طرفداری - اینکه کسی بتواند در دو تیم کلیشه ای پرسپولیس و استقلال تغییراتی ریشه ای و مهم در پارامترهای گوناگون ایجاد کند، قطعا کار بزرگی خواهد بود. پرسپولیس و استقلال از روتین ترین تیم های دنیا محسوب می شوند که همواره بعضی از مسائل ریشه ای در آن ها غیر قابل تغییر است. مسائلی که به طور پیش فرض در تمامی بازیکنانی که راهی این دو تیم می شوند، به شکلی نهادینه در می آید. با این حال پرسپولیس نشان داده اگر سرمربی بتواند بعضی از این کلیشه ها را حتی به تعداد محدود، در یک فصل تغییر دهد، می تواند فصل موفقی را تجربه کند. پرسپولیس برانکو ایوانکوویچ، روز گذشته فارغ از  کیفیت فنی سطح بالایی که از لحاظ فوتبالی طی 1 سال اخیر نشان داده، توانست یکی از مهم ترین کلیشه های موجود را در پایتخت تغییر دهد. کلیشه ای که مربوط به دیدار سنتی دربی می شود. همان کلیشه ای که همواره باعث شده تا بزرگ ترین بازی آسیا در اکثر موارد، ملال آور، تکراری و خسته کننده باشد. اینکه ترس دربی به طور پیش فرض در  مجموعه هر دو باشگاه نهادینه شده و تیم ها برای نباختن به میدان می روند. اینکه گل اول را به ثمر می رسانند و با ارائه یک بازی منفعلانه ضعیف، سعی در حفظ همان یک گل دارند. حالا یا موفق می شوند و بازی 1-0 تمام می شود و یا اینکه با دریافت گل به تساوی رضایت می دهند. اینکه تیمی پیدا شود و از همان ابتدا با استراتژی واقعی پیروزی به میدان رود، مسئله ای است که برای یافتن آن در  تمامی دربی های چند سال اخیر، قطعا به ذره بین  نیاز خواهد بود. با این حال برانکو توانست روز گذشته یکی از این کلیشه های خسته کننده پایتخت را بشکند. تیم او از همان ابتدا با استراتژی برد وارد میدان شد، نه این استراتژی مضحک "نباختن در دربی، مهم ترین برد است." استراتژی که در دربی های روز دنیا کمترین محلی از اعراب ندارد  و همین مسئله می تواند زیبا ترین دربی ها را خلق کند.  تیم برانکو در همان ابتدای بازی گل اول را می زند، اما نکته اینجاست که بر خلاف بسیاری از دربی های گذشته، به دنبال زدن گل دوم است و میل به پیروزی به وضوح در ساق های بازیکنان دیده می شود. اینجاست که برانکو می تواند یکی از کلیشه ها را بشکند. کلیشه ای که به عنوان مثال امیر قلعه نویی استاد اول و آخر آن در دربی ها است. اینکه فردی در فوتبال ایران بتواند کلیشه های تیم های پایتخت را بشکند، کار بسیار بزرگی است. پرسپولیس مدل 95 فارغ از کیفیت مدرنی که از فوتبال در سطح ایران  ارائه می دهد، در این پارامتر شکستن کلیشه ها نیز موفق عمل می کند و از این حیث با تیم معروف سال 87 قابل مقایسه است. تیمی که افشین قطبی سرمربی آن بود و احتمالا، تاریخی ترین قهرمانی  لیگ برتر و حتی فوتبال ایران را کسب کرد. افشین قطبی نیز فارغ از فوتبال به روزی که در آن زمان تیمش ارائه می کرد، توانسته بود کلیشه ها را در پرسپولیس بشکند. اینکه یک سرمربی خارجی در نخستین فصل حضورش در پایتخت توسط عده ای داخل یا خارج مجموعه تیم، مورد عنایت قرار گیرد، مسئله ای کاملا کلیشه ای در دو تیم پایتخت و علی الخصوص پرسپولیس محسوب می شود. افشین قطبی نیز در آن سال زوج استیلی - مرزبان و چند بازیکن را در ترکیب تیم پیش رو داشت تا به اصطلاح زیر آبش را در تیم بزنند. با این حال قطبی بر خلاف بسیاری از مربیان خارجی دیگر، سخت کوشانه و پوست کلفت تر از همیشه به کار خود ادامه داد. بازیکنان مشکل دار ترکیب تیم را به خوبی کنار گذاشت، افراد مشکل دار نیمکت تیم را نیز به انزوا برد و در شرایطی که بسیاری در هفته های پایانی نسخه او و تیمش را پیچیده بودند، توانست دراماتیک ترین قهرمانی تاریخ فوتبال ایران را علی رغم کسر 6 امتیاز، کسب کند. پرسپولیس 95 علاوه بر ارائه فوتبالی به روز و مدرن در سطح ایران، از این حیث نیز با پرسپولیس 87 قابل مقایسه است. تیمی که با تفکرات یک مربی به روز که الفبای فوتبال مدرن را بلد است، هم از لحاظ فنی و هم از لحاظ روانی در حال جنگ با فوتبال ایران است. پرسپولیس پس از نزدیک به 10 سال، بار دیگر لذت بخش شده، طوری که هواداران، از بردن نام تیم لذت می برند. 4 بازی تا پایان فصل مانده و تیم برانکو اگر بتواند هیجانات پیروزی در دربی را کنترل کند و در ادامه نیز کمی خوش شانس باشد، قهرمانی ایران را تصاحب خواهد کرد. قهرمانی که از ابعاد فنی و  روانی، با قهرمانی سال 87 افشین قطبی و آن تیم تکرار نشدنی، قابل مقایسه است. البته باید دید سوشا مکانی تا چه اندازه اجازه تحقق این رویا را می دهد....