طرفداری - این هم از عجایب روزگار است. اصلا این فوتبال به نظر می رسد نزدیک ترین پدیده اجتماعی به زندگی باشد. این که یک سیب چرخ می خورد، می خورد و می خورد و به جایی می رسد که کمتر کسی تصور آن را دارد. درست عین زندگی، کلودیو رانیری چرخید و در نقطه ای فرود آمد که احتمالا می تواند شوکه کننده ترین اتفاق 10، 20 یا حتی 30 سال اخیر فوتبال باشگاهی دنیا باشد. اصلا نمی شود حد و مرزی برای این اتفاق تعیین کرد. لسترسیتی با رانیری قهرمان انگلیس شده است، می فهمید؟ قهرمان انگلیس شده است. ژوزه می گفت رانیری ذاتا یک بازنده است. تقریبا عمری کلودیو حقیرانه زیر تازیانه مورینیو قرار داشت. اینکه چگونه شده بود که رابطه این دو شکراب پیش می رفت، خود البته بحث جدایی است. اما اصل قضیه این جاست که کلودیو احتمالا در یکی از آخرین تجربه های مربی گری خود، توانست در لیگی که مورینیو از همه زودتر اخراج شد، با یکی از ضعیف ترین تیم ها در حضور میلیاردی غول های جزیره، عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلیس را تصاحب کند. پارادوکس اینجاست و این می تواند سنگین ترین شکست مورینیو در برابر یک مربی باشد که احتمالا تا آخر عمر ژوزه نیز تکرار نخواهد شد. کلودیو هیچ گاه مربی بدی نبوده است. اتفاقا کاملا صاحب سبک، متفکر و باهوش. اما در فوتبال نکته اینجاست که جام ها شمارش می شوند و کلودیو نتوانسته بود در این امر، عدد مناسبی برای خودش دست و پا کند. با این حال آنچه او در باشگاه های تحت هدایتش انجام داده بود، از لحاظ فنی، شایسته تقدیر  است. مثلا یوونتوس او که نایب قهرمان ایتالیا شد، بهترین یوونتوس پیش از عصر طلایی این روزها بود که توانست پس از کالچوپولی عنوان نایب قهرمانی سری آ را تصاحب کند اما مورد اعتماد مدیران یووه واقع نشد تا چیرو فرارا بیاید و تیم را به باد دهد. یا مثلا رم رانیری، بهترین رم طی سال های اخیر بود که نزدیک ترین تیم برای فتح عنوان قهرمانی بود اما در لحظات آخر در آن بازی نحس مقابل سمپدوریا در المپیکو داستان  را باز هم به ژوزه مورینیو واگذار کرد. این بزنگاه ها جایی بود که رانیری همواره اوضاع را برای خود سخت می کرد. اما این آخر عمری، او بزنگاهی را غنیمت شمرد، که شاید تا ابد برای لسترسیتی تکرار نشود. روزی که کلودیو به لستر بازگشت تیتر روزنامه های حریص انگلیسی بازی با همان واژه «tinkerman» معروف بود. از بعضی تیترها حتی می شد بوی استهزا را شنید اما اکنون دیگر همه دنیا تنها می توانند برای کلودیو تعظیم کنند. مردی که نشان  داد در  آخرین روزها و آخرین تلاش ها هم در این دنیای لعنتی می شود، حق به حقدار برسد. «حق» در زندگی و فوتبال واژه عجیب و در عین حال غریبی است. کلودیو اما این واژه را شاید از هر فرد دیگری در تاریخ فوتبال، بهتر  بتواند درک کند. در حالی که پیش بینی می شد رانیری یک فصل برای سقوط نکردن  بجنگد و در انتها نیز دوران مربی گری اش به پایان برسد، او توانست عنوان قهرمانی را در لستر که احتمالا آخرین تجربه مربی گری او خواهد بود، کسب کند. آدم اگر  قرار  است رستگار هم شود، باید به سبک کلودیو رستگار شود. رستگاری، این سبکی لذت بخش تر است...