طرفدارى- در هفته اول از رقابت هاى بوندسليگاى اين فصل دانيل گينسك مهاجم اشتوتگارت پيش از بازى مقابل كلن گفته است:"بسيار عالى خواهد شد اگر ما با سه امتياز خانگى بتوانيم اين فصل از رقابت هاى بوندسليگا را شروع نماييم."، ديرك شوستر سرمربى تيم تازه وارد دارمشتات نيز تاكيد كرده بود:"ما تلاش خواهيم نمود تا هانوفر را به دردسر بيندازيم و بتوانيم به يك يا سه امتياز بازى برسيم."، در حقيقت سه امتياز در فوتبال امروزى معادل با پيروزى و موفقيت هر تيمى در همه رقابت هاى فوتبال در نظر گرفته مى شود. در فوتبال آلمان و بوندسليگا نيز قانون ثبت سه امتياز براى هر پيروزى براى اولين بار در فصل 1995/96 به اجرا درآمده و در اين فصل بيست سال از اجراى آن مى گذرد. چنين قانونى اما در بدو ايجاد با مخالفت هايى فراوانى روبرو بود.
فدراسيون جهانى فوتبال فيفا در سال 1994 تصميم گرفت كه براى برد هر تيمى در همه رقابت هاى فوتبال، به جاى دو امتياز، سه امتياز لحاظ گردد و در فصل 1995/96 فدراسيون فوتبال آلمان نيز چنين قانونى را در بوندسليگا به اجرا گذاشت. در آن زمان تصويب چنين قانونى به منظور در نظر گرفتن پاداش بيشتر براى تيم هاى پيروز و ايجاد انگيزه براى ارائه بازى تهاجمى تر از سوى تيم ها توجيه شد، اما در زمينه هدف و بهره چنين قانونى بحث ها و جنجال هاى شديدى بين موافقين و مخالفين آن در گرفت. اريش ريبك سرمربى آن زمان بايرلوركوزن از مخالفين سرسخت چنين قانونى بود، وى در اين باره گفته بود:"قانون سه امتياز براى هر پيروى تنها به دليل كاهش تعداد بازى هاى مساوى تصويب شده است، اما اين قانون هرگز سبب افزايش تعداد پيروزى ها در فوتبال نخواهد شد و ضمانتى در اين زمينه نخواهد بود."، لوتار ماتئوس كاپيتان بايرن مونيخ اما از تصويت چنين قانونى به شدت حمايت مى نمود:" با اجراى چنين قانونى تيم ها مجبور خواهند شد فوتبالى تهاجمى تر ارائه دهند كه اين موضوع به زيبايى فوتبال مى افزايد."
بيشتر بازيكنان بوندسليگا در آن زمان همانند اريش ريبك مخالف اجراى اين قانون بودند و در پايان دوره رفت از رقابت هاى بوندسليگاى فصل 1995/96 طبق يك نظر سنجى 66% از بازيكنان حاضر در بوندسليگا مخالفت خود را با قانون ثبت سه امتياز براى هر پيروزى نشان دادند و تنها 34% از آنها چنين قانونى را سبب جذاب تر شدن رقابت هاى فوتبال دانستند. اما امروزه ديگر كسى نسبت به اجراى چنين قانونى معترض نيست و همه خود را به آن وفق داده اند. در بيست سال گذشته در برخى از فصل ها مى توانست تغييرات گسترده اى در قهرمانى بوندسليگا و يا تيم هاى سقوط كننده به وجود آيد، اگر هنوز دو امتياز براى هر پيروزى به ثبت مى رسيد. براى نمونه در سال 2001 قهرمانى جنجالى بايرن مونيخ با گل دقيقه پايانى پاتريك آندرسون سوئدى رقم نمى خورد و شالكه مى توانست بسيار زودتر به جاى بايرن مونيخ به عنوان قهرمان بوندسليگا معرفى گردد. همچنين در صورت وجود قانون دو امتياز براى هر پيروزى نورنبرگ در سال 1999 نه تنها يه بوندسليگاى دو سقوط نمى نمود، بلكه مى توانست در انتهاى فصل در رده دوازدهم قرار گيرد. در سال 2011 اما مونشن گلادباخ با در نظر گرفت قانون سه امتياز براى هر پيروزى موفق به نجات خود از سقوط به بوندسليگاى دو شد و در غير اين صورت اين تيم به صورت مستقيم به دسته پايين تر سقوط مى نمود.
اين روزها ديگر هيچ هواداراى رغبتى به محاسبه جايگاه تيم هاى حاضر در هر ليگى با توجه به قانون در نظر گرفتن دو امتياز براى هر پيروزى از خود نشان نمى دهد، در حالى كه در اولين فصل هاى اجراى چنين قانونى بسيارى از هواداران مبادرت به چنين كارى مى نمودند. اين قانون جنجالى در فصل 1995/96 بوندسليگا سبب گرديد تا به جاى كايزرسلاوترن، تيم سن پاوئلى به صورت مستقيم به دسته پايين تر صعود نمايد و همچنين اين قانون سبب افزايش تعداد گل هاى به ثمر رسيده در هر ديدار آن فصل نگرديد، به طورى كه از زمان تاسيس رقابت هى بوندسليگا در سال 1963، فصل 1995/96 به عنوان دومين فصل با كمترين گل رده و بدل شده شناخته مى شود. البته در زمينه تاثير اين قانون اصلاحى همچنان بحث هايى نه چندان جدى به چشم مى خورد.
شايد تاثير اجراى چنين قانونى را يورگن كلينزمن مهاجم بايرن مونيخ در زمان اجراى آن براى اولين مرتبه، به خوبى بيان نموده باشد:"با قانون سه امتياز براى هر پيروزى اين طور به نظر مى رسيد كه ما مى توانيم شاهد پيشرفتى بزرگ در ارائه فوتبالى تهاجمى باشيم، اما چنين موضوعى محقق نگرديد."