رسوایی؛ آنالیزِ فنیِ دیدار منچستر سیتی - چلسی

طرفداری -  1 - جاناتان ویلسون ابر تاکتیک نویس دنیای فوتبال معتقد است که بزرگ ترین تغییر سیتی در فصل جاری نه خرید استرلینگ و یا خرید احتمالی اوتامندی، بلکه تغییر سیستم و فلسفه جاری در تیم است. وقتی که به خوبی مطالعه کنیم و دقیق شویم، متوجه خواهیم شد که همچون همیشه حق با استاد است. مانوئل پیگیرینی سرانجام ترجیح داده از «Interiores» مورد علاقه اش که بارها و بارها به استفاده از آن مفتخر بوده، دست بکشد و سیستم بازی سیتی را تغییر دهد. سیتی این فصل بر خلاف فصل گذشته به نظر می رسد کلیت کار را بر دو خطی کردن خط میانی قرار داده است. مسئله ای که انصافا از هوش بالای پیگرینی نشات می گیرد. اینکه یایا توره 32 ساله شده، دیگر از آن چابکی لازم برخوردار نیست و نمی تواند به طور تک خطی، هافبک سیتی را جمع کند. به همین علت است که پیگرینی تیمش را دو خطی می کند، به 1-3-2-4 رو می آورد تا یایا توره تمرکز و راحتی بیشتری داشته باشد. در عقب زمین فرناندینیو حضور دارد که بار دفاعی تیم را به دوش بکشد و در یک خط جلوتر، فانتزیستایی همچون داوید سیلوا که در ادامه مفصل در رابطه با نقش هیجان انگیز این فصلِ او صحبت خواهم کرد. به این ترتیب فشار روی یایا کاهش پیدا می کند. او دغدغه تنها بودن ندارد و رهاتر می تواند با فراغ بال بیشتری استعداد ذاتی اش را با فشار کمتری به نمایش بگذارد. همین مسئله باعث می شود تا یایا بدون مشکل 90 دقیقه سرحال بازی کند. همین مسئله باعث می شود که حتی نمایش نیمه دوم او از نیمه اولش هم هیجان انگیز تر باشد. یایا از دقیقه 60 به بعد توانست 2 بار ایجاد شانسِ جدی برای هم تیمی هایش داشته باشد و 3 ضربه از 4 ضربه اش به سمت دروازه نیز از دقیقه 60 به بعد بوده است. همین که پیگرینی بتواند یایا را در طول 90 دقیقه سرحال نگه دارد، به خودی خود گامی مثبت محسوب می شود. 2 - ویلیان و رامیرس دو مرد از 3 مردِ خط سومِ چلسی در زمین مسابقه که قانونا باید در فاز تهاجمی صاحب آمار قابل قبولی باشند، چیزی نزدیک به فاجعه را رقم زده اند. کافی است این 2 بازیکن را رویِ هم از لحاظ تهاجمی به عنوان 2 بازیکن از خطِ سوم چلسی، با یک عدد یایا توره که تازه قانونا در خط دوم سیتی قرار گرفته، مقایسه کنید. ویلیان و رامیرس روی هم یک ضربه را روانه دروازه سیتی کرده اند که این عدد برای یایا توره 4 است. 2 هافبک برزیلی چلسی روی هم 0(!) شانس را برای هم تیمی هایشان در فاز تهاجمی ایجاد کرده اند که این عدد برای یایا توره به تنهایی، 4 است. ویلیان و رامیرس هیچ -دقت کنید- هیچ سانتر موفقی را در این بازی از خود ثبت نکرده اند و روی هم تنها 74% پاس هایشان  صحیح بوده است. این اعداد و ارقام چیزی نزدیک به فاجعه است. ژوزه همچنان اغراق آمیز قصد دارد در بازی های مهم با به کارگیری رامیرس در خطِ سوم تیمش، از لحاظ تدافعی بالانس تیمش را بهبود بخشد اما هافبک برزیلی دیشب از این حیث نیز