داستان برایان کلاف؛ هجده سال راه رفتن روی سطح آب

دربی کانتی تیم بعدی و به نوعی ابتدای راه بزرگی بود که کلاف در آن گام برداشت. قوچ‌ها که در سال 1946 قهرمان جام حذفی شده بودند، به تیمی معمولی تبدیل شده بودند و 10 سال بود که نمی‌توانستند خود را به دسته اول برسانند. تنها یک ماه بیکار ماندند و بعد مربی دربی شدند. فصل اول خوب پیش نرفت و یک رده پایین‌تر از جایگاه فصل پیش از کلاف ایستادند اما او با خرید چند بازیکن، هسته‌ای که می‌خواست را به وجود آورد. آلن هینتون، جان اوهار، لس گرین دروازه بان سابق هارتل‌پول، جاش مک‌گورن و روی مک‌فارلند به دربی پیوستند.

به درخواست او؛ منشی باشگاه، مسئول زمین و مدیر استعدادیابی اخراج شدند. پاکسازی ادامه داشت و دو گارسون زن باشگاه اخراج شدند. کلاف دیده بود که آنها پس از یکی از شکست‌ها خندیده‌اند. دیو ماکای باتجربه و ویلی کارلین را خرید و حالا تیمی متفاوت از روزهای اول داشت. با اقتدار، به عنوان قهرمانی دسته دوم به سطح اول فوتبال انگلستان رسید. 

رویکرد تزلزل ناپذیر خود را داشت. حتی وقتی اشتباه می‌کرد، طوری رفتار می‌کرد که دارد کار درست را انجام می‌دهد. بسیار تندرو در زمینه هدایت هر بازیکن عمل می‌کرد و اینطور فلسفه مربیگری خود را برای سال‌های بعد سر و شکل می‌داد. یک بار به یک بازیکن گفته بود که صاف بایست، شانه‌هایت را بده عقب و موهایت را کوتاه کن.  موفقیت‌هایش در سال‌های نخست بر شانه خودخواهی‌هایش سوار بود و پیش می‌رفت. در فوتبالی که تیم کلاف بازی می‌کرد، تیم، ستاره بود.

برای دربی، کلاف به مانند یک مربی رویایی بود. او با شیوه منظم خود موفقیت‌ها را یکی پس از دیگری به دست می‌آورد.  اما پیش از آن و در نخستین فصل حضور در دسته اول، چهارم شدند. اما به خاطر سوء مدیریت مالی از بازی‌های قاره‌ای محروم شدند. سال بعد با دربی قهرمان انگلستان شد و این تنها مرتبه‌ای بود که آنها در تمام تاریخ خود به این افتخار نائل شدند. این در حالی بود که  بیل شنکلی در لیورپول و دون روی در لیدز و البته من سیتی دوشادوش آنها می‌جنگیدند و فاصل این سه تیم با صدر جدول، تنها یک امتیاز بود. 

خودش بیشتر از هرکسی می‌دانست که موفقیتش تا چه اندازه به خاطر دستیارانش است. پس از موفقیت داخلی، موفقیت در خارج از مرزها ادامه یافت. شروع موفقی در اروپا داشتند و تا جمع 4 تیم پیش رفتند. در این راه بنفیکای بزرگ را با اوزبیو در شرایطی شکست دادند که در دو بازی رفت و برگشت دروازه خود را بسته نگاه داشته بودند. در نیمه‌نهایی به یوونتوس رسیدند اما در نهایت 3-1 شکست خوردند. بعد از شکست در رختکن رو به خبرنگاران ایتالیایی گفت با هیچ حرامزاده حقه‌بازی حرف نمی‌زنم. با هیچ حرامزاده حقه‌بازی. و بعد شجاعت ملت ایتالیا را در طول جنگ جهانی دوم زیر سوال برد.

