آخرِ جاده؛ ونگر و همان همیشگی معروف

طرفداری - داستان ونگر و آرسنال خیلی شبیه به این تیتراژ های پایانی فیلم های سینمایی شده، البته فیلم های سینمایی کمی قدیمی تر. آن جا که در یک نمای باز که احتمالا غروب خورشید هم در پس زمینه غوغا می کند، عبارت THE END در پایین نما بسته می شود. این THE END البته با تمامی موارد پیشین متفاوت است. منتقدان افراطی تر سرمربی فرانسوی در آرسنال البته چند سالی می شود این عبارت را با خود زمزمه می کنند اما اگر سال های گذشته را با تبصره و قانون می شد به نوعی توجیه کرد، حقیقتا قهرمان نشدن احتمالی آرسنال در این فصل جای هیچ گونه توجیهی ندارد. این «هیچ گونه توجیه»، واقعا به همین اندازه که به نظر می رسد، مصداق دارد. در فصلی که یونایتد مویس وار در رقابت ها حضور داشت، چلسی تا همین چند هفته پیش برای نیفتادن رقابت می کرد، لیورپول همان همیشگی بود و سیتی هم نهایتا می توانست سهمیه آخر حضور در لیگ قهرمانان اروپا را بگیرد، آرسنال باز هم می خواهد قهرمان نشود تا لسترسیتی با تیمی کمتر از قیمت اوزیل و آلکسیس به همراه تاتنهام با یک سرمربی 44 ساله، دو مدعی اصلی قهرمانی باشند. برای هواداران آرسنال و حتی فراتر، هواداران بی طرف فوتبال اما مسئله سوزناک تر، نه قهرمان نشدن آرسنال بلکه نوع رفتارها و تصمیمات آرسن ونگر است. ونگر هر چه پیرتر می شود، بیشتر خصوصیات آدم های پیر را پیدا می کند. یک دنده، لجوج. از جنس آن آدم هایی که می گویند همان چیزی که من می گویم درست است و بقیه اشتباه می کنند. وقتی در نشست های خبری رو به روی انبوهی از خبرنگاران انگلیسی قرار می گیرد، همیشه و در همه حال دست بالا را دارد. نه انتقادی را قبول می کند و نه حتی حاضر است ذره ای از مواضعش کوتاه بیاید.آقای ونگر تیم شما رهبر ندارد، خیر شما اشتباه می کنید. آقای ونگر چرا در تابسان خرید نکردید، خیر من می دانم کجا باید خرید کنم. آقای ونگر شما به یونایتدی باختید که به در و دیوار هم در الدترافورد نه نگفته است، خیر آن ها خرج زیاد کردند، طبیعی است که ما را ببرند!! این ها برای فوتبالی ها بسیار سوزناک تر از قهرمان نشدن آرسنال است. پل مرسون به خوبی حجت را تمام می کند:" در صورت قهرمانی لستر یا تاتنهام، بهتر است ونگر خودش برود." تحت چنین شرایطی بعید است توجیه های حامیان افراطی ونگر نیز دیگر گوش شنوایی داشته باشد: ما با ونگر همیشه سهمیه گرفته ایم، او برای ما ورزشگاه ساخته و از این دست جملات که هر فصل تکرار و تکرار می شود. این توجیهات اگر هم تا فصل پیش اعتبار داشته - که نداشته - این فصل مطرح شدنشان در حد مزاح سال خواهد بود.لستر سیتی دارد قهرمان می شود - دقت کنید - لسترسیتی! صحبت کردن از عملکرد آرسن ونگر در آرسنال با توجه به انبوهی از مسائل فنی و غیر فنی که باید لحاظ شود، به هیچ عنوان کار آسانی نیست. اما صحبت کردن از عملکرد او طی 5 سال اخیر، بسیار آسان تر است. موضوع اصلی این است که هوادران آرسنال باید موضع خود را پیرامون تیمشان مشخص کنند. اینکه از این تیم چه می خواهند. آیا همین وضعیت به قول خودشان با ثبات در کسب سهمیه لیگ قهرمانان و حضور هر ساله در جمع 16 تیم برتر اروپا، آن ها را راضی می کند یا خیر. چون این ویژگی ها آسنال را در حد تیم درجه دو اروپا و نه درجه یک، حفظ می کند. آرسنال برای تبدیل شدن به همان تیم درجه 1 اوایل دهه گذشته با همین آرسن ونگر، خیلی واضح است که نیاز به تغییرات دارد. پل مرسون اینجا هم اتفاقا حجت را تمام می کند:" اگر قرار به کسب سهمیه باشد، هزاران مربی هستند که می توانند با این آرسنال سهمیه لیگ قهرمانان را کسب کنند."