طرفداری- هشتاد هزار نفر تماشاگر در بازی امروز ایران و افغانستان حضور داشتند که تنها سیصد نفر آنها را ایرانی ها تشکیل می دادند و باقی افراد حاضر، افغان های ساکن کشورمان بودند که برای حمایت تیم ملی کشورشان در ورزشگاه آزادی حضور یافته بودند. ملی پوشان امید امروز با شرایط سخت و عجیبی مواجه بودند و در کشور خود و ورزشگاه خانگی شان احساس مهمان بودن کردند. این اتفاق سوای هر بعد دیگری که داشت، یک تلنگر بزرگ به همه کسانی بود که از حسرت حضور فوتبال ایران در المپیک سخن می گویند و سال هاست در نقش راوی به گفتن این جمله که "چهار سال دیگر هم باید تا حضور در المپیک صبر کنیم." بسنده کرده اند.
بارها در مطالب مختلف به لزوم حمایت از تیم ملی فوتبال امید برای صعود به المپیک پرداخته شده است. فدراسیون فوتبال، تیم های باشگاهی و تمامی افراد مسئول در این کار بارها مورد چالش و نقد قرار گرفته اند که چرا به این تیم توجه کافی صورت نمی گیرد و مکررا به این نکته تاکید شده است که این تیم هم تیم ملی ایران است و هیچ تفاوتی با تیم ملی بزرگسالان ندارد. حال نوبت ماست که تلنگری هم به خودمان بزنیم، من و شمایی که امروز از پای تلویزیون شاهد میهمان شدن تیم ملی امید کشورمان در ورزشگاه آزادی بودیم و باز هم به جز خود، همه را مقصر این امر دانستیم.
از قانون کار کشور گرفته تا نرخ بیکاری صحبت کردیم، این موضوع را به سیاست ربط دادیم، اقتصادی اش کردیم، از بعد اجتماعی مورد بررسی اش قرار دادیم ولی یک لحظه تنها یک لحظه به این فکر نکردیم که چرا ما از تیم ملی کشورمان حمایت نمی کنیم و چرا ما ورزشگاه خانگی مان را پر نکردیم که تماشاگرانی از یک کشور دیگر آنرا پر کنند؟
آری قضیه همان مثال معروف سوزن و دیگران و خودی است که سال هاست از خوردن سوزن مصونش نگه داشته ایم. تیم امیدی که همه از المپیکی نشدنش می نالیم و ورود حسرت المپیکی شدنش به دهه چهارم را محکوم می کنم به حمایت تک تک ما نیاز دارد، من و شما و هرکس دیگری که حتی فکرش را نمی کنیم باید پشت این تیم باشد، باید از آن حمایت کند و باید خود را مسئول ناکامی ها و کامیابی های این تیم بداند چرا که این تیم، تیم ملی ایران است، ایرانی که کشور همه ماست و غرور آن غرور تمامی ماست.