جنگ‌های رسانه‌ای متفاوتی با هرکس که سر راه قرار می‌گرفت، آغاز می‌کرد. سم لانگسون مدیر و هیئت مدیره باشگاه یک روز از دست او آب خوش از گلو پایین ندادند. پس از پیروزی در اولدترافورد مقابل یونایتد، به مت بازبی دو انگشت (این علامت در انگلستان معادلِ انگشت وسط در ایالات متحده است) خود را نشان داد. باشگاه از او خواست که عذرخواهی کند، کلاف سر باز زد. 

در آگوست 1973 شخصا یک یادداشت برای اکسپرس نوشت و خاطرنشان کرد که لیدز و مربی آنها دون روی باید بابت رویکرد خشن و وضعیت انضباطی نامناسبت جریمه شوند. او خاطرنشان کرد که کسانی که فوتبال را پیش می‌برند فراموش کرده‌اند که چطور می‌توان این ورزش را به گونه‌ای تمیزتر اداره کرد. حتی پا را فراتر گذاشت و دلیل وضعیت خشن فوتبال را آنها دانست که صندلی‌های ریاست را اشغال کرده‌اند. درخواست او فرستادن لیدز به دسته دوم بود. کمی بعدتر شخصا به لندن رفت و پیشنهاد سنگین خود را برای خرید بابی مور به ران گرینوود مربی وست هم داد اما به او گفته شد که بازیکن فروشی نیست. چهار ماه بعد سران دربی از وجود این پیشنهاد باخبر شدند! 

رویکرد مغرورانه کلاف موضوعی بود که به طور مرتب ایجاد درگیری می‌کرد. هیئت مدیره، بازیکنان، هواداران و حتی اتحادیه فوتبال انگلستان؛ فرقی نمی‌کرد، کسی نمی‌دانست چطور می‌شود برایان کلاف را آرام کرد. طغیان و درگیری‌های پیاپی او موضوعی بود که باعث می‌شد موفقیت‌های باشگاه در طلایی‌ترین عصر تاریخ خود، تحت‌الشعاع قرار گیرد. با این حال، جنجال برای خود او به مانند اوقات فراغت می‌نمود.

بیایید تنها یک ماه از زندگی کلاف را در ماه آگوست سال 1972 مرور کنیم: از حضور در تور باشگاه در هلند سر باز زد. قرار بود بدون خانواده اعزام شود و برای او توضیح داده شد که این سفر کاری است و قرار نیست خانوادگی باشد. باربرا همسرش را بهترین اتفاق زندگی خود می‌دانست و حاضر نبود بدون او به هلند برود و نرفت. به جای خود تیلور را به سرزمین لاله‌ها فرستاد و در ادامه باشگاه به اجبار از بازی در چریتی شیلد سر باز زد. کمی بعد دیوید نیش را با 225 هزار پوند از لسترسیتی بدون رضایت هیئت‌مدیره جذب کرد. هیئت مدیره عصبانی او را توبیخ کرد اما نیش، همین حالا هم به عنوان بهترین مدافع چپ تاریخ باشگاه دربی شناخته می‌شود. پس از شکست 2-1 مقابل لیورپول در بیسبال گراند، به هواداران حمله کرد و گفت تنها زمانی شروع به تشویق کردند که 1-0 پیش افتادیم. می‌خواهم صدای آن ها را حتی زمانی که عقب افتاده‌ایم، بشنوم. آنها ناامید کننده‌اند. این موضوع بعدها به نام یک کتاب تبدیل شد. هیچکس، هیچوقت نگفت ممنون! 

آنها که او را پیش از آن می‌شناختند، دانستند که جنجال‌های او به عنوان یک بازیکن موضوعی مرتبط با دوره بازی و شور جوانی نبود؛ بلکه شمایل یک انسان بود که همیشه همانطور بود و همیشه قرار بود آنطور باقی بماند. با بی‌شمار نقل قول به جا مانده و جنجال‌های پیاپی با رسانه‌ها، هواداران، کارکنان و بازیکنان و در حالی که بهترین دوستش را در کنار خود داشت، زندگی در دربی در فاصله پانزده مایلی ناتینگهام جریان داشت.

