طرفداری - هیچ شکی وجود ندارد که راجا ناینگولان و حتی مورنو هیچ عمدی در آسیب زدن به رافینیا و لوک شاو نداشته اند. این مساله کاملا بدیهی است و ایضا کاملا هم بدیهی است که این 2 بازیکن صرفا برای زدن توپ اقدام به تکل زدن کرده اند و خدایی نکرده هیچ قصد و نیت دیگری پشت ماجرا نبوده است. اساسا هیچ ذهن سالمی چنین تصوری را ندارد. با این حال نباید فراموش کرد که حتی این مسائل نیز نمی تواند توجیه مناسبی برای عبورِ ساده از اتفاقات سه شنبه و چهارشنبه شب باشد. جملات کلیشه ای " فوتبال بازی مردهاست" و یا " فوتبال جای باله بازی کردن نیست" همه در جای خود صحیح است اما باز هم نباید باعث شود از سه شنبه شب و چهارشنبه شب به راحتی عبور شود.
صحنه مصدومیت لوک شاو بازیکنی که تازه از سن نوجوانی عبور کرده، بارها و بارها در این چند شب در شبکه های اجتماعی دست به دست شده است. مشکل از جایی شروع می شود که به فوتبال به دیدی فراتر از یک رشته ورزشی یا یک بازی نگاه شود. جایی که باعث می شود بازیکنان درون زمین به بازیکن مقابلشان به شکل یک هدف و نه یک حریف نگاه کنند. سه شنبه شب مورنو به لوک شاو دید یک هدف را داشت. چنین تکل عجیب و غریب و 2 پایی فقط و تنها فقط بر روی یک «هدف» انجام می شود نه یک «حریف». مورنو سه شنبه شب گرچه هدفش زدن توپ بود اما به هیچ عنوان در هیچ کجای مغزش به لوک شاو فکر نمی کرد. مشکل همین "به هیچ عنوان فکر نکردن" است. یعنی لحظه ای که شما تمامی فکر و ذکرتان را صرفا بر روی زدن توپ قرار می دهید. همین باعثِ تکلی دوپا، سنگین و خانمان سوز می شود. تکلی که ممکن است بهترین استعداد فوتبال انگلیس و یکی از بهترین استعدادهای فوتبال جهان را به مرز نابودی بکشاند. اوضاع سخت تر هم می شود زمانی که مورنو تنها 10 دقیقه بعد پس از گلزنی همه آن صحنه های دلخراش 10 دقیقه ای متوقف شدن بازی را فراموش می کند و به شکلی تلخ به خوشحالی می پردازد. اینجاست که نگاه به فوتبال، فراتر از فوتبال می شود. اینجا دیگر فوتبال یک بازی نیست. مشکل دقیقا همین است.
فردای آن شب نیز اتفاقی مشابه افتاد. هرچند غلظت ماجرا کمتر بود اما باز هم صحنه ای دردناک محسوب می شد. دقیقا به دردناکی پیام تیاگو برای برادرش. راجا ناینگولان از بهترین هافبک های دنیا در نقش خودش محسوب می شود. با این حال نگرش او نیز به فوتبال به نظر می رسد تا حدی شبیه به مورنو باشد: مصدومیت دردناک متیلو در سال گذشته و امسال نیز رافینیا. در کمتر از 6 ماه او 2 بازیکن جوان را راهی خانه کرده است. هر چند غیر عمد، هر چند برای زدن توپ، هر چند فوتبالی اما آمار 2 جوان در 6 ماه جای تامل دارد.
صحنه های دردناک در زمینِ فوتبال در هر صورتی ناراحت کننده است. رم، یونایتد، پی اس وی و بارسلونا هم ندارد. بحث به هیچ عنوان تیمی و یا مربوط به تیم خاصی نیست. در همین بارسلونا پدیده ای همچون سوارز حضور دارد و یا در یونایتد پدیده هایی همچون روی کین حضور داشته اند. در تمامی تیم ها بازیکنانی با چنین رویکردهایی دیده می شوند. رویکردی که به بازیکن به چشم یک هدف نگاه می کند و نه یک حریف. تکل مورنو هر چند صحیح، برای توپ یا غیر عمدی، نمونه بارز زشتی در فوتبال است. نمونه ای که مطمئنا تا سال ها در خاطرات باقی خواهد ماند. فوتبال یک ورزش است و بازیکنان درون زمین، صرفا یک رقیب هستند.تمامی بازیکنان باید حین تکل زدن این نکته را مد نظر داشته باشند که قطعا بازیکن رو به رو، دارای خانواده است. بدعت شدن این تکل های بی محابا، بدون ملاحظه و نفس گیر، به شدت برای فوتبال خطرناک است. شاید زمان آن رسیده باشد در تمامی نقاط دنیا قوانین سخت گیرانه تکل بی محابا و دو پا همچون لیگ برتر انگلیس، وضع شود...