فوق العاده ضعیف کار کرد. گواه این مسئله ایوانوویچی است که همچون بازی اول بی پناه ترین شبش را سپری کرد و هیچ حمایتی هم توسط رامیرس نشد. 3 - پیش از این در مطلبی از مسوت اوزیل به عنوان یکی از معدود فانتزیستاهای فعلی دنیای فوتبال در پست شماره 10 نام برده بودم و مفصل در رابطه با نوع خاص بازی وی نوشته بودم. با این حال اگر در کنار مسوت از یک فانتزیستای شماره 10 دیگر بخواهم بنویسم، در حال حاضر آن فرد داوید سیلوا است. آلفرد گالستین مربی مشهور فوتبال پایه همواره بر این عقیده است که «First touch» یا کنترل ابتدایی توپ یا لمس توپ شماره 1 و نوع آن، مهم ترین عامل در بازی یک فانتزیستایِ پشت مهاجم محسوب می شود. این لمس اولیه توپ نیز به هیچ عنوان مسئله ساده ای نیست. شرایط و ویژگی های مختلفی دارد که امروزه در بزرگ ترین آکادمی های دنیا از اصول اصلی و مهم محسوب می شود. به جرات می گویم در حال حاضر لمس توپ واقعی شماره 1 در میان تمامی بازیکنانی که پشت مهاجم در نقش فانتزیستا بازی می کنند، متعلق به مسوت اوزیل و داوید سیلوا است. 2 بازیکنی که با لمس توپ هایشان به خوبی این توانایی را دارند تا هواداران دقیق فوتبال را بیهوش کنند. داوید سیلوا علی الخصوص زیر نظر پیگرینی در نقش های مختلفی حضور داشته اما بهترین نقش برای او همین منطقه ای است که حضور دارد. منطقه ای که بهترین نقطه برای لمس توپ های استادانه داوید سیلوا محسوب می شود. سیلوا دیشب به خوبی با قدرت بالای لمس شماره1 توپش توانست در یک سوم تهاجمی نبض بازی را در اختیار داشته باشد. 1 پاس گل در جریان بازی بدهد و بارها نیز با پاس های مفیدش در یک سوم تهاجمی چلسی خطرساز ظاهر شود. داوید سیلوا از آن دسته بازیکنانی است که شاید اگر در مادرید یا بارسا بازی می کرد، خیلی بیشتر از او می شنیدیم. 4 - عملکرد دیشبِ چلسیِ مورینیو آن هم در سال سوم برای من بزرگ ترین رسوایی عملکرد ژوزه در طول سالیان مختلف محسوب می شود. او سال گذشته مقابل پی اس جی یکی از بزرگ ترین شکست های تاکتیکی اش را متحمل شد و این فصل نیز یکی از بد ترین نمایش هایش را مقابل سیتی به نمایش گذاشت. تیمی کاملا رنجور، بیمار و بدون عملکرد مثبت در تمامی خطوط. با این حال «ذهن برتر» ژوزه بعید است بی کار بنشیند. خبر خوش برای هواداران چلسی این است که ژوزه به خوبی عمق فاجعه تیمش را متوجه شده است. مصاحبه های بعد از بازی را فراموش کنید، این ها عادت و روش ژوزه است. نمایش دیشب چلسی به خوبی زنگ خطر را برای ژوزه به صدا درآورده و او خود بیشتر از هر فردی متوجه آن شده است.دستِ کم این امیدواری وجود دارد. مورینیو اگر قرار باشد با همین رویه مسیر را طی کند، همچنان دل به رامیرس و ویلیان ببندد، تلاشی برای بازی گرفتن از کوادرادو و فالکائو نکند و ذهنیت ضعیف بازیکنانش را نیز تغییر ندهد، کابوسِ مجدد فصل های سوم شروع خواهد شد. اما آیا شما فکر می کنید «ذهنِ برتر» بی کار می نشیند؟! من که این طور فکر نمی کنم...