در آوریل 1973، کلاف و تیلور استعفا دادند. این موضوع باعث اعتراض هواداران شد اما او چند روز پس از آن در یک برنامه تلویزیونی حمله‌ای دیگر به بی‌سوادی مالکان و افراد حاضر در هیئت مدیره باشگاه ها نسبت به فوتبال داشت. مصاحبه‌ای که از آن به عنوان تندوتیزترین مصاحبه دیده شده در تاریخ فوتبال بریتانیا یاد می‌شود. می‌گفت که هر بار که دهانشان را باز می‌کردند، ‌خواستم آن ها را بکشم.  دربی پس از او، به همان تیمی که پیش از او بود تبدیل شد: تیمی معمولی. به نظر دنیا هنوز آماده شخصیت و رویکرد بی‌رحمانه او در رقابت نبود. خودخواهی او بود که بیش از هر چیزی در تاریخ سینه‌به‌سینه منتقل شد. آنجا که می‌گفت نمی‌گویم که بهترین مربی در این ورزش هستم. اما می‌گویم که در بالاترین جایگاه قرار می‌گیرم. شش سال در دربی بود. دوره‌ای که به قول جیمز لاوتون ژونالیست معروف آن روزها، این طور بود: کلاف خوی وحشی خود را به تیم منتقل کرده بود. یک مربی جوان و مصر را کنار زمین می‌دیدید، که کار عمیقی که در هارتل‌پول انجام داده بود را تکرار کرد. با وجود جا گرفتن در شمار سلبریتی‌ها  او از قمایش آنها  نبود و به جای آن: درگیر و خشن بود اما به اصول اولیه خود وفادار بود. 

پس از درگیری و استعفا، کلاف و تیلور پیشنهاد مربیگری در تیمی از دسته سوم، برایتون را پذیرفتند. بحث‌های زیادی درگیرفت که چطور بهترین مربی انگلیسی، هدایت تیمی در قعر هرم را برعهده می‌گیرد. اما اوضاع در آن حوالی خوب پیش نرفت و تنها 12 برد در 32 بازی کسب کردند. هشت ماه پس از روزی که هدایت تیمش مقابل یوونتوس را در اختیار داشت، در دیدار تکراری مقابل تیمی آماتور به اسم والتون و هرشام در جام حذفی 4-0 باخت. کمی بعد 8-2 در خانه به بریستول راورز باخت. در توصیف آن شکست می‌گفت بازیکنان تیم به اندازه کافی قلب نداشته‌اند. در نهایت فصل را با رتبه نوزدهم به پایان بردند. انتظاراتش آنقدر بالا بود و برای جایگاهی که در آن احساس آرامش کند و بتواند بجنگد، طوری جست و جو می‌کرد که انگار در جست و جوی اژدها باشد. در جولای 1974، کلاف برایتون را ترک کرد و پیشنهاد لیدز یونایتد را پذیرفت. رزومه‌ای که برای او منفعل و در یک خط صاف ادامه پیدا کرد. 

