طرفداری- مساله اتمام خدمت سربازی بازیکنان تراکتورسازی در میانه فصل جاری یکی از معضلات جدی این تیم در شرایطی است که وضعیت فعلی سرخ پوشان در جدول رده بندی نیز به هیچ عنوان مناسب نیست. سامان نریمان جهان و سعید آقایی با رضایت گسترشی ها تا پایان فصل در تراکتور ماندند تا آسمان تبریز کمی برای سرخ پوشان آبی شود اما این پایان کار نیست و هنوز تعداد زیادی از بازیکنان تراکتورسازی چنین مورد مشابهی دارند که هنوز مشخص نیست سرنوشت شان چه خواهد بود؟
تراکتورسازی که طی چند فصل اخیر بازیکنان سرباز بسیاری را جذب کرده، همواره با چنین مشکلاتی روبرو بوده و در ادامه نیز خواهد بود. در حال حاضر به غیر از آقایی و نریمان جهان که مشکل شان به طور موقت حل شد بازیکنانی چون بختیار رحمانی، فرید بهزاد کریمی، سروش رفیعی، شجاع خلیل زاده، شاهین ثاقبی و چند بازیکن دیگر طی چند ماه آینده خدمت سربازی شان به اتمام خواهد رسید و باید منتظر تکرار سناریوی سعید آقایی در مورد تک تک این بازیکنان باشیم. فرشاد احمدزاده و حامد لک نیز جزو آن دسته از بازیکنانی بودند که فصل گذشته خدمت سربازی شان به اتمام رسیده و تراکتور را ترک کردند و این تعداد رفت و آمد دقیقا همان دلیل افت تیمی است که همه در ابتدای فصل از پرستاره بودنش صحبت می کردند و غافل از این مساله بودند که در کنار مهره خوب یک تیم برای موفقیت نیازمند ثبات است.
به هر حال حضور بازیکنان سرباز شاید به طور موقت به نفع تراکتور باشد اما مسائلی از این دست که آرامش و ریتم تیم را به هم زده و ثبات را در بعد فنی از بین می برد باعث می شود تا در این مورد کمی دقیق تر شده و حضور بازیکنان سرباز در تیم تراکتورسازی را از چند منظر مورد نقد قرار داد. در این قضیه هم خود بازیکن هم باشگاه تراکتورسازی و هم سایر تیم های لیگ برتری متحمل ضررهایی می شوند که در این مطلب به آنها اشاره خواهد شد.
حضور در باشگاهی که شاید بازیکن هیچ میل و رغبتی در به حضور در آن را ندارد و دلیل حضورش پشت سر گذاشتن دوران خدمت سربازی، دور نماندن از سطح اول فوتبال کشور و دریافتی بیشتر نسبت به سایر تیم های نظامی می باشد نمی تواند شرایطی را فراهم کند که بازیکن با تمامی توان خود در آن تیم فعالیت کند. نمونه های زیادی را طی این سال ها شاهد بودیم که صرفا برای نیل به اهداف بالا در باشگاه تراکتورسازی حضور پیدا کردند و با کارنامه و کارایی نه چندان درخشان این تیم را ترک کردند و هیچ انگشت اتهامی به سویشان دراز نشد.
دلیل بالا خود یک موضوع مهم است که نشان می دهد تراکتورسازی چندان هم از جذب سرباز مورد نفع قرار نمی گیرد. البته این موضوع به همین جا ختم نمی شود و ابعاد گسترده تری نیز دارد. خرید بازیکن سرباز با هر کیفیتی که دارد، جز دو سال بازی و سپس ترک تراکتورسازی و خالی ماندن دست سرمربی و حذف مقوله پشتوانه سازی نتیجه دیگری در این سال ها برای این تیم نداشته است. تجربه نشان داده که اکثر بازیکنان سرباز پس از دوران خدمت شان تراکتور را ترک کرده اند، پس نمی توان در دراز مدت به حضورشان دل بست و حضور موقت این بازیکنان در تراکتورسازی هر چقدر از لحاظ کمی بیشتر باشد، بیشتر به این تیم ضربه می زند چرا که خرید این بازیکنان به منزله اسپری هایی است که هنگام مصدومیت بازیکنان در حین بازی به آنها زده می شود و خاصیتی موقتی دارد. به این ترتیب متوجه می شویم که یک یا دو سال حضور و درخشش ارزش آنرا ندارد که باشگاه بزرگی چون تراکتورسازی بخاطر قید پشتوانه سازی را زده و به یک رستوران سرراهی تبدیل شود.