خانه مالِ تو بود، دون آنتونیو؛ بدرقه آقای «با کلاس» تا لندن

طرفداری -  1 - سوت پایان بازی که زده شد، سرمربی «دیوانه» یوونتوس به وسط زمین هجوم برد. گویا طعمه ای در میانه میدان قرار داشت و او قرار بود به آن حمله ور شود. دست هایش را روی گلویش گذاشت و بلند سر داور فریاد  زد:" پنالتی نبود؟ پنالتی نبود؟" اشاره او به صحنه ثانیه های پایانی بازی تیمش مقابل جنوا بود که به نظر می رسید مدافع این تیم مرتکب خطای پنالتی شده باشد. این لحظه شاید یکی از بهترین قاب ها برای بیان آنچه کنته از لحاظ انگیزشی در یووه انجام داده، باشد. آنتونیو کنته تیمی را تحویل گرفت که در آستانه معمولی شدن بود. پس از حوادث موسوم به کالچوپولی، البته یووه در موقعیت های فنی خوبی نیز قرار گرفته بود، اما سال ها که می گذشت، خطر معمولی شدن بیشتر و بیشتر می شد. برای یوونتوس، دوری از قهرمانی در سری آ  آن هم به طور متوالی، بزرگ ترین خطر محسوب می شود. خطری که در تیم تحویل گرفته شده توسط کنته، به بیش ترین مقدار خود رسیده بود. شاید خیلی ها بگویند کنته توانسته در بیابان سری آ، برای یووه افتخار آفرینی کند، اما آنچه او از لحاظ روانی و فنی در یووه انجام داده به بیابان بودن یا نبودن سری آ، هیچ ارتباطی ندارد. 2 - تردیدهای زیادی در مورد توانایی های فنی کنته میان هواداران عام فوتبال وجود دارد. با این حال مطالب تاکتیکی و فنی بسیار زیادی توسط کارشناسان و تاکتیک نویسان برتر دنیا درباره آنچه کنته در یوونتوس انجام داده، منتشر شده است. برای بررسی عملکرد فنی و تاکتیکی کنته البته به چند مطلب مفصل نیاز است که علی الحساب در این فرصت نمی گنجد. از فلسفه ای که کنته در یوونتوس پایه ریزی کرد، صحبت های زیادی می توان کرد. فلسفه ای که هم اکنون نیز در تیم مکس آلگری کاملا و به وضوح دیده می شود. بسیاری از تاکتیک نویسان آنتونیو کنته را زنده کننده دوباره سیستم 2-5-3 در فوتبال مدرن در یک تیم سطح اول باشگاهی پس از سال 2011 می دانند. سیستمی که پس از جواب دادن در یوونتوس در سطح وسیع، در جام جهانی 2014 نیز توسط بسیاری از تیم ها بازی شد و اتفاقا نتایج مثبتی را نیز به همراه داشت. در تیم آلگری نیز شما می توانید فلسفه 2-5-3 کنته را در بسیاری از بازی ها ببینید. از بازیکنانی که کنته تحویل یووه داد نیز صحبت های زیادی می توان کرد. بازیکنانی همچون لیختشتاینر، بونوچی، بارزالی، کیلینی، مارکیزیو، پوگبا و آساموا که زیر نظر کنته به حداکثر توانایی های خود رسیدند و هم اکنون نیز نقشی کلیدی در یوونتوس ایفا می کنند. سرمربی که بتواند هم از لحاظ فنی و هم از لحاظ انگیزشی، از خود نکات مثبتی زیادی بر جای بگذارد، قطعا سرمربی متفاوتی است. 3 - رسیدن به شغل حساس، مهم و ارزشمند باشگاه چلسی انگلیس، به خوبی نشان می دهد که کنته چگونه طی دوران مربی گری خود موفق بوده است. همه به خوبی رومن آبراموویچ را می شناسند و تصدیق می کنند که تا چه اندازه سخت گیر است. حضور روی نیمکت مربی گری چلسی، گامی بلند و رو به جلودر کارنامه مربی گری کنته خواهد بود. کارنامه ای که از هر لحاظ، موفقیت آمیز است. چه از لحاظ دستاورد و چه از لحاظ رکوردهای گوناگون. هواداران چلسی می توانند امیدوار باشند که در صورت صبوری آبراموویچ، کنته معماری اش در یوونتوس را این بار در چلسی نیز به شکلی متفاوت و در ابعادی متفاوت تکرار کند. کارنامه کنته در اروپا نیز بر خلاف آنچه بعضی از هواداران فوتبال می گویند، نکته منفی پر رنگی ندارد. او یوونتوس را در اولین سال حضورش در اروپا توانست به جمع 8 تیم برتر برساند و در آن مرحله نیز مغلوب قهرمان آن فصل رقابت ها شد. سال بعد نیز اتفاقات استثنایی در دور گروهی رخ داد. از زمین شخم زده استانبول تا آن هوای تکرار نشدنی و عیجب و غریب. سر آلکس فرگوسن هم در دور گروهی لیگ قهرمانان اروپا، سابقه حذف شدن دارد، ایضا لوئیس فن خال. 4 -  کنته در شرایطی فصل آینده در لندن خواهد بود که همچنان رابطه قلبی محکمی میان او و هواداران یوونتوس وجود دارد. کنته در همان فصل نخست حضورش در یووه به عنوان سرمربی، خاطرات و لحظاتی را در قلب های هواداران یووتنتوس خلق کرد که بعید است تا ابد تکرار شود. از آن لحظات جادویی بازی تاریخی با لاتزیو، تا گل ارزشمند استاد بوریلو  و دیدار غیر قابل تکرار کالیاری در هفته های پایانی. مکس آلگری تقریبا کاری نیست که طی 2 فصل اخیر برای یوونتوس نکرده باشد، اما هر هوادار  یوونتوسی در سراسر دنیا، با نگاه به نیمکت مربی گری یوونتوس، باز هم ته دلش برای آنتونیو کنته تنگ خواهد شد. هواداران یوونتوس در حالی از فصل آینده دیدارهای چلسی را با دقت بیشتری رصد خواهند کرد که نماینده شان قرار است یکی از حساس ترین شغل های فعلی فوتبال اروپا را عهده دار شود. آن ها چراغ نیمکت یوونتوس را البته گرم نگه خواهند داشت، چرا که بازگشت همه انسان ها در نهایت به «خانه» خواهد بود.