زبان فارسی و زبان هندی تاثیر بسیار زیادی روی هم گذاشتهاند. کلماتی که از فارسی وارد هندی شده بیشتر مفاهیم انتزاعی و کلمات ادبی و رسمی هستند و کلماتی که از هندی آمده بیشتر نام میوهها و حیوانات. شباهت فارسی با نوع فصیح و ادبی هندی پاکستان (که به اردو معروف است) به قدری زیاد است که برخی تصور میکنند سرود ملی پاکستان به زبان فارسی است! در حالیکه این سرود به زبان اردوست منتها تقریبا تمام کلماتش با فارسی مشترک است. به همین دلیل اقبال لاهوری که زبان مادریش فارسی نبود و هیچوقت هم به ایران نیامد اینقدر روان شعر فارسی میسرود.
اما عجیبترین و غیرقابل فهمترین تبادل میان فارسی و هندی مربوط به نام ببر و شیر میشود. با اینکه ما هر دو این جانوران را در ایران داشتهایم اما نامشان را از هندی گرفتهایم. قطعا قبل از اینکه اسم هندی آنها وارد فارسی شود ما یک چیزی آنها را صدا میزدیم و منتظر نبودیم تا جواب استعلام نام آنها از هند برسد اما بهر دلیل نامهای ایرانیشان از یاد رفته و نام هندیشان رایج شدهاست.
تا اینجایش خیلی عجیب نیست. نام بعضی پرندگان شکاری که در ایران فراوان هستند هم از ترکی آمدهاست. بخش شگفتانگیزش اینجاست که در هندی شیر به معنای ببر است و ببر به معنای شیر. اما ما این دو نام را وارونه کردهایم و به شیر گفتهایم ببر و به ببر گفتهایم شیر! بعد از این اصطلاح «شیر سلطان جنگل» را هم از هندیها گرفتهایم (جنگل هم کلمه هندی است که وارد فارسی شده و سلطان هم در هندی وجود دارد) بدون اینکه توجه کنیم که شیر در جنگل زندگی نمیکند! هندیها به شیر خودشان که ببر ماست میگفتهاند سلطان جنگل. ما که شیر آنها را ببر کردهایم و ببر آنها را شیر باید سلطان جنگلشان را هم ببر میکردیم.
جالبتر از همه اینکه این اشتباه وارد زبان انگلیسی و بالتبع تمام دنیا هم شده و در همه جا شیر (یعنی lion) به سلطان جنگل معروف شده! انگلیسیها اشتباه ما را بزرگتر کردهاند و کلمه جنگل Jungle را به معنی جنگلهای انبوه هند استفاده میکنند نه جنگل معمولی که به آن Forest میگویند. آنوقت به شیر میگویند king of the jungle. مفهوم جنگل در فارسی را شاید بتوان طوری تفسیر کرد که برخی از زیستگاههای شیر را هم در بر بگیرد اما در انگلیسی jungle به معنی جنگلهای انبوه حارهای است جایی که غیرممکن است شیر حتی به صورت گذری هم پایش به آن رسیده باشد.
https://www.facebook.com/mohsen.kazempur/posts/833304010099366