بر خلاف کلاف، تیلور پس از کلاف در برایتون ماند و به عنوان سرمربی معرفی شد. کلاف به تنهایی به قلمروی لیدزهای کثیف (لقب آنها) می‌رفت تا جانشین مردی به نام دون روی باشد، مردی که از او نفرت داشت اما در نزد طاووس‌ها، در زمان بازی و مربیگری  اسطوره بود.  رِوی با با لیدز آنطور بازی می‌کرد که به عنوان شیوه فوتبال بریتانیا در آن سال‌ها شناخته میشد. فوتبال سرسختانه، با توپ‌ها و تکل‌های بلند. در اولین صحبت به عنوان مربی تیم گفت که دون شیوه خود را داشت که متفاوت از من بود. با رکوردهایش این امکان وجود دارد که حق با او باشد. اما من شیوه خودم را دارم! و بعد شیوه‌هایش را اینطور توضیح داد: بازیکنان بازی‌ها را می‌بازند، نه تاکتیک‌ها را. چرندیات زیادی در خصوص تاکتیک از آدم‌هایی می‌شنوید که تاکنون در دومینو هم پیروز نشده‌اند! کلاف می‌خواست تیم جذاب و مالکانه بازی کند و اشتیاق برای فوتبال بازی کردن نشان دهد. موضوعی که دور از تیم رِوی‌ای بود که حالا هدایت تیم ملی را بر عهده داشت. انتقادهای او از دار و دسته گردن کلفت جانی گیلز، بیلی برمنز و نورمن هانتر ادامه داشت و مورد توجه قرار نمی‌گرفت. در نخستین تمرین به آن‌ها گفت که می‌توانید مدال‌هایتان را به سطل زباله بیندازید، چون آن‌ها را عادلانه به دست نیاورده‌اید!  جنگ آدم‌های خودخواه ادامه داشت. کلاف تنها 44 روز در این شغل دوام آورد و پس یک برد در شش بازی اخراج شد اما با کمال میل 98 هزار پوند دریافت کرد تا بتواند با چشم باز چالش بعدی را انتخاب کند. 

کنار کشیدن از لیدز، بهترین اتفاقی بود که برای کلاف افتاد. به  ناتینگهام فارست پیوست و یک سال بعد یار غار هم آمد و آنقدر دوره موفقی داشت که شاید در تمام تاریخ  فوتبال آن را به آن شیوه، بی‌مانند بدانیم. در فارست، بیشتر به فوتبال توجه کرد و کمی از شخصیت سلبریتی خود دور شد. موفقیت او باعث میشد که بسیاری درخواست حضور او روی نیمکت تیم ملی را داشته باشند. سال‌ها بعد این درخواست را سر بابی رابسون سرمربی وقت با استعفای خود مطرح کرد اما استعفا رد شد. رفتار و اخلاقیات کلاف هرگز مورد توجه اتحادیه فوتبال انگلستان نبود. در سال 90 و پس از کناره گیری رابسون می‌گفت که از طرز فکر آنها که انتخاب می‌کنند آگاهم. می‌دانند که اگر من را انتخاب کنند، من کسی هستم که نمایش را پیش می‌برد. دقیقاً می‌دانند چه کارهایی می‌توانم انجام دهم. از او به عنوان بزرگترین مربی‌ای که انگلیش هرگز نداشت یاد می‌شود. 

در سال 1975 وقتی هدایت باشگاه را پذیرفت، تیم سیزدهم در دسته دوم بود با این حال در ابتدای دهه، در دسته اول حضور داشتند و حتی سال 1967، دوم شده بودند. جانشین مربی قدیمی خود، آلن براون شد. در نخستین بازی در جام حذفی مقابل تاتنهام قرار می‌گرفتند و با گل نیل مارتین پیروز شدند. دیگر کمتر در برنامه‌های تلویزیونی دیده شد. آن فصل را با رتبه هشتم به پایان بردند. با تیلور که در تابستان به او پیوست، توانستند به عنوان تیم سوم دسته دوم، در سال 1977 به دسته اول برسند. در فصل اول حضور در دسته اول، لیگ کاپ را با پیروزی در دیدار تکراری مقابل لیورپول با باب پیزلی در اولدترافورد کسب کردند. در ادامه برای اولین و آخرین بار به قهرمانی در انگلستان رسیدند. هفت امتیاز بیشتر از لیورپول داشتند. پس از هربرت چپمن معروف در 40 سال قبل، به نخستین فردی تبدیل شد که لیگ انگلستان را با دو باشگاه به دست می‌آورد. بعد از او تام واتسون و کنی دالگلیش نیز به این مهم رسیدند.

 هیچوقت رابطه خوبی با فرگوسن نداشت و سال‌ها بعد می‌گفت با وجود تمام اسب‌هایش، عنوان‌های سلطنتی و قهرمانی‌هایش در انگلستان؛ او هرگز دو چیزی که من دارم را نداشته است. و منظورم [غیر قابل ترجمه] نیست! شاگرد مشترک این دو روی کین بود، که پس از سقوط ناتینگهام به یونایتد پیوست. او دو سال پیش گفت با دو مربی بزرگ کار کرده‌ام اما برای من کلاف به دلیلی واضح فراتر از فرگوسن بود. چه چیزی بزرگترین اتفاق در زندگی ورزشی من بود؟ این که کلاف من را خرید و آن روز، آغاز همه‌چیز بود. برای فرگوسن همه چیز به کار مربوط میشد و اگر با شما گرم رفتار می‌کرد، می‌گفتید این هم بخشی از کار است. اما برای کلاف؛ او برای این کار اشتیاقی خالص داشت. سومین لیگ کاپ پیاپی را به دست آوردند. 

او بزرگترین افتخارش را رکورد شکست ناپذیری بین 26  نوامبر 1977 تا 9 دسامبر 1978 می‌دانست. 42 بازی در تمام جام‌ها بدون شکست. رکورد قبلی به دهه بیست مربوط میشد که 35 بازی بدون شکست بود. در لیگ اما، رکورد آنها در سال مرگ کلاف شکسته شد. شکست ناپذیرها در هایبوری رکورد بهتری بر جا گذاشتند. در آخرین روزهایش می‌گفت که یک فرانسوی، یک مربی بزرگ فرانسوی این آمار را به جا گذاشته. نه یک انگلیسی! در سال 81، لیگ را با رده هفتمی و در فصل 82، لیگ  با رتبه دوازدهمی به پایان بردند. در سال 82، تیلور استعفا داد. رابرتسون بعد ها می‌گفت که در آن تاریخ، کمر تیم شکست.  آنها خریدهای بزرگی مانند ژوستین فاشانو، پیتر وارداند و آسا هارتفورد داشتند که هرکدام به گونه‌ای، خرید‌های موفقی لقب نگرفتند. در سال 84، سوم شدند و تنها شش امتیاز از لیورپول با جو فگن کمتر داشتند. به نیمه‌نهایی جام یوفا رسیدند اما مغلوب اندرلخت شدند. تصمیمات زیادی علیه آنها از سوی داور اسپانیایی گرفته شد بود و پس از مرگ او در سال 1987 در یک تصادف رانندگی مشخص شد که وی 27 هزار پوند وام از مدیر باشگاه بلژیکی دریافت کرده بود. در سال 1997، این موضوع از سوی یوفا به صورت حکم پذیرفته شد و اندرلخت برای یک سال از مسابقات اروپایی کنار گذاشته شد. 

استیوارت پیرس در سال 85 از کاونتری خریده شد که خود از بهترین‌های تاریخ باشگاه است. همین طور آنها نیل وب را از پورتموث خریدند و از سوی دیگر نایجل 19 ساله، پسرش را به تیم اصلی آوردند. پانزده گل در یک فصل به ثمر رساند و به سرعت به ستاره تیم تبدیل شد. سال 86 برای آنها با صدرنشینی آغاز شد اما در ادامه افت کردند و هشتم شدند. دوباره در سال 88 سوم شدند و به نیمه نهایی جام حذفی رسیدند. سال 89 با پیروزی مقابل لوتون تاون، قهرمان لیگ کاپ شدند. در نیمی از فصل بعد تیم را از سکوها هدایت میکرد. این پس از آن بود که یک هوادار کوئینز پارک رنجرز که به زمین آمده بود را با مشت زد.