اواخر دهه 90 تا اوایل دهه 2000 اوج خودنمایی فوتبال ایتالیا در اروپا بود. تانگوی ستارگان فوتبال دنیا در سرزمین چکمه، تمام دیدگان را به جنوب اروپا معطوف کرده بود. ایران نیز از آن قاعده مستثنی نبود. آن نسل سیاست زده ایرانی دهه هفتاد که از نعمت پخش مسابقات کالچو بهره میبرد، به سرعت مجذوب تب و تاب فوتبال ایتالیا شد.
تیپ و چهرههای مدلینگ و جذاب ایتالیاییها در کنار لذت بردن از یک فوتبال مدرن، هواداران آنها را در ایران مورد توجه قرار داده بود. از موهای باجیو تا خط ریش دلپیرو و از پوسترهای مالدینی روی دیوار اتاق دختران تا تصویر باتیستوتا بر کاور مجله تماشاگران، همه و همه نشان از محبوبیت روزافزون فوتبال ایتالیا در جامعه منعطف ایران بود.
اما سالهای 3-2002 و با هجرت ستارگان نوظهور و نامی به لالیگا و بالاخص پس از حوادث کالچوپولی در سال 2006، نگاه نسل جدیدتر درگیر اسپانیا شد و دوران رکود سریآ آغاز.
در آن سالها هواداران ایتالیا ستارگان خود را از دستههای پایینتر و در جامه تیمهای خارجی جستار میکردند. جولان کوتاه مدت اینتر در اروپا هم تنها چند صباحی طرفداران ایتالیایی را خشنود کرد اما هر سال فاصله تیمهای ایتالیایی با سایر تیمهای اروپایی در چمپیونز، حسرتها را زنده میکند.
ایتالیاییها خوب یاد دارند که صبور باشند و امیدوار و آنچه آنها را از سایرین متمایز میکند اتحاد در سایه تعصب است. حالا همه آنها از تنها نماینده ایتالیا در اروپا حمایت میکنند.
درس بزرگی که تماشاگران ایرلند در یورو 2012 به ما آموختند:" ما میرویم و دوباره با قدرت بیشتر بازخواهیم گشت." آن روز دیگر باتلاق ترک تلهکام هم حریف ساق پای بچههای کوه آلپ نمیشود.