طرفداری- مخصوصا این که برای رونی کلمن پا را فراتر گذاشتند و او را جهت ادای احترام به مقام شهید مصطفی مازح اولین اجرا کننده قتل سلمان رشدی نیز برده اند. مجریان دعوت از کلمن قرار است حتی به پای قربانی شدن مهمان محترمشان در رسانه های غربی بتوانند از این دکانی که باز کرده اند در رسانه های خود تطهیر شوند. با خود فکر کرده اند که حالا می توان از امضا و عکس با این قهرمان آمریکائی جهت درآوردن پول چیزی به دست بیاورند چرا نتوان از او یک قهرمان مبارزه با جنگ و قهرمان ارزشی ساخت تا بتوان صدای همان منتقدان را بست. خوب می دانند که ظاهربینی و شعار خریداران زیادی دارد و می توان با آن به کارهای دیگر رسید. شاید اگر رئیس دولت قبلی هنوز حاکم بود ترتیب گفتگوئی دوستانه نیز با او صادر می شد تا اوج هنرنمائی این میزبانان را شاهد باشیم. آن هم برای کلمنی که به قول یکی از منتقدان نزدیک به او تا دیروز نمی دانست ایران و خاورمیانه در کجای جهان قرار دارد.
مهمان آمریکائی به واسطه نام کشورش باید بیشتر از این ها جهت تبلیغات غیر ورزشی برای ایران بکوشد تا بتواند همچون یک قهرمان برای ما به وجود بیاید. حالا که کلمن از یک قهرمان پوشالی تمدن غرب به یک پهلوان ارزشی غربی تبدیل شده و برای شهدای ما و شهید مبارزه با تفکرات غرب فاتحه می خواند مشخص است که در راه بازگشت باید جواب انتقادات رسانه های خودش را بدهد. برنده ماجرا آن هائی هستند که از او هم استفاده ابزاری اقتصادی کردند و در پایان او را به عنوان یک پهلوان ارزشی تبدیل کردند که برای ما فاتحه می خواند. «دیپلماسی برد- برد» البته این بار فقط برای خودمان