک تک آن ها ارزش دارد. این دلیلی است که آخر هفته آن ها، به یک آخر هفته خوب و به یادماندنی تبدیل شود. آنطور که در بازی اورتون نشد و در بازی تاتنهام به بهترین شکل انجام شد. آن ها حق دارند به مهاجمی که پس از گل زنی خوشحالی نمی کند مشکوک باشند. نتوانند او را آنطور که نام های بالا را، دوست نداشته باشند. حق داریم که او را در هیچ لیست از بازیکنان محبوب خود قرار ندهیم.
اما این باز هم در مورد احساس مردمی که از شور پر می شوند با گل او، نیست. بیشتر در مورد خود اوست. ماریو بالوتلی پس از گلزنی در بازی سه شنبه شب خوشحالی نکرد، اتفاقی که تازگی نداشت. پستچی که خوشحالی نمی کند. اما آقای بالوتلی، قیاستان مع الفارغ است. پستچی هر روز ممکن است صدها نامه و بسته را تحویل داد. اما ماریو بالوتلی؟ مهاجمی که تنها سه بار در این فصل کارش را انجام داده و همچنان ما را اندر خم یک لبخند باقی گذاشته است.
عشقی اگر هست را باید قسمت کرد و آنگاه است که کسانی که روی سکوها نشسته اند تو را چون خانواده پذیرا خواهند